Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ติณณ์ อายุ 26 ปี สูง185CM พระเอกหนุ่มฮอตแถวหน้าของวงการบันเทิง (ซ่อนสถานะทางเพศที่แท้จริงจากสาธารณชน) แพท อายุ 25 ปี สูง158CM เป็นเพื่อนและเป็นผู้จัดการส่วนตัวของติณณ์ . . . . ตัวอย่าง “ฉันลองซ้อมหน้ากระจกแล้ว แต่ยังรู้สึกไม่มั่นใจเลย แพท...ฉันอยากให้เธอช่วยฉันหน่อย” “ช่วยอะไร?” แพทเลิกคิ้วถาม ติณณ์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนแพทต้องขยับถอยหลังไปชิดขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว “ฉากจูบ ฉันอยากให้เธอมาเป็นคู่ซ้อมให้ฉันที เพื่อให้ฉันคุ้นชินและไม่เกร็งในอีกสามวันข้างหน้า” “…” เธอสตั้นไปครู่ใหญ่จนพูดไม่ออก “ช่วยหน่อยนะแพท…” ติณณ์เอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ถ้าฉันผ่านมันไปได้เร็วเท่าไหร่ วันถ่ายจริงก็ไม่ต้องเทคหลายรอบ ถือว่าช่วยงานฉันนะ” ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ ติณณ์ก็ขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้อง หมับ! . . . . “ปล่อยนะติณณ์! นี่มันที่ทำงาน คนอื่นอาจจะมาเห็นเข้า” “กลัวคนอื่นเห็น หรือกลัวจะทนมองหน้าฉันไม่ไหวกันแน่แพท!” ติณณ์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาสั่นระริกด้วยความอัดอั้นและหงุดหงิด “หลบหน้าฉัน ทำตัวห่างเหิน ตีมึนใส่ฉันมาหนึ

ช่วงเย็น ห้องแต่งตัวของงานอีเว้นท์ติณณ์ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงดูโดดเด่นและภูมิฐานจนใครต่อใครก็ต้องเหลียวมอง ส่วนแพทในชุดเดรสเรียบง่ายสีเข้มยืนอยู่ไม่ห่าง คอยตรวจสอบความเรียบร้อยของคิวงานและรายละเอียดเล็กน้อยของติณณ์ “ติณณ์ครับ ฟลุคมาถึงแล้วนะ รออยู่ทางเข้างานครับ” ทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาแจ้งทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สายตาของติณณ์ที่เคยดูนิ่งๆก็เปลี่ยนเป็นแววตาสดใสขึ้นมาทันที เขารีบเช็คความเรียบร้อยของเนคไทอีกครั้งก่อนจะหันมามองแพทที่ยืนถือตารางงานอยู่ข้างๆ“แพท วันนี้เดี๋ยวตอนสัมภาษณ์บนเวที ฝากดูจังหวะไฟให้ด้วยนะ ถ้าเห็นฉันกับฟลุคยืนมุมมืดเกินไป สะกิดทีมงานให้หน่อย” ติณณ์สั่งงานด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติก่อนจะคว้ามือของแพทไปบีบเบาๆเป็นเชิงฝากฝัง “เหนื่อยหน่อยนะวันนี้ เดี๋ยวจบงานแล้วฉันเลี้ยงข้าวเย็นนะ”“อื้อ รู้แล้วน่า ติณณ์ไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันเวลา” แพทตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆติณณ์พยักหน้าก่อนจะเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องแต่งตัวตรงไปยังจุดที่ฟลุคยืนรออยู่แพทยืนมองแผ่นหลังของคนที่เธอผูกพันมานานห่างออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งเขาไปหยุดยืนเคียงข้างฟลุค แสงแฟลชจากกล้องสื่อมวลชนเริ่มรัวขึ้นเมื่อเห็นทั้

วันต่อมาห้องคอนโดติณณ์ติณณ์นอนอ่านบทละครอยู่บนโซฟา ส่วนแพทที่เพิ่งจัดการงานเอกสารเสร็จก็นั่งลงที่พรมข้างโซฟา เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบพลางมองแผ่นหลังของคนที่กำลังจดจ่อกับตัวหนังสือแพทตัดสินใจทำลายความเงียบด้วยการใช้ความหยอกล้อเป็นเกราะกำบังหัวใจตัวเอง “นี่ ติณณ์...” แพทเอ่ยขึ้นเบาๆพลางใช้นิ้วเขี่ยขอบแก้วกาแฟ “ช่วงนี้อินเนอร์แรงจังนะในกองถ่ายน่ะ ถามจริงเถอะ เวลาที่ต้องเข้าฉากเลิฟซีนกับฟลุคเนี่ย ติณณ์แอบหวั่นไหวบ้างหรือเปล่า”เธอแสร้งหัวเราะเบาๆเหมือนเป็นเพียงบทสนทนาสัพเพเหระ “แบบว่า...คนอะไรจะแสดงได้สมจริงขนาดนั้น ถ้าไม่ได้แอบรู้สึกอะไรจริงๆบ้างเนี่ย แพทว่าติณณ์ควรไปชิงรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมแห่งปีได้เลยนะ”ติณณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับบทละครเปลี่ยนมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพรม“หวั่นไหวเหรอ?” ติณณ์ทวนคำพลางหัวเราะเบาๆในลำคอ “แพท นี่เธออ่านนิยายเรื่องไหนมาเนี่ย คำถามเหมือนแฟนคลับในเว็บบอร์ดเลยนะ”เขายื่นมือมาหยิบแก้วกาแฟจากมือเธอไปถือไว้เอง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ “การแสดงมันก็คือการแสดงนะแพท แต่ถ้าถามว่ารู้สึกยัง

วันต่อมา หลังจากตารางงานที่รัดตัวสิ้นสุดลง ฟลุคซึ่งเป็นคู่จิ้นของติณณ์ก็รีบปรี่เข้ามาหาด้วยท่าทางกระตือรือร้นทันทีที่ติณณ์เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ“ติณณ์! คืนนี้ว่างใช่ไหม ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันเถอะ” ฟลุคเอ่ยชวนพลางหันไปมองแพทที่ยืนอยู่ข้างๆ “แพทไปด้วยกันสิครับ จะได้ไปดูแลติณณ์ด้วย”ติณณ์หันไปมองแพททันที สายตาของเขาคาดหวังคำตอบที่ตรงกับใจเขา แต่แพทที่พยายามหลบเลี่ยงความใกล้ชิดที่เริ่มล้ำเส้นมาตลอดทั้งวันกลับรีบส่ายหน้าปฏิเสธ“ขอโทษนะคะฟลุค พอดีวันนี้แพทรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย คงต้องขอตัวกลับคอนโดไปพักผ่อนก่อน ฝากดูแลติณณ์ด้วยนะคะ”ใบหน้าของติณณ์นิ่งสนิทลงทันที ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ควรจะอยู่ตรงนี้หายไป ซึ่งความรู้สึกนั้นทำให้เขาไม่สบอารมณ์เอามากๆ แต่เมื่อเห็นฟลุคตั้งใจชวนขนาดนี้ เขาจึงถอนหายใจยาวและยอมพยักหน้า“งั้นก็พักผ่อนไป อย่าให้เป็นอะไรมากแล้วกัน” ติณณ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นทิ้งท้ายก่อนจะเดินแยกไปกับฟลุคเมื่อคล้อยหลังติณณ์ แพทจึงรีบปลีกตัวออกมายังจุดรอรถหน้าสตูดิโอ แต่ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้มดูหน้าจอโทรศัพท์ รถสปอร์ตคันหรูของพีทด

วันต่อมา บรรยากาศในกองถ่ายช่วงสายดูวุ่นวายตามปกติ แต่สำหรับติณณ์และฟลุค ความตึงเครียดกลับซ่อนอยู่ภายใต้บทสนทนาที่ดูราบรื่นหลังจากผู้กำกับเรียกทั้งคู่เข้าไปคุยเพื่อบรีฟคิวงานสำหรับตารางถ่ายทำในอีกสามวันข้างหน้า “ติณณ์ ฟลุค” ผู้กำกับเรียกทั้งสองคนมามุมหนึ่งของกองถ่าย สายตามุ่งมั่นตามสไตล์คนทำงานศิลปะ “ฉากในอีกสามวันข้างหน้า มันเป็นจุดพีคของตัวละครพวกนายเลยนะ” ผู้กำกับเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมไม่อยากให้มันดูเหมือนการแสดงทั่วไป ฉากเลิฟซีนที่พวกนายต้องจูบกัน ผมตัดสินใจแล้วว่าเราจะถ่ายแบบเน้นความสมจริงที่สุด อยากให้พวกนายจูบกันจริงๆ ไม่ต้องใช้มุมกล้องช่วย เพื่ออารมณ์ของตัวละครจะได้ออกมาถึงคนดูที่สุด” ทันทีที่ได้ยินคำว่าจูบจริง แววตาของฟลุคก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด สำหรับฟลุค นี่ไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นโอกาสที่เขาโหยหาที่จะได้ใกล้ชิดกับติณณ์อย่างถูกต้องภายใต้สถานะของตัวละคร “ผมไม่มีปัญหาครับผู้กำกับ” ฟลุคตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สดใสและมั่นใจ สายตาของเขาเหลือบมองไปที่ติณณ์อย่างมีความหมาย “ผมเชื่อว่าถ้าเราช่วยกัน ความสมจริงที่ผู้กำกับต้องการ ต้องออกมาดีแน่น