All Chapters of เพื่อนเกย์ที่แปลว่าสามี: Chapter 1 - Chapter 6

ติณณ์ อายุ 26 ปี สูง185CM พระเอกหนุ่มฮอตแถวหน้าของวงการบันเทิง (ซ่อนสถานะทางเพศที่แท้จริงจากสาธารณชน) แพท อายุ 25 ปี สูง158CM เป็นเพื่อนและเป็นผู้จัดการส่วนตัวของติณณ์ . . . . ตัวอย่าง “ฉันลองซ้อมหน้ากระจกแล้ว แต่ยังรู้สึกไม่มั่นใจเลย แพท...ฉันอยากให้เธอช่วยฉันหน่อย” “ช่วยอะไร?” แพทเลิกคิ้วถาม ติณณ์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนแพทต้องขยับถอยหลังไปชิดขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว “ฉากจูบ ฉันอยากให้เธอมาเป็นคู่ซ้อมให้ฉันที เพื่อให้ฉันคุ้นชินและไม่เกร็งในอีกสามวันข้างหน้า” “…” เธอสตั้นไปครู่ใหญ่จนพูดไม่ออก “ช่วยหน่อยนะแพท…” ติณณ์เอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ถ้าฉันผ่านมันไปได้เร็วเท่าไหร่ วันถ่ายจริงก็ไม่ต้องเทคหลายรอบ ถือว่าช่วยงานฉันนะ” ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ ติณณ์ก็ขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้อง หมับ! . . . . “ปล่อยนะติณณ์! นี่มันที่ทำงาน คนอื่นอาจจะมาเห็นเข้า” “กลัวคนอื่นเห็น หรือกลัวจะทนมองหน้าฉันไม่ไหวกันแน่แพท!” ติณณ์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาสั่นระริกด้วยความอัดอั้นและหงุดหงิด “หลบหน้าฉัน ทำตัวห่างเหิน ตีมึนใส่ฉันมาหนึ

ช่วงเย็น ห้องแต่งตัวของงานอีเว้นท์ติณณ์ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงดูโดดเด่นและภูมิฐานจนใครต่อใครก็ต้องเหลียวมอง ส่วนแพทในชุดเดรสเรียบง่ายสีเข้มยืนอยู่ไม่ห่าง คอยตรวจสอบความเรียบร้อยของคิวงานและรายละเอียดเล็กน้อยของติณณ์ “ติณณ์ครับ ฟลุคมาถึงแล้วนะ รออยู่ทางเข้างานครับ” ทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาแจ้งทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สายตาของติณณ์ที่เคยดูนิ่งๆก็เปลี่ยนเป็นแววตาสดใสขึ้นมาทันที เขารีบเช็คความเรียบร้อยของเนคไทอีกครั้งก่อนจะหันมามองแพทที่ยืนถือตารางงานอยู่ข้างๆ“แพท วันนี้เดี๋ยวตอนสัมภาษณ์บนเวที ฝากดูจังหวะไฟให้ด้วยนะ ถ้าเห็นฉันกับฟลุคยืนมุมมืดเกินไป สะกิดทีมงานให้หน่อย” ติณณ์สั่งงานด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติก่อนจะคว้ามือของแพทไปบีบเบาๆเป็นเชิงฝากฝัง “เหนื่อยหน่อยนะวันนี้ เดี๋ยวจบงานแล้วฉันเลี้ยงข้าวเย็นนะ”“อื้อ รู้แล้วน่า ติณณ์ไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันเวลา” แพทตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆติณณ์พยักหน้าก่อนจะเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องแต่งตัวตรงไปยังจุดที่ฟลุคยืนรออยู่แพทยืนมองแผ่นหลังของคนที่เธอผูกพันมานานห่างออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งเขาไปหยุดยืนเคียงข้างฟลุค แสงแฟลชจากกล้องสื่อมวลชนเริ่มรัวขึ้นเมื่อเห็นทั้

วันต่อมาห้องคอนโดติณณ์ติณณ์นอนอ่านบทละครอยู่บนโซฟา ส่วนแพทที่เพิ่งจัดการงานเอกสารเสร็จก็นั่งลงที่พรมข้างโซฟา เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบพลางมองแผ่นหลังของคนที่กำลังจดจ่อกับตัวหนังสือแพทตัดสินใจทำลายความเงียบด้วยการใช้ความหยอกล้อเป็นเกราะกำบังหัวใจตัวเอง “นี่ ติณณ์...” แพทเอ่ยขึ้นเบาๆพลางใช้นิ้วเขี่ยขอบแก้วกาแฟ “ช่วงนี้อินเนอร์แรงจังนะในกองถ่ายน่ะ ถามจริงเถอะ เวลาที่ต้องเข้าฉากเลิฟซีนกับฟลุคเนี่ย ติณณ์แอบหวั่นไหวบ้างหรือเปล่า”เธอแสร้งหัวเราะเบาๆเหมือนเป็นเพียงบทสนทนาสัพเพเหระ “แบบว่า...คนอะไรจะแสดงได้สมจริงขนาดนั้น ถ้าไม่ได้แอบรู้สึกอะไรจริงๆบ้างเนี่ย แพทว่าติณณ์ควรไปชิงรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมแห่งปีได้เลยนะ”ติณณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับบทละครเปลี่ยนมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพรม“หวั่นไหวเหรอ?” ติณณ์ทวนคำพลางหัวเราะเบาๆในลำคอ “แพท นี่เธออ่านนิยายเรื่องไหนมาเนี่ย คำถามเหมือนแฟนคลับในเว็บบอร์ดเลยนะ”เขายื่นมือมาหยิบแก้วกาแฟจากมือเธอไปถือไว้เอง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ “การแสดงมันก็คือการแสดงนะแพท แต่ถ้าถามว่ารู้สึกยัง