All Chapters of คำลาแสนหนาวเหน็บ: Chapter 1 - Chapter 8

เสียงล็อกประตูดังขึ้นในตอนที่ฉันกำลังยัดถุงเท้าขนสัตว์คู่สุดท้ายลงกระเป๋าเดินทางซูร่างกับเย่หมั่งพักประตูเปิดเข้ามา ในมือหิ้วแว่นดำน้ำ เสื้อกันแดด แล้วก็ถุงสติกเกอร์ห่วงยางสีสันสดใสอีกหนึ่งใบเย่หมั่งเห็นเสื้อโค้ทตัวหนาบนโซฟาของฉันเป็นอย่างแรก เธอชะงักไปสองวินาที จากนั้นก็ขำจนเอวอ่อนเอวพับ"ซูร่าง โอนเงินมาเลย" เธอชี้มาที่กระเป๋าเดินทางของฉัน หัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด "ฉันบอกแล้วไงว่าเธอต้องโมโหแน่ๆ แถมยังแกล้งเก็บเสื้อผ้าฤดูหนาวมาขู่พวกเราอีก"ซูร่างพิงประตูตรงทางเข้า ก้มหน้ากดโอนเงินให้เธอ มุมปากแต้มรอยยิ้มอย่างเอือมระอา"โอเค เธอชนะ"เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เดินตรงมาหาฉัน แล้วยื่นมือหมายจะลูบหัว"เหยียนเหยียน ตั๋วเครื่องบินฉันซื้อให้ใหม่แล้ว ครั้งนี้พวกเราเล่นเกินไปหน่อย เลิกงอนได้แล้วน่า รีบเอาเสื้อหนาๆ พวกนี้ออกเถอะ ไปซานย่าไม่ได้ใช้หรอก"ฉันขยับตัวถอยออกไปข้างๆ หลบมือของเขามือของซูร่างค้างอยู่กลางอากาศ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย"ทำไมยังไม่เลิกเล่นอีกเนี่ย?"ฉันรูดซิปล็อกกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย แล้วดึงคันดิ่งขึ้น"ฉันไม่ไปซานย่าแล้ว พวกนายเที่ยวให้สนุกนะ"รอยยิ้มบนหน้าเย่

ฉันซื้อกาแฟร้อนมาหนึ่งแก้วที่บริเวณพื้นที่รอขึ้นเครื่องเพิ่งปิดฝาแก้วเสร็จ ไหล่ก็ถูกใครบางคนตบลงมาอย่างแรงกาแฟกระฉอกออกมานิดหน่อย รวกโดนข้อย่นนิ้วมือของฉันฉันหันกลับไป เห็นซูร่างกับเย่หมั่งยืนอยู่ข้างหลังกระดุมเสื้อนอกของซูร่างติดผิดไปเม็ดหนึ่ง ตรงขมับมีหยาดเหงื่อในมือของเย่หมั่งยังกำบัตรขึ้นเครื่องของเที่ยวบินไปซานย่าเอาไว้ หอบจนพูดไม่เป็นประโยค"พอได้แล้ว" ซูร่างยื่นมือมาดึงแก้วกาแฟของฉันไป ลูบสัมผัสข้างแก้ว แล้วยัดกลับเข้ามาในมือฉันตามเดิม "ยังรู้จักซื้อของร้อน ไม่ได้หนาวตายสินะ"น้ำเสียงของเขาเหมือนกำลังง้อคน และก็เหมือนกำลังประกาศว่าเรื่องราวทุกอย่างได้จบลงแล้ว"พวกเราไม่ไปซานย่าแล้ว เพื่อหาเธอ เที่ยวบินพวกเราตกเครื่องไปเลยเนี่ย ถือว่าเจ๊ากันแล้วนะ กลับบ้านกับฉัน"ในที่สุดเย่หมั่งก็หายใจทัน เอามือยันเข่าไว้พลางเงยหน้ามองฉัน"เหยียนเหยียน เธอวิ่งมาอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศทำไมเนี่ย? หนีออกจากบ้านตามบทภาพยนตร์จริงๆ เหรอ?"ฉันหันไปมองซูร่าง"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?"แววตาของเขาวูบวาบไปแวบหนึ่ง"การยกเลิกผูกบัญชีจ่ายเงินร่วมมันมีแจ้งเตือนดีเลย์ ประวัติการใ

ตอนฉันตื่นขึ้นมา แขนถูกยึดไว้ข้างเตียงผู้ป่วยพยาบาลก้มหน้าเปลี่ยนยาให้ฉัน พอเห็นฉันลืมตา น้ำเสียงก็ผ่อนอ่อนลง"แขนท่อนล่างของคุณเย็บไปเจ็ดเข็ม เสียเลือดไปไม่น้อยเลย รปภ. ของหมู่บ้านได้ยินเสียงกระจกแตก เลยพังประตูเข้ามาช่วยส่งคุณมาโรงพยาบาล"ฉันมองเพดาน หลังจากตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้รู้สึกถึงความแห้งผากและเจ็บปวดที่ลำคอพยาบาลยื่นโทรศัพท์มือถือให้ฉัน"เพิ่งชาร์จแบตเตอรี่ สายเข้าดังอยู่นานมากแล้วค่ะ"บนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับหลายสิบสายทั้งหมดมาจากซูร่างเย่หมั่งก็ส่งข้อความเสียงมามากมายเช่นกันฉันไม่ได้กดฟังเพื่อนที่มีร่วมกันส่งคลิปวิดีโอมาให้ก่อนในวิดีโอ ซูร่างนั่ง อยู่ในซุ้มที่นั่ง ในมือกำแก้วเอาไว้ น้ำเสียงผ่อนคลาย"เจียงเหยียนถูกฉันสปอยล์จนเสียคนไปแล้ว ขังเธอสักสองสามชั่วโมง เธอจะได้รู้ว่าใครกันแน่หวังดีกับเธอจริงๆ"มีคนหัวเราะพลางถามขึ้น"นายล็อกประตูจริงๆ เหรอ?"ซูร่างเอนหลังพิงโซฟา"เมื่อก่อนเวลาเธออาการตื่นตระหนกกำเริบก็ฉันทั้งนั้นที่คอยอยู่ข้างๆ ฉันจะไปทำร้ายเธอได้ยังไง? เธอแค่กำลังอารมณ์ขึ้น ต้องปล่อยให้เธอจำไว้เป็นบทเรียนบ้าง"วิดีโอสั่นไหวเล็กน้อยตรงจ

ซูร่างผอมโซจนผิดรูปผิดร่าง เสื้อโค้ทสีดำตัวโคร่งแขวนอยู่บนเรือนร่างอย่างหลวมโพรกเย่หมั่งก็ไม่ได้ดูสดใสเปล่งประกายเหมือนในวันวานอีกต่อไป ผมผูกไว้อย่างลวกๆ รอยขอบใต้ตาคล้ำกว้างเห็นได้ชัดว่าพวกเขารีบเร่งเดินทางกันมาอย่างหนักซูร่างเดินข้ามผ่านฝูงชน ตรงเข้ามาระยะประชิดต่อหน้าฉันขอบตาของเขาแดงก๋าน้ำเสียงต่ำพร่าเสียจนแทบไม่ได้ยิน"เหยียนเหยียน"ฉันไม่ได้ตอบรับเขาหยิบกล่องแหวนออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งแขกเหรื่อรอบข้างพลันเงียบเสียงลง"ฉันไม่ได้เดิมพันกับใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย" เขาช้อนตาขึ้นมองฉัน น้ำเสียงสั่นเทา "ฉันตั้งใจมาอ้อนวอนเธอจริงๆ เธอแต่งงานกับฉัน ให้ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตชดใช้ให้เธอ ได้ไหม?"เย่หมั่งเดินเข้ามาใกล้พลางร้องไห้ ยื่นมือหมายจะดึงรั้งปลายแขนเสื้อฉัน"เหยียนเหยียน ฉันรู้แล้วจริงๆ ว่าขอบเขตคืออะไร ฉันถูกบริษัทไล่ออกเพราะไปล้อเพื่อนร่วมงานเล่นซั่วซะ ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรเลยแล้ว พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?"ฉันถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว หลบหลีกมือของเธอซูร่างคุกเข่าอยู่บนพื้น ยังคงชูกล่องแหวนค้างไว้"ฉันขายอพาร์ตเมนต์ห้องนั้นไปแล้