บทที่ 1

เสียงล็อกประตูดังขึ้นในตอนที่ฉันกำลังยัดถุงเท้าขนสัตว์คู่สุดท้ายลงกระเป๋าเดินทาง

ซูร่างกับเย่หมั่งพักประตูเปิดเข้ามา ในมือหิ้วแว่นดำน้ำ เสื้อกันแดด แล้วก็ถุงสติกเกอร์ห่วงยางสีสันสดใสอีกหนึ่งใบ

เย่หมั่งเห็นเสื้อโค้ทตัวหนาบนโซฟาของฉันเป็นอย่างแรก เธอชะงักไปสองวินาที จากนั้นก็ขำจนเอวอ่อนเอวพับ

"ซูร่าง โอนเงินมาเลย" เธอชี้มาที่กระเป๋าเดินทางของฉัน หัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด "ฉันบอกแล้วไงว่าเธอต้องโมโหแน่ๆ แถมยังแกล้งเก็บเสื้อผ้าฤดูหนาวมาขู่พวกเราอีก"

ซูร่างพิงประตูตรงทางเข้า ก้มหน้ากดโอนเงินให้เธอ มุมปากแต้มรอยยิ้มอย่างเอือมระอา

"โอเค เธอชนะ"

เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เดินตรงมาหาฉัน แล้วยื่นมือหมายจะลูบหัว

"เหยียนเหยียน ตั๋วเครื่องบินฉันซื้อให้ใหม่แล้ว ครั้งนี้พวกเราเล่นเกินไปหน่อย เลิกงอนได้แล้วน่า รีบเอาเสื้อหนาๆ พวกนี้ออกเถอะ ไปซานย่าไม่ได้ใช้หรอก"

ฉันขยับตัวถอยออกไปข้างๆ หลบมือของเขา

มือของซูร่างค้างอยู่กลางอากาศ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ทำไมยังไม่เลิกเล่นอีกเนี่ย?"

ฉันรูดซิปล็อกกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย แล้วดึงคันดิ่งขึ้น

"ฉันไม่ไปซานย่าแล้ว พวกนายเที่ยวให้สนุกนะ"

รอยยิ้มบนหน้าเย่หมั่งชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบถูไถเข้ามาจับแขนฉัน

"อย่าเลยน่า ก็ซื้อตั๋วชดเชยให้แล้วไง ถ้าเธอไม่อยากนั่งคนเดียว ฉันยอมสลับกับซูร่างให้เธอก็ได้ แล้วฉันไปนั่งข้างหลังแทน แบบนี้ใช้ได้ไหม"

ฉันลดสายตามองมือที่ยื่นมาแตะตัว

"อย่ามาโดนตัวฉัน"

เย่หมั่งตะลึงงันไป

สีหน้าซูร่างเข้มขึ้นมาทันที

"เจียงเหยียน แค่มุกแกล้งยกเลิกตั๋วเรื่องเดียว เธอต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?"

ฉันหันไปมองเขา

"พวกนายยกเลิกตั๋วฉัน เอาตารางเดินทางของฉันไปทำเป็นเงินเดิมพัน แล้วยังกล้าถามว่าฉันต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?"

ซูร่างเอาปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้ม สะกดอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้

"นี่ก็แก้ปัญหาให้แล้วไม่ใช่เหรอ? เมื่อคืนฉันก็ซื้อตั๋วใบใหม่ให้แล้ว ไม่ได้ปล่อยให้เธอไม่ได้ไปจริงๆ สักหน่อย"

เย่หมั่งพยักหน้าตามติดๆ นำเสียงเริ่มแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจ

"ใช่แล้ว พวกเราไม่ได้คิดจะทิ้งเธอไว้สักหน่อย แค่อยากแกล้งเธอเล่นเฉยๆ เมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ"

เธอเว้นช่วงไปนิด เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย

"จริงสิ ฉันมีข่าวดีจะบอกด้วย เดิมทีตั้งใจจะรอไว้บอกบนรถให้เธออารมณ์ดีขึ้นแท้ๆ"

ดิ่งในอกฉันทรุดวูบลงทันที

เย่หมั่งหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดภาพแคปหน้าจอรูปหนึ่งมายื่นตรงหน้าฉัน

"สมุดภาพรวมผลงานรอบไฟนอลรางวัลซิงฮุ่ยของเธอน่ะ เมื่อวานซืนฉันช่วยกดส่งให้แล้วนะ เห็นเธออดนอนติดต่อกันหลายวันฉันสงสารก็เลยกดส่งแทนให้เลย"

ปลายนิ้วของฉันกำคันดิ่งกระเป๋าแน่นจนเกร็ง

"เธอไปยุ่งกับไฟล์ประกวดของฉันงั้นเหรอ?"

"อย่าเครียดขนาดนั้นสิ" เย่หมั่งเบ้ปาก ทำเหมือนฉันเป็นคนขัดจังหวะความสนุก "ฉันยังแอบใส่ลูกเล่นเล็กๆ ให้เธอด้วยนะ ตรงมุมภาพหลักรูปโปรดของเธอ ฉันใส่ลายน้ำรูปกบกลอกตาไปรูปหนึ่ง กวนประสาทสุดๆ"

เธอขยิบตาให้ซูร่าง

"ฉันกับซูร่างยังลงเดิมพันกันเลยว่าเธอจะสังเกตเห็นไหม ตั้งใจจะรอเฉลยตอนเธอรับรางวัล ให้ประหลาดใจกันสุดๆ ไปเลย"

หูฉันอื้ออึงไปในทันใด

รางวัลซิงฮุ่ยกำหนดให้ตรวจพิจารณาแบบไม่ระบุตัวตน ไฟล์ที่ส่งเข้าประกวดห้ามมีเลเยอร์ที่ไม่เกี่ยวข้อง และห้ามมีสัญลักษณ์ล้อเลียนเด็ดขาด

นั่นคือสมุดภาพรอบไฟนอลที่ฉันแลกมาด้วยการอดนอนครึ่งเดือนเต็มๆ

เป็นโควตาแนะนำเพียงหนึ่งเดียวของคณะ