LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
คำลาแสนหนาวเหน็บ บทที่ 8
ฤดูหนาวในอีกสามปีต่อมา ฉันเดินทางกลับประเทศเพื่อจัดการกรรมสิทธิ์บ้านเก่าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้หลินเฮ่อเดินทางกลับมาเป็นเพื่อนฉันตอนเสร็จขั้นตอนเดินออกมาจากหอประชุม หิมะกำลังตกหนักตากระจายเขาช่วยดึงผ้าพันคอให้ฉันสูงขึ้นอีกหน่อย"หนาวไหม?""ก็พอไหวค่ะ""รถจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม เดี๋ยวผมไปขับมารับ คุณรอตรงประตูดีไหม?"ฉันสั่นหัว"เดินไปพร้อมกันเถอะค่ะ"ตอนพวกเราเดินไปถึงสี่แยก ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งย่อตัวนั่งยองๆ อยู่ข้างทางเสื้อโค้ทซอมซ่อ แผ่นหลังแผ่วบางจนเห็นโครงกระดูก ในอ้อมอกปกป้องเค้กสตรอว์เบอร์รีราคาถูกชิ้นหนึ่งไว้ซูร่างเขาจำฉันไม่ได้หรือจะพูดให้ถูก สายตาของเขาจดจ่ออยู่เพียงแค่หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนหน้าจอคือโปรไฟล์วีแชตที่ถูกยกเลิกการใช้งานไปนานแล้วเขาเอ่ยปากพูดเสียงเบา ราวกับกลัวว่าจะไปปลุกใครเข้า"เหยียนเหยียน วันนี้วันเกิดเธอนะ ฉันซื้อไม่ผิดหรอก เธอไม่ได้แพ้สตรอว์เบอร์รี"เขาเว้นช่วงไปนิด แล้วค่อยเสริมขึ้นมาอย่างระมัดระวัง"ฉันไม่เดิมพันอีกแล้ว เธอเปิดประตูหน่อยได้ไหม?"ตรงจุดที่ไม่ไกลนัก เย่หมั่งสวมชุดยูนิฟอร์มซูเปอร์มาร์เก็ตเดินเข้ามา ในมือหิ้วถุงผักลดราคาใบห
คำลาแสนหนาวเหน็บ บทที่ 7
ซูร่างผอมโซจนผิดรูปผิดร่าง เสื้อโค้ทสีดำตัวโคร่งแขวนอยู่บนเรือนร่างอย่างหลวมโพรกเย่หมั่งก็ไม่ได้ดูสดใสเปล่งประกายเหมือนในวันวานอีกต่อไป ผมผูกไว้อย่างลวกๆ รอยขอบใต้ตาคล้ำกว้างเห็นได้ชัดว่าพวกเขารีบเร่งเดินทางกันมาอย่างหนักซูร่างเดินข้ามผ่านฝูงชน ตรงเข้ามาระยะประชิดต่อหน้าฉันขอบตาของเขาแดงก๋าน้ำเสียงต่ำพร่าเสียจนแทบไม่ได้ยิน"เหยียนเหยียน"ฉันไม่ได้ตอบรับเขาหยิบกล่องแหวนออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งแขกเหรื่อรอบข้างพลันเงียบเสียงลง"ฉันไม่ได้เดิมพันกับใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย" เขาช้อนตาขึ้นมองฉัน น้ำเสียงสั่นเทา "ฉันตั้งใจมาอ้อนวอนเธอจริงๆ เธอแต่งงานกับฉัน ให้ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตชดใช้ให้เธอ ได้ไหม?"เย่หมั่งเดินเข้ามาใกล้พลางร้องไห้ ยื่นมือหมายจะดึงรั้งปลายแขนเสื้อฉัน"เหยียนเหยียน ฉันรู้แล้วจริงๆ ว่าขอบเขตคืออะไร ฉันถูกบริษัทไล่ออกเพราะไปล้อเพื่อนร่วมงานเล่นซั่วซะ ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรเลยแล้ว พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?"ฉันถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว หลบหลีกมือของเธอซูร่างคุกเข่าอยู่บนพื้น ยังคงชูกล่องแหวนค้างไว้"ฉันขายอพาร์ตเมนต์ห้องนั้นไปแล้
คำลาแสนหนาวเหน็บ บทที่ 6
ลมในเรกยาวิกแข็งก้าว พัดมาปะทะใบหน้าราวกับเกล็ดน้ำแข็งเม็ดเล็กๆตอนอาจารย์มารับฉันที่สนามบิน สิ่งแรกที่ท่านเห็นคือผ้าพันแผลของฉันท่านไม่ได้คาดคั้นถาม เพียงแค่ปลดผ้าพันคอของตัวเองออก แล้วคลุมลงบนไหล่ให้ฉัน"ในสตูดิโอฮีตเตอร์อุ่นมาก ไปนอนพักสักตื่นก่อนเถอะ"ฉันพยักหน้าที่นี่ ไม่มีใครเอาความเงียบของฉันไปทำเป็นเงินเดิมพัน และไม่มีใครมองขอบเขตของฉันเป็นเรื่องขัดจังหวะความสนุกฉันเริ่มลงมือรวบรวมจัดระเบียบสมุดภาพใหม่อีกครั้งคอมพิวเตอร์ที่พังถูกส่งไปซ่อม ฮาร์ดดิสก์สำรองช่วยรักษาไฟล์ส่วนใหญ่เอาไว้ได้เลเยอร์ที่สูญหายไป ฉันตวัดฝีแปรงวาดใหม่ทีละภาพบางครั้งวาดจนถึงยามเช้ามืด รอยแผลที่ท่อนแขนจะส่งอาการคันยิบๆอาจารย์จะเคาะประตู นำซุปร้อนๆ มาวางไว้ข้างโต๊ะ"ไม่รีบนะเจียงเหยียน ผลงานไม่ได้แลกมาด้วยชีวิต"สัปดาห์ที่สาม ฉันได้พบกับหลินเฮ่อที่สตูดิโอเขาเป็นภัณฑารักษ์ที่ร่วมงานกับอาจารย์ พำนักอยู่ที่ไอซ์แลนด์มานานหลายปี พูดภาษาจีนช้ามาก ทว่าทุกคำกลับชัดถ้อยชัดคำก่อนที่เขาจะยื่นกาแฟให้ฉัน เขาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะก่อน"คุณดื่มกาแฟดำ หรือต้องการนมครับ?"ฉันชะงักไปแวบหนึ่ง"กาแฟดำก็พอค่
คำลาแสนหนาวเหน็บ บทที่ 5
ตอนฉันตื่นขึ้นมา แขนถูกยึดไว้ข้างเตียงผู้ป่วยพยาบาลก้มหน้าเปลี่ยนยาให้ฉัน พอเห็นฉันลืมตา น้ำเสียงก็ผ่อนอ่อนลง"แขนท่อนล่างของคุณเย็บไปเจ็ดเข็ม เสียเลือดไปไม่น้อยเลย รปภ. ของหมู่บ้านได้ยินเสียงกระจกแตก เลยพังประตูเข้ามาช่วยส่งคุณมาโรงพยาบาล"ฉันมองเพดาน หลังจากตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้รู้สึกถึงความแห้งผากและเจ็บปวดที่ลำคอพยาบาลยื่นโทรศัพท์มือถือให้ฉัน"เพิ่งชาร์จแบตเตอรี่ สายเข้าดังอยู่นานมากแล้วค่ะ"บนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับหลายสิบสายทั้งหมดมาจากซูร่างเย่หมั่งก็ส่งข้อความเสียงมามากมายเช่นกันฉันไม่ได้กดฟังเพื่อนที่มีร่วมกันส่งคลิปวิดีโอมาให้ก่อนในวิดีโอ ซูร่างนั่ง อยู่ในซุ้มที่นั่ง ในมือกำแก้วเอาไว้ น้ำเสียงผ่อนคลาย"เจียงเหยียนถูกฉันสปอยล์จนเสียคนไปแล้ว ขังเธอสักสองสามชั่วโมง เธอจะได้รู้ว่าใครกันแน่หวังดีกับเธอจริงๆ"มีคนหัวเราะพลางถามขึ้น"นายล็อกประตูจริงๆ เหรอ?"ซูร่างเอนหลังพิงโซฟา"เมื่อก่อนเวลาเธออาการตื่นตระหนกกำเริบก็ฉันทั้งนั้นที่คอยอยู่ข้างๆ ฉันจะไปทำร้ายเธอได้ยังไง? เธอแค่กำลังอารมณ์ขึ้น ต้องปล่อยให้เธอจำไว้เป็นบทเรียนบ้าง"วิดีโอสั่นไหวเล็กน้อยตรงจ
คำลาแสนหนาวเหน็บ บทที่ 4
ฉันเรียกรถแท็กซี่นั่งกลับอพาร์ตเมนต์เพียงลำพังเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงสูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกและเสียงวิ้งในหูที่ทะลักขึ้นมาเป็นระลอกในที่สุดก็ค่อยๆ มลายหายไปเล็กน้อยตอนลงจากรถ คนขับช่วยฉันยกกระเป๋าเดินทางลงมาไว้ชั้นล่าง แล้วถามว่าต้องการให้ช่วยยกไปส่งที่หน้าประตูลิฟต์ไหมฉันบอกว่าไม่ต้อง มือซ้ายอุ้มคอมพิวเตอร์หน้าจอแตก มือขวาลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าอาคารไปหลังจากเข้าประตูมา ฉันก็ตรงไปที่ห้องหนังสือเพื่อค้นหาฮาร์ดดิสก์สำรองฮาร์ดดิสก์ยังคงวางอยู่ที่ส่วนลึกที่สุดของลิ้นชักฉันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แล้วเดินไปหยิบขวดยาที่โต๊ะข้างเตียงขวดยาเพิ่งหล่นลงมาอยู่ในฝ่ามือ เสียงล็อกประตูก็ดังขึ้นซูร่างยืนอยู่ตรงประตู สีหน้ามืดมนดุดัน"เธอตั้งใจกลับมาจริงๆ สินะ"ฉันยัดฮาร์ดดิสก์ลงในช่องซับในของกระเป๋าเดินทาง"ออกไป"เขาไม่ได้ขยับ สายตาตกกระทบลงบนขวดยาในมือฉันวินาทีถัดมา เขาก็ก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว แล้วแย่งขวดยาไปจากมือฉัน"เจียงเหยียน เธออาละวาดพอหรือยัง? ฉันบอกแล้วว่าจะซื้อคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ให้ แล้วก็จะให้เย่หมั่งมาขอโทษเธอ เธอคิดจะใช้สงครามเย็นทรมาน
คำลาแสนหนาวเหน็บ บทที่ 3
ฉันซื้อกาแฟร้อนมาหนึ่งแก้วที่บริเวณพื้นที่รอขึ้นเครื่องเพิ่งปิดฝาแก้วเสร็จ ไหล่ก็ถูกใครบางคนตบลงมาอย่างแรงกาแฟกระฉอกออกมานิดหน่อย รวกโดนข้อย่นนิ้วมือของฉันฉันหันกลับไป เห็นซูร่างกับเย่หมั่งยืนอยู่ข้างหลังกระดุมเสื้อนอกของซูร่างติดผิดไปเม็ดหนึ่ง ตรงขมับมีหยาดเหงื่อในมือของเย่หมั่งยังกำบัตรขึ้นเครื่องของเที่ยวบินไปซานย่าเอาไว้ หอบจนพูดไม่เป็นประโยค"พอได้แล้ว" ซูร่างยื่นมือมาดึงแก้วกาแฟของฉันไป ลูบสัมผัสข้างแก้ว แล้วยัดกลับเข้ามาในมือฉันตามเดิม "ยังรู้จักซื้อของร้อน ไม่ได้หนาวตายสินะ"น้ำเสียงของเขาเหมือนกำลังง้อคน และก็เหมือนกำลังประกาศว่าเรื่องราวทุกอย่างได้จบลงแล้ว"พวกเราไม่ไปซานย่าแล้ว เพื่อหาเธอ เที่ยวบินพวกเราตกเครื่องไปเลยเนี่ย ถือว่าเจ๊ากันแล้วนะ กลับบ้านกับฉัน"ในที่สุดเย่หมั่งก็หายใจทัน เอามือยันเข่าไว้พลางเงยหน้ามองฉัน"เหยียนเหยียน เธอวิ่งมาอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศทำไมเนี่ย? หนีออกจากบ้านตามบทภาพยนตร์จริงๆ เหรอ?"ฉันหันไปมองซูร่าง"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?"แววตาของเขาวูบวาบไปแวบหนึ่ง"การยกเลิกผูกบัญชีจ่ายเงินร่วมมันมีแจ้งเตือนดีเลย์ ประวัติการใ
You May Also Like
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน
เจ้าตัวแสบ5.8K viewsหลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง
บุปผาร่วงโรย43.6K viewsดวงดาวกลางหิมะ
ต้าอวี๋5.2K viewsมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ11.5K viewsเมื่อรักนั้น ยาวนานกว่าชีวิต
ชิงชิง2.2K viewsความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน
หยวนเจิน10.5K viewsจากกันในวันดอกไม้ผลิบาน
สการ์เล็ตเฟลม827 viewsเลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม
อู๋เปี๋ยซื่อ3.5K views
