พีทลอบกลืนน้ำลาย กวาดสายตามองสลับระหว่างน้ำมนต์กับชายหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสามคน ก่อนจะเลิกคิ้วถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“พวกพี่… เป็นอะไรกับน้องเขารึเปล่าครับ”ภูผาที่ยืนคุมเชิงอยู่วงนอก ก้าวเดินเข้ามาร่วมวงจนประชิดขอบโต๊ะ นัยน์ตาคมดุกดดันมองทะลุร่างของพีท ก่อนจะเอ่ยคำตอบเพียงคำเดียวสั้น ๆ ทว่าหนักแน่นจนสะเทือนไปทั้งความรู้สึก“เป็น”พีทนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาฉลาดพอที่จะอ่านบรรยากาศและรังสีความหวงแหนอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากผู้ชายทั้งสามคนได้ รอยยิ้มเจื่อน ๆ ปรากฏบนใบหน้า“เข้าใจแล้วครับ… ขอโทษที่เข้ามารบกวน”เขาคว้าถาดอาหารของตัวเอง หยัดกายลุกขึ้น แล้วรีบจ้ำอ้าวเดินหนีออกไปจากบริเวณนั้นโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองอีกเลยความเงียบงันกลับมาปกคลุมโต๊ะหินอ่อนอีกครั้ง เหลือเพียงชายหนุ่มสามคนและหญิงสาวหนึ่งคนที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงอาหารน้ำมนต์ก้มหน้ามองสมุดบนโต๊ะ แก้มใสซับสีเลือดฝาด“พี่ ๆ ต้องพูดจาตัดรอนเขาขนาดนั้นเลยหรือคะ”วายุทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่เพิ่งว่างลง แสยะยิ้มเยาะ“แล้วน้องจะให้พวกพี่นั่งดูน้องตอบตกลงไปกินข้าวกับไอ้หมอนั่นจริง ๆ หรือไง”“หนูไม่ได้คิดจะไปสักหน่อย…”“เรื
Last Updated : 2026-08-23 Read more