น้ำมนต์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานหนาของห้องพักแก๊งวิศวะปีสี่มานานกว่าสามนาทีแล้วมือเรียวที่กำใบแจ้งผลการเรียนชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ตัวเลขสีแดงหราบนกระดาษเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางความรู้สึกทีละจังหวะวิชาแคลคูลัส 1.5...ฟิสิกส์วิศวกรรม 1.0...และวิชาที่ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจอย่าง กลศาสตร์ของแข็ง ที่รั้งท้ายด้วยคะแนนเพียง 0.5หากเทอมนี้เธอยังกู้สถานการณ์กลับมาไม่ได้ อนาคตในรั้วมหาวิทยาลัยคงต้องจบลงด้วยการถูกพักการศึกษาอย่างแน่นอนเธอสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะตัดสินใจยกมือขึ้นเคาะประตูเพียงไม่กี่อึดใจ ประตูก็ถูกเปิดออก ร่างสูงโปร่งของ วายุ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาสวมเสื้อยืดสีดำตัวเก่าที่ขอบแขนหลวมกว้างจนเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อต้นแขนชัดเจนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับเพิ่งตื่นจากงีบหลับบนโซฟา กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยมาปะทะจมูกอย่างแผ่วเบา“โอ้… น้องน้ำมนต์”วายุกระตุกยิ้มมุมปาก สายตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง“มาหาพี่ทำไมตอนดึกขนาดนี้ครับ”“หนู… ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ”น้ำมนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา วายุยอมเ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-19
เข้าสู่ระบบ
