Semua Bab พี่วิศวะติวหนัก เตียงสั่นไม่ไหว: Bab 1 - Bab 10

สัญญาการติวพิเศษผู้รับการติว (น้ำมนต์) ยินยอมให้ผู้ติวทั้งสามคนมีสิทธิ์ลงโทษได้ทุกครั้งที่ตอบคำถามหรือทำโจทย์ผิดรูปแบบการลงโทษขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผู้ติว โดยจะไม่ก่อให้เกิดบาดแผลถาวรผู้รับการติวไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเมื่อมีการประกาศลงโทษสัญญานี้เป็นความลับเด็ดขาดระหว่างทั้งสี่คนสัญญาสิ้นสุดลงเมื่อผู้รับการติวสอบผ่านทุกวิชาตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ด้านล่างสุดของกระดาษ ปรากฏช่องว่างสำหรับเซ็นชื่อสี่ช่องน้ำมนต์กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำถึงสองรอบ ปลายนิ้วเย็นเฉียบไปหมด“เซ็นเลยสิ” วายุกระซิบแผ่ว “หรือจะเดินออกไปตอนนี้ก็ได้นะ”เธอมองกลับไปที่ใบแจ้งผลการเรียน ตัวเลขสีแดงฉานพวกนั้นยังคงจ้องมองกลับมาราวกับกำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ยท้ายที่สุด น้ำมนต์ก็ตัดสินใจหยิบปากกาขึ้นมา ลายมือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะจรดปลายปากกาตวัดเขียนชื่อตัวเองลงไปวายุคว้าปากกาไปเซ็นต่อทันที ตามด้วยอัคคี และภูผาเป็นคนสุดท้ายเขาวาดเส้นทึบใต้ชื่อตัวเองอย่างหนักแน่น ก่อนจะพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บลงลิ้นชัก“ดีมาก” ภูผาเอ่ย “เริ่มพรุ่งนี้เย็น ห้าโมงตรง มาที่ห้องนี้เตรียมสมองมาให้พร้อม”วายุเลื่อนมือมาวางบนไหล่บาง คราวนี

วันต่อมา น้ำมนต์มาถึงห้องพักช้ากว่ากำหนดสิบนาที เพราะยืนลังเลอยู่หน้าประตูนานเกินไป เธอเคาะประตูเบา ๆ อัคคีเป็นคนเปิดให้เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับข้อแขนขึ้นจนถึงข้อศอก ผมเซ็ตเรียบกว่าวายุ และมีกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ให้ความรู้สึกสะอาดและเย็นสบาย“มาตรงเวลาไม่ได้สักวัน”อัคคีพูดเรียบ ๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องโดยไม่รอเธอภายในห้องถูกจัดใหม่ โต๊ะทำงานถูกดันชิดกำแพง มีโต๊ะญี่ปุ่นวางอยู่กลางห้องแทน พร้อมหมอนรองนั่งสองใบตรงข้ามกัน บนโต๊ะมีสมุดฟิสิกส์และเครื่องคิดเลขวางไว้“วันนี้พี่สอนฟิสิกส์” อัคคีนั่งลงบนหมอนใบหนึ่ง “น้องนั่งตรงข้าม”น้ำมนต์นั่งลงตามคำสั่ง เธอยังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ร่างกายยังจำสัมผัสของวายุได้ชัดเจนอัคคีเปิดสมุด แล้วเริ่มอธิบายทฤษฎีโดยไม่มองหน้าเธอมากนัก น้ำเสียงคงที่ เป็นระเบียบ เหมือนกำลังอ่านตำราให้ฟังน้ำมนต์พยายามจดและทำความเข้าใจ แต่สมาธิยังไม่กลับมาเต็มที่ผ่านไปได้ประมาณยี่สิบนาที ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะวายุเดินเข้ามา ผมยุ่งเหมือนเพิ่งออกกำลังกาย เสื้อกล้ามสีดำเปียกเหงื่อเล็กน้อยตรงอก“โอ้ เริ่มไปแล้วเหรอ”อัคคีไม่ได้หันไปสนใจ “ปิดปร

บ่ายวันนั้น น้ำมนต์เดินผ่านโถงชั้นสองของอาคารเรียนคณะวิศวะด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบกว่าปกติ กระเป๋าเป้สะพายเฉียง มือกำสายรัดแน่น เธอตั้งใจจะเดินตรงไปห้องสมุดเพื่อทบทวนบทเรียนก่อนวันพรุ่งนี้แต่แล้วสายตาเธอก็สะดุดเข้ากับร่างของวายุเขายืนคุยกับรุ่นน้องกลุ่มหนึ่งตรงมุมโถง เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวถูกพับข้อแขนขึ้นสูง เผยให้เห็นเส้นเลือดและกล้ามเนื้อต้นแขน ผมยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งถูมือผ่านเขายิ้มกับคนที่คุยด้วยอย่างเป็นกันเอง แต่สายตาของเขาไม่ได้มองใครนานในเสี้ยววินาทีที่น้ำมนต์เดินผ่าน วายุหันมามองเธอแค่สายตานั้น… ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย ไม่มีท่าทางใด ๆ เขาเพียงมองเธอเงียบ ๆ สองสามวินาที แล้วหันกลับไปคุยกับกลุ่มเดิมต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่มันมากพอที่ทำให้น้ำมนต์เดินสะดุดฝีเท้าความร้อนผ่าวลามขึ้นจากลำคอไปถึงใบหน้าทันที ภาพที่เขามุดอยู่ใต้โต๊ะ ลิ้นที่เลียตรงจุดอ่อนไหว นิ้วที่ดันเข้าไปในตัวเธอ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้ ต้นขาด้านในที่ยังระบมเล็กน้อยจากรอยไม้บรรทัดเหมือนถูกจุดไฟให้ลุกอีกครั้งเธอรีบเดินต่อโดยไม่หันกลับไปมอง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงในหู มือที่กำสายกระเป๋าเปียกเหงื

น้ำมนต์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องหอพักของตัวเองนานกว่าสิบนาที ก่อนจะออกเดินทางเสื้อเชิ้ตขาวแขนสั้นตัวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ยังมีกลิ่นร้านค้าติดอยู่เล็กน้อยเธอไม่ได้กระดุมเม็ดบนสุดสองเม็ดตามที่เคยใส่ปกติ กระโปรงพลีทสีกรมท่าสั้นจนเมื่อยกแขนขึ้นเล็กน้อยขอบถุงเท้ายาวสีขาวก็เผยให้เห็นกลางต้นขา รองเท้าหนังดำแบบนักเรียนที่หาซื้อจากร้านม้าน้อยทำให้เธอรู้สึกแปลกปลอมทั้งตัวเธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในแบบมีโครง เหลือเพียงผ้าบางสีขาวเรียบ ๆ ตามคำสั่งของวายุเมื่อเดินเข้าไปในห้องพักของพี่ ๆ วิศวะ บรรยากาศภายในเปลี่ยนไปจากเดิมเกือบทั้งหมดไฟหลักถูกปิด เหลือเพียงโคมไฟตั้งพื้นสองดวงที่ปรับแสงอุ่นๆ โต๊ะญี่ปุ่นถูกย้ายชิดกำแพง เก้าอี้ไม้สองตัววางตรงกลางห้องหันหน้าเข้าหากัน และบนโต๊ะทำงานมีเนคไทสีดำสองเส้น ไม้บรรทัดเหล็กยาว และผ้าปิดตาวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบภูผายืนอยู่หลังโต๊ะ สวมเสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวกับเนคไทสีดำเรียบร้อยราวกับครูจริง ๆอัคคีนั่งพิงขอบโต๊ะ แขนเสื้อพับขึ้นเหมือนเดิมส่วนวายุยืนพิงกำแพง เสื้อยืดดำกับกางเกงขายาวสีเข้ม มองน้ำมนต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ปิดบัง“มาตรงเวลา” ภูผาพูดเสียงต่ำ “ปิดประตูแล้ว

น้ำมนต์คลานไปหยุดตรงขอบโต๊ะญี่ปุ่น แล้วนอนหงายตามคำสั่ง หลังสัมผัสกับผ้าที่ปูไว้เย็นเล็กน้อยจนเธอสะดุ้งแขนทั้งสองข้างยังถูกเนคไทมัดไว้ด้านหน้า กระโปรงพับขึ้นถึงเอว ผ้าชั้นในถูกดึงเฉออกจนไม่เหลืออะไรปกปิดอีกต่อไปภูผาเดินมาหยุดตรงปลายเท้าของเธอ มองลงมาจากด้านบน ตอนนี้เขาถอดแว่นออกแล้ว สายตาเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นมืดและหนักแน่น“ยกขาทั้งสองข้างขึ้น” เขาสั่งน้ำมนต์ทำตามอย่างช้า ๆ เข่าทั้งสองข้างพับชิดอก ท่าทางนั้นทำให้ทุกอย่างเปิดเผยวายุและอัคคียืนขนาบสองข้างโต๊ะ ต่างคนต่างจับต้นขาด้านนอกของเธอไว้ข้างละข้าง ดันให้แยกออกกว้างกว่าเดิมภูผาหยิบไม้บรรทัดเหล็กขึ้นมาอีกครั้ง ใช้ปลายไม้ลากเบา ๆ ตั้งแต่หัวเข่าลงมาตามแนวต้นขาด้านในจนถึงเนินเปียกชุ่มร่องเนื้อของน้ำมนต์บวมแดงและอ้าออกจากการถูกเล่นมาทั้งคืน น้ำใส ๆ อาบเยิ้มออกมาเป็นเส้นยาว“แดงแล้ว… จากเมื่อวานและวันนี้”แป๊ก !ไม้ตีลงบนเนื้อต้นขาด้านในเบา ๆ แต่พอให้ผิวหนังสั่นสะท้าน น้ำมนต์สะดุ้งและครางออกมาเสียงหนึ่ง“นับ” ภูผาสั่ง“หนึ่งค่ะ…”แป๊ก ! อีกครั้งทางด้านตรงข้าม“สองค่ะ…”เขาตีรวมทั้งหมดห้าครั้ง สลับซ้ายขวา แรงพอให้เกิดรอยแดงแต่ไม่ถึงก