All Chapters of พี่วิศวะติวหนัก เตียงสั่นไม่ไหว: Chapter 11 - Chapter 20

อัคคีย้ายขึ้นมาทางด้านบน ใช้หัวของตัวเองแตะที่ริมฝีปากเธอ“อ้าปาก”น้ำมนต์เปิดปาก รับอัคคีเข้าไปทั้งที่น้ำลายยังเหลือจากวายุ ของอัคคียาวกว่าและโคนหนา ดันเข้าไปลึกจนเกือบถึงคอ ทำให้น้ำมนต์ต้องกลั้นสะท้อนอย่างแรงภูผายืนอยู่ข้าง ๆ ใช้มือตัวเองชักว่าวรอ ขณะที่อีกมือหยิบเนคไทเส้นที่สองมา มัดข้อเท้าทั้งสองข้างของน้ำมนต์ไว้ด้วยกันอย่างหลวม ๆ ทำให้เธอยกขาค้างไว้ได้โดยไม่ต้องใช้แรงวายุกระแทกแรงขึ้น มือทั้งสองข้างจับสะโพกเธอไว้แน่น“น้อง… ขมิบพี่แรง ๆ สิ… หึ”น้ำมนต์ตอบไม่ได้เพราะปากถูกอุด เธอทำได้เพียงส่งเสียงครางในลำคอและหดตัวตามสัญชาตญาณ ผนังเนื้อด้านในรัดรึงลำของวายุเป็นระลอก น้ำไหลออกมาท่วมโคนเขาจนมีเสียงชัดทุกครั้งที่กระแทก“ซี้ด... โคตรเสียว อ๊า” วายุครางเสียงดัง ดึงตัวเองออกเกือบสุดแล้วกระแทกตับเข้าไปอีกครั้งแล้วซอยถี่จนน้ำมนต์ร่างสั่น“อื้อ... อื้อ...”“ห้ามร้อง” ภูผาเอ่ยเตือนนิ่ง ๆ แต่ตากลับจ้องลำเนื้อของวายุที่ชักเข้าออกไม่หยุดไม่นานวายุก็ถอนออกเช่นกัน สลับให้อัคคีลงไปแทนอัคคีเข้าไปด้วยจังหวะคงที่และลึกเหมือนบุคลิกของเขา ลำที่ยาวกว่าดันเข้าไปถึงจุดที่ภูผาและวายุเอื้อมไม่ถึง กดค้า

บ่ายวันศุกร์ โรงอาหารคณะวิศวะยังมีนักศึกษาเดินเพ่นพ่านไม่ขาดสาย โต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านข้างอาคารเรียนถูกจองไว้แล้วโดยภูผาน้ำมนต์นั่งอยู่ตรงกลาง มียาวายุกับอัคคีนั่งขนาบซ้ายขวา ภูผานั่งตรงข้าม สมุดโจทย์และเม็ดกาแฟวางเกลื่อนโต๊ะ ใครที่เดินผ่านไปมาก็เห็นแค่กลุ่มวิศวะปีสี่กำลังติวให้น้องปีหนึ่งธรรมดาแต่ใต้โต๊ะ… ไม่ธรรมดาเลยวายุวางมือลงบนต้นขาด้านในของน้ำมนต์ตั้งแต่เริ่มนั่ง นิ้ววนช้า ๆ ผ่านผ้ากระโปรงโดยไม่ยอมให้ใครสังเกต อัคคีทำเหมือนกันทางด้านซ้าย แต่ใช้ฝ่ามือทั้งอุ้งกดลงบนต้นขาอย่างหนักแน่นเป็นระยะ“ข้อนี้” ภูผาผลักกระดาษมาทางน้ำมนต์ น้ำเสียงปกติเหมือนติวจริง “ลองเขียนให้พี่ดู”น้ำมนต์พยายามจดจ่อ มองตัวเลขบนกระดาษ แต่สมาธิแตกพร่า นิ้วของวายุเลื่อนสูงขึ้นทีละนิดใต้โต๊ะ จนในที่สุดก็สอดเข้าไปใต้ผ้าชั้นในโดยตรงนิ้วกลางวางนิ่ง ๆ บนเม็ดเสียวที่ยังบวมและอ่อนไหว จากวันที่ถูกห้ามให้แตกน้ำ ความร้อนจากปลายนิ้วสัมผัสกับจุดที่ไวเกินปกติ ทำให้น้ำมนต์ต้องเกร็งท้องน้อยทันทีร่องเนื้อของเธอที่ถูกทิ้งค้างไว้สามวันตอบสนองเร็วผิดธรรมดา แค่ถูกวางนิ้วไว้เฉย ๆ ก็เริ่มมีน้ำซึมออกมาเคลือบปลายนิ้วของวายุ

บรรยากาศในห้องพักของแก๊งวิศวะปีสี่คืนนี้หนักอึ้งจนแทบขาดใจน้ำมนต์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมหน้าโต๊ะญี่ปุ่นตัวเดิม สองมือบางกำปากกาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หยาดเหงื่อเย็นเฉียบซึมชื้นตามกรอบหน้าสมุดโจทย์แคลคูลัสที่เปิดกางอยู่ตรงหน้าดูพร่ามัวไปหมดเหนือขึ้นไป ภูผานั่งพิงพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องมองลงมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังคุมเชิงวายุเอนกายทอดอารมณ์อยู่บนโซฟาด้วยท่วงท่าเกียจคร้านแต่แฝงความอันตรายขณะที่อัคคียืนกอดอกพิงกำแพงมุมห้อง สายตาเย็นเยียบของเขากดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก“ข้อแรก...”น้ำเสียงทุ้มต่ำของภูผาดังทำลายความเงียบ เขาใช้นิ้วชี้ดันกระดาษโจทย์มาตรงหน้าเธอ“เขียนให้พี่ดู”น้ำมนต์สูดลมหายใจลึก พยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้จรดปลายปากกาลงไปร่างกายของเธอยังคงร้าวระบมและอ่อนไหวจากการถูกพวกเขาทั้งสามคนเคี่ยวกรำอย่างหนักเมื่อช่วงบ่ายสมาธิที่ควรมีแตกกระเจิง ความหวาดหวั่นผสมปนเปกับความซาบซ่านที่ยังตกค้างทำให้เธอหลุดโฟกัส สมการที่เขียนไปได้เพียงครึ่งทางจบลงด้วยการแทนค่าตัวแปรผิดพลาด“ผิด”คำสั้น ๆ ที่หลุดจากริมฝีปากของภูผาเปรียบเสมือนคำพิพากษาวาย

น้ำมนต์ยืนนิ่งงันอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ภายในห้องคอมพิวเตอร์ส่วนกลางของคณะมานานกว่าห้านาทีแล้วปลายนิ้วมือที่วางทาบทับอยู่บนเมาส์เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง หน้าจอแสดงผลการเรียนออนไลน์ของมหาวิทยาลัยยังคงค้างเติ่งอยู่ที่หน้าล็อกอินเธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะจรดปลายนิ้วพิมพ์รหัสผ่านลงไปอย่างเชื่องช้า แล้วกดยืนยันเข้าสู่ระบบวิชาแรกที่เธอเลื่อนเคอร์เซอร์ไปดูคือ กลศาสตร์ของแข็ง B+ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเต้นรัวแรงเลื่อนสายตาดูวิชาถัดไป... ฟิสิกส์วิศวกรรม A-และสุดท้าย... แคลคูลัสที่เคยย่ำแย่ได้เพียง 1.5 Bน้ำมนต์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แน่น หยาดน้ำตาร่วงเผาะไหลอาบสองแก้มโดยไม่ทันตั้งตัว ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความหวาดกลัวหรือความอัปยศอีกต่อไปแล้วเธอสอบผ่าน... และเป็นการสอบผ่านด้วยคะแนนที่สวยงามเกินความคาดหมายไปมากหญิงสาวรีบกดบันทึกภาพหน้าจอเพื่อเป็นหลักฐาน ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายเฉียงแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องคอมพิวเตอร์ไปอย่างรวดเร็ว เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังก้องไปตามโถงทางเดินแห่งความดีใจเมื่อไปถึงหน้าห้องพักของแก๊งวิศวะปีสี่ เธอจัดการรัวเค

น้ำมนต์ทำแบบนั้นต่อไปจนตัวเองเริ่มใกล้ ท้องน้อยเกร็ง ผนังเนื้อหดรัดอัคคีแรงขึ้น แล้วจู่ ๆ ก็หยุดนิ่งสนิท กดค้างไว้ลึกสุด“ยังไม่ให้เสร็จ” เธอพูดกับตัวเองเสียงเบา แล้วหัวเราะแผ่ว “คืนนี้… หนูจะคอยเป็นคนกำหนดเอง”เธอยกตัวขึ้นอีกครั้ง จนลำของอัคคีหลุดออกมา เส้นน้ำอีกสายยืดตาม แล้วย้ายไปคร่อมภูผาเป็นคนสุดท้าย ลดตัวลงช้ามาก ทีละนิ้ว จนภูผาต้องชักหายใจแรง ลำของเขาถูกกลืนจนถึงโคน แน่นและลึกน้ำมนต์โน้มตัวลงใกล้ใบหน้าของเขา ผมยาวปัดไปมาบนอกของภูผา ลมหายใจร้อนผสมกัน“พี่… รู้สึกยังไงบ้าง ที่ถูกน้องควบคุม” เธอขยับสะโพกเป็นวงเล็ก ๆ ช้า ๆ “พี่แข็งอยู่ข้างในน้องทั้งหมดเลย…”ภูผามองเธอ แล้วค่อย ๆ ยกคางขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังยอมรับน้ำมนต์ยิ้ม แล้วเริ่มขย่มจริงจังขึ้นเป็นครั้งแรกในคืนนี้ จังหวะแรงและลึก มือทั้งสองข้างกดลงบนอกของภูผา ใช้เขาเพื่อความสุขของตัวเองอย่างเปิดเผย ทุกครั้งที่กดลงสุด เม็ดเสียวจะถูกเสียดสีแรง น้ำไหลลงมาเปียกท้องของเขามากขึ้นวายุและอัคคีนอนมองจากสองข้าง ร่างกายยังแข็งตัวและถูกทิ้งค้างไว้ ลำของทั้งคู่ชูชันและเปียกจากน้ำลายกับน้ำของน้ำมนต์น้ำมนต์เร่งจังหวะจนตัวเองเริ่มสั่น ผนั