พี่วิศวะติวหนัก เตียงสั่นไม่ไหว

น้ำมนต์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานหนาของห้องพักแก๊งวิศวะปีสี่มานานกว่าสามนาทีแล้ว

มือเรียวที่กำใบแจ้งผลการเรียนชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ตัวเลขสีแดงหราบนกระดาษเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางความรู้สึกทีละจังหวะ

วิชาแคลคูลัส 1.5...

ฟิสิกส์วิศวกรรม 1.0...

และวิชาที่ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจอย่าง กลศาสตร์ของแข็ง ที่รั้งท้ายด้วยคะแนนเพียง 0.5

หากเทอมนี้เธอยังกู้สถานการณ์กลับมาไม่ได้ อนาคตในรั้วมหาวิทยาลัยคงต้องจบลงด้วยการถูกพักการศึกษาอย่างแน่นอน

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะตัดสินใจยกมือขึ้นเคาะประตู

เพียงไม่กี่อึดใจ ประตูก็ถูกเปิดออก ร่างสูงโปร่งของ วายุ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เขาสวมเสื้อยืดสีดำตัวเก่าที่ขอบแขนหลวมกว้างจนเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อต้นแขนชัดเจน

ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับเพิ่งตื่นจากงีบหลับบนโซฟา กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยมาปะทะจมูกอย่างแผ่วเบา

“โอ้… น้องน้ำมนต์”

วายุกระตุกยิ้มมุมปาก สายตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“มาหาพี่ทำไมตอนดึกขนาดนี้ครับ”

“หนู… ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ”

น้ำมนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา วายุยอมเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้เธอเดินเข้าไปด้านใน

บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้น

อัคคี นั่งทอดอารมณ์ไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอสมาร์ตโฟน

ขณะที่ ภูผา นั่งประจำการอยู่ที่โต๊ะทำงาน แล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้และแว่นตากรอบบางยิ่งขับให้แววตาของเขาดูดุดันและเย็นชาเป็นพิเศษ

ทันทีที่น้ำมนต์ก้าวเท้าเข้ามา บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปฉับพลัน

ทั้งสามคนละสายตาจากสิ่งที่ทำอยู่และหันมามองเธอเป็นตาเดียว... ราวกับฝูงนักล่าที่เพิ่งได้กลิ่นเลือดของเหยื่อ

“นั่งสิ”

ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พลางพยักหน้าไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ

น้ำมนต์ทิ้งตัวลงนั่งอย่างประหม่า เธอวางใบแจ้งผลการเรียนลงบนโต๊ะ แล้วค่อย ๆ ดันมันไปตรงหน้าเขา

ภูผาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนที่เขาจะส่งมันส่งต่อให้วายุและอัคคีดู

วายุผิวปากยาวออกมาทันทีที่เห็นตัวเลข

“น้องคะแนนสวยมาก… สวยแบบเตรียมตัวเก็บของรีไทร์เลย”

อัคคีไม่ได้เอ่ยเย้าแหย่เหมือนเพื่อน เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบมองตรงมาที่น้ำมนต์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“หนูอยากขอให้พี่ ๆ ช่วยติวให้หน่อยค่ะ” น้ำมนต์ก้มหน้า น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “หนูจ่ายค่าติวเองได้… เท่าไหร่หนูก็ยอมจ่าย”

ภูผาพับหน้าจอแล็ปท็อปลงช้า ๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเต็มตัว

“เราไม่รับเงินจากน้องปีหนึ่ง”

น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นขวับ ความหวังที่เพิ่งก่อตัวแตกสลายลงในพริบตา

“แต่…” วายุเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่เธอนั่ง ฝ่ามือใหญ่ทาบทับลงบนพนักพิงเฉียดหัวไหล่บางไปเพียงนิดเดียว

“เราอาจจะรับ 'อย่างอื่น' แทนได้”

หัวใจของน้ำมนต์เต้นรัวแรงจนได้ยินเสียงสะท้อนอื้ออึงในหู

ภูผาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

“เราจะติวให้ฟรีทุกวิชาที่น้องได้คะแนนแย่ แต่มีเงื่อนไข”

“เงื่อนไขอะไรคะ ?”

“ทุกครั้งที่น้องทำโจทย์ผิด” ภูผาเน้นย้ำช้า ๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ “น้องจะต้องรับ 'การลงโทษ' หนึ่งครั้ง”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนน่าอึดอัด

น้ำมนต์ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

“ลงโทษ… แบบไหนคะ ?”

วายุก้มหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวอ่อนบริเวณหลังใบหูจนเธอสะดุ้ง

“แบบที่ทำให้น้องจำฝังใจ… และไม่กล้าทำผิดซ้ำอีกไงครับ”

อัคคีที่ปิดปากเงียบมาตลอดเอ่ยแทรกขึ้นเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่ม ทว่ากลับแฝงความอันตรายบางอย่างที่ทำเอาขนอ่อนบนกายสาวลุกชัน

“เราจะไม่ทำร้ายน้องจนบาดเจ็บ แต่ร่างกายของน้อง… จะถูกพวกเราใช้เป็นกระดานบทเรียน”

น้ำมนต์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ค่อย ๆ ลามเลียจากลำคอขึ้นไปถึงพวงแก้ม เธอพยายามสูดหายใจเรียกสติ

“แล้ว… ถ้าหนูไม่ยอมรับเงื่อนไขล่ะคะ ?”

ภูผาไหวไหล่เบา ๆ “เราก็ไม่ติวให้ น้องก็ไปหาติวเตอร์คนอื่นเอาเอง”

ทางเลือกของเธอมีเพียงแค่นั้นจริง ๆ เธอไม่มีเงินก้อนโตพอจะไปจ้างติวเตอร์มืออาชีพมาสอนรวบยอดหลายวิชา และไม่มีเพื่อนคนไหนเก่งพอจะช่วยฉุดเกรดวิกฤตขนาดนี้ได้

เธอหลับตาลงชั่วครู่เพื่อทบทวนความนึกคิด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

“พี่ ๆ… อยากให้หนูทำอะไรบ้างคะ ตอนที่ถูกลงโทษ”

วายุหัวเราะในลำคอ “อยากรู้รายละเอียดขนาดนั้นเลย ?”

“หนูต้องรู้ก่อนสิคะถึงจะตัดสินใจได้”

ภูผาเลื่อนเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบกระดาษเปล่าออกมาหนึ่งแผ่นพร้อมปากกา

เขาจรดปลายปากกาเขียนข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดันกระดาษแผ่นนั้นมาตรงหน้าน้ำมนต์