Semua Bab ROMRANคนเลว: Bab 51 - Bab 60

เพล้ง เพล้ง เพล้งเสียงข้าวของแตกกระจายมาจากชั้นล่างปลุกให้ร่างสวยของสองพี่น้องที่กำลังหลับสบายในช่วงเช้าตรู่รู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจรีบวิ่งไปเปิดประตูพุ่งตัววิ่งลงบันไดด้วยความร้อนใจไปยังห้องรับแขกที่กำลังเกิดเสียงโวยวายอยู่ในตอนนี้"มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงวะ คุณโทรไปคุยกับคนพวกนั้นยังไงทำไมถึงไม่มีใครอยากร่วมลงทุนกับพวกเราเลย""ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ คนพวกนั้นก็พากันวางสายหนีไปหมด""ไม่ได้เรื่อง""ใครกันแน่ที่ไม่ได้เรื่อง คุณไปทำอีท่าไหน ไม่ว่าเราจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากใคร ก็ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเราแบบนี้""โถ่เว้ย นี่คุณกล้าขึ้นเสียงใส่ผมอย่างนั้นเหรอฮะ"เพียะ เพียะ"โอ๊ย""นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน""แม่คะ"อิงเดือนและอิงฟ้าที่ยังอยู่ในชุดนอนรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของมารดาที่กำลังนั่งกุมใบหน้ามองผู้เป็นสามีด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ"ทะเลาะกันเรื่องอะไร ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันด้วย"อิงฟ้าหันไปมองหน้าของบิดาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด การกระทำของผู้เป็นพ่อเมื่อตอนยกฝ่ามือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของมารดาไม่มีความลังเลชั่งใจอยู่เลยสักนิด"นั่นสิคะ ทำไมพ่อต้องทำร้ายแม่ด้วย"

ครืด ซ่าสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดนักเรียนชั้นมัธยมปลายต้องเร่งฝีเท้าวิ่งไปตามเส้นทางมุ่งหน้าเพื่อที่จะกลับบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายของเขาก็โดนน้ำฝนที่หล่นลงมาเล่นงานจนเสื้อนักเรียนสีขาวเปียกชุ่มจนเห็นผิวเนื้อด้านในบวกกับสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาแรงกว่าเดิมทำให้เขาต้องวิ่งเข้าไปหลบฝนที่เพิงเก่า ๆ ของวินมอเตอร์ไซค์ซึ่งอยู่ระหว่างทางก่อนจะไปถึงบ้านเขาอยู่หลายสิบเมตร"ให้ตาย คิดจะตกก็ตก"โรม เด็กหนุ่มร่างกายสูงกำยำ ร่างกายมีมัดกล้ามใบหน้าหล่อเหลาไม่น้อยไปกว่าเด็กนักเรียนชายคนอื่น ๆ ในโรงเรียนเดียวกัน แตกต่างก็ตรงที่ฐานะทางบ้านของเขานั้นที่ดูเหมือนจะสู้นักเรียนคนอื่น ๆ ไม่ได้ กำลังยืนมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มจนแทบจะมองอะไรไม่เห็นพร้อมกับสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาจนมองไม่เห็นทางทำให้เขาไม่สามารถที่จะวิ่งฝ่าสายฝนกลับไปถึงบ้านได้"ให้ตายเถอะ ไม่รู้ว่าฟ้าจะกลับถึงบ้านแล้วหรือยัง"ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหา ฝ่ามือเย็นเฉียบยกขึ้นมาลูบหยดน้ำที่เกาะอยู่บริเวณผิวแขนออกไป สายลมพัดเอื่อยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหนาวจนต้องยกท่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกเอาไว้ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดเสีย

'เดือนอยากได้พี่โรมค่ะ อยากได้มานานแล้ว'ภายในรถคันหรูตกอยู่ในความเงียบทันทีหลังจากที่อิงเดือนพูดจบ หญิงสาวโน้มตัวเข้าไปใกล้วางใบหน้าซบลงบนไหล่ของชายหนุ่ม ฝ่ามือเรียวสวยวางลงบนท่อนแขนใหญ่พลางลูบไปมาเบา ๆ "เดือนชอบพี่โรมมาก ๆ เลยนะคะ ชอบมานานแล้ว""เหรอ""ค่ะ ชอบตั้งแต่ตอนที่พี่กับพี่ฟ้ายังคบกัน ทั้งชอบแล้วก็อยากได้"เธอขยับเข้าไปใกล้หวังใช้หน้าอกของตัวเองบดเบียดเข้าหาเนื้อตัวของชายหนุ่มพลางเงยหน้ามองท่าทีของโรมที่ยังคงไม่แสดงอาการอะไรออกมา"ลีลาของเดือนเด็ดกว่าของพี่ฟ้านะคะ พี่โรมอยากจะลองไหมเดือนทำให้ได้ทุกที่ทุกเวลา หรือว่าเราจะทำกันในรถก็ได้เดือนสะดวก""ทำบ่อยเหรอ กับใครล่ะ""ก็หลายคนอยู่ค่ะ แล้วพี่โรมล่ะคะอยากลองหาอะไรสนุก ๆ ทำกับเดือนบนรถไหม"เธอเลื่อนฝ่ามือมาวางลงท่อนขาใหญ่ ลูบสัมผัสท่อนขาที่อัดแน่นได้ด้วยกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรง ดวงตาของอิงเดือนจ้องมองไปยังเป้ากางเกงที่นูนเด่นของชายหนุ่ม"พี่โรมอยากได้ร่างกายของเดือนไหม รับรองว่าเดือนจะไม่ปริปากพูดเรื่องนี้กับใครกับพี่ฟ้าเดือนก็จะไม่บอก""หึ เธอมีความกล้าดีนะ ถึงขั้นคิดที่จะแย่งแฟนพี่สาวของตัวเอง"ชายหนุ่มหันหน้ามาพูดกับหญิงสาวด้าน

ดวงตาสั่นระริกเพ่งมองไปยังผงสีขาวและอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับการเสพของพวกนั้นเข้าสู่ร่างกายซึ่งมันก็อยู่ไม่ห่างจากรัศมีที่ชายหนุ่มจะเอื้อมมือไปถึงสักเท่าไหร่ ปลายนิ้วของอิงฟ้าลูบสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่มแผ่วเบา หญิงสาวทอดสายตามองใบหน้าใบหน้าของเขาอย่าวงเศร้าสร้อย ริมฝีปากสั่นระริกราวกับมีคำพูดมากมายที่ไม่อาจจะเอื้อนเอ่ยออกมาได้"ทำไมนายถึงได้ทำร้ายตัวเองแบบนี้รันเวย์""...""นายเสพของพวกนี้ทำไม"เธอถามซ้ำทั้งที่เสียงแทบจะไม่เหลือความเข้มแข็ง เธอเงยหน้าจ้องมองเขาสลับกับผงสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะสลับกันไปมาอย่างไม่เชื่อสายตาว่าคนอย่างรันเวย์กล้าที่จะยุ่งเกี่ยวกับสิ่งของพวกนี้"นายรู้ไหมว่าสิ่งพวกนี้มันกำลังจะทำให้นายกลายเป็นบ้าได้ นายอยากตายหรือไงรันเวย์"น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มของเธออย่างเงียบงั้นก่อนจะตามมาด้วยน้ำตาอีกหลายหยดแต่อิงฟ้าก็ไม่มีแรงแม้แต่จะยกฝ่ามือขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเอง"นายเงียบทำไมรันเวย์ นายบอกฉันมาสิว่าทำไมถึงได้ทำร้ายตัวเองแบบนี้""ฉันรักเธออิงฟ้า""...""รักมา ฮึก นานแล้ว"คำสารภาพนั้นแผ่วเบาพร้อมกับดวงตาที่หรี่มองออกไปไกลอย่างเลื่อนลอย แต่กลับหนักอึ้งในหัวใจของคนฟังอย่า

"ฉันกันรันเวย์พี่ชายของนายเคยมีความสัมพันธ์กันจริง ๆ โรม""ตั้งแต่เมื่อไหร่""ก่อนที่นายจะกลับมาไม่นาน ฉันไปนั่งดื่มที่คลับแล้วก็ถูกผู้ชายคนอื่นวางยา รันเวย์คือคนที่เข้ามาช่วยฉันไว้ในตอนนั้น""...""หลังจากนั้นเขาก็พยายามเข้ามามีบทบาทในชีวิตของฉัน โดยใช้อิงเดือนน้องสาวของฉันเป็นทางผ่าน นับตั้งแต่นั้นเขากับฉันก็มีความสัมพันธ์กันมาตลอดหลายครั้ง"อิงฟ้าหันหน้าไปมองชายหนุ่ม แววตาของเธอแน่วแน่เปิดเผยความจริงทุกอย่างไม่มีการปิดบัง หลังจากที่ทั้งสองปลีกตัวเดินออกมาคุยกันแบบส่วนตัว"ตอนที่นายกลับมาแล้วฉันกับเขาก็มีความสัมพันธ์กันนะ นายจำได้ไหมวันนั้นหลังจากที่เราทำรายงานในห้องสมุดเสร็จฉันก็รีบออกไปทันที"โรมยืนนิ่งก่อนพยักหน้า ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหา"แต่หลังจากครั้งนั้นฉันขอตัดความสัมพันธ์กับเขา เพราะฉันไม่อยากให้น้องสาวของฉันต้องมาเสียใจ""เกี่ยวอะไรกับน้องสาวของเธอ""ก็เดือนชอบรันเวย์ ดูเหมือนว่าจะเข้าขั้นถึงรักมากเลยล่ะ""ไม่จริงหรอก น้องสาวของเธอรักใครเป็นซะที่ไหน""นายพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง"ทันทีเมื่อคำถามนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของอิงฟ้า ความเงียบก็เข้าปกคลุมบรรยากาศรอบราวกับทุกสิ่ง