Semua Bab ROMRANคนเลว: Bab 31 - Bab 40

บรืน"ขอบคุณมากเลยนะคะที่มาส่ง""ไม่เป็นอะไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว"อิงเดือนยิ้มให้กับคนขับรถก่อนจะเปิดประตูก้าวขาลงไป ดวงตากลมโตมองรถคันหรูที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปตึก ตึก ตึก "คุณหนูเล็กของป้า"ร่างของแม่บ้านวัยกลางคนวิ่งออกมาจากตัวบ้านอย่างเร่งรีบด้วยความเป็นห่วงคุณหนูเล็กของตนจนเกิดความรู้สึกผิดเกิดขึ้นในใจของอิงเดือน"คุณหนูเล็กหายไปไหนมาทั้งคืนคะ ป้าพยายามติดต่อหาก็ไม่รับสาย คนที่บ้านเป็นห่วงกันแทบแย่"แม่บ้านวัยกลางกวาดสายตามองร่างกายของคุณหนูเล็กด้วยความเป็นห่วงจับใจ แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีร่องรอยบุบสลายตรงส่วนไหนก็ถอนหายใจโล่งออกมา"เดือนต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้โทรบอก บังเอิญว่าโทรศัพท์ของเดือนแบตหมดตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ คือว่าเมื่อคืนเดือนไปทำรายงานที่บ้านเพื่อนจนดึกก็เลยนอนที่นั่นเลย""ที่บ้านคุณน้ำแข็งไสเหรอคะ""เอ่อ ใช่ค่ะเดือนนอนที่บ้านของน้ำแข็งไส"อิงเดือนจำใจโกหกไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงและอีกอย่างเธอไม่อยากเล่าเรื่องที่มันเกิดขึ้นกลัวว่าจะไปเข้าหูของบิดามารดาซึ่งตอนนี้ได้เดินทางไปดูงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายวัน"ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง""ค่

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีเพียงร่างสวยของอิงฟ้าที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ในขณะที่ร่างของรันเวย์กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ใกล้เธอไม่ไปไหน วันนี้เขานั่งเฝ้าไข้คอยเช็ดตัวให้เธอมาตลอดทั้งวันแม้แต่แม่บ้านก็ไม่ให้เข้ามายุ่มย่ามภายในห้องถ้าหากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ"อืม"เสียงครางในลำคอดึงสายตาของรันเวย์ให้หันไปมอง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนข้างเตียงเมื่อเห็นว่าคนที่หลับสนิทมาตลอดทั้งวันกำลังลืมตามองมาที่เขา"ยังปวดหัวอยู่ไหม""นิดหน่อย"ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปใช้หลับฝ่ามือแตะลงบนหน้าผากของหญิงสาวเพื่อวันอุณหภูมิในร่างกายของเธอ"ตัวยังอุ่น ๆ เดี๋ยวลุกขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตา จะได้กินข้าวกินยา""ยาเหรอ"อิงฟ้าเผลอพึมพำออกมาเมื่อนึกถึงในสิ่งที่ตัวเองไม่ค่อยจะชอบสักเท่าไหร่ทำเอารันเวย์อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามออกมา"ทำไม""เปล่า ไม่มีอะไร"อิงฟ้าส่ายหน้า ก่อนที่เธอจะถูกชายหนุ่มพยุงร่างให้ลุกขึ้นนั่ง"รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวจะไปเอาผ้ากับน้ำมาให้""อืม"หญิงสาวขานรับในลำคอ มองร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปในห้องน้ำ เพียงแค่ชั่วครู่เดียวก็เดินกลับมาพร้อมกับน้ำที่อยู่ในกะละมังพร้อมกับผ้าเช

"กลับมาแล้วเหรอคะพี่อิงฟ้า"หญิงสาวยิ้มออกมาเมื่อเห็นร่างสวยของน้องสาวเดินออกมารอรับด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้มแห่งความสุข"กลับมาแล้ว"สองพี่น้องอ้าแขนกอดกันอยู่ตรงหน้าห้องรับแขกซึ่งอยู้ใกล้กับทางขึ้นบันไดไปบนชั้นสอง ก่อนอิงฟ้าจะดันร่างของน้องสาวออกกวาดสายตามองร่างกายของน้องสาวอย่างถี่ถ้วน"ดูอะไรเหรอคะ""พี่ก็จะดูน่ะสิว่าน้องสาวของพี่มีร่องรอยตรงไหนบ้าง คนพวกนั้นมันได้ทำอะไรเดือนหรือเปล่า""พวกนั้นยังไม่ทันได้ทำอะไรเดือนหรอกค่ะ ยังดีที่เดือนมีสติโทรเรียกให้พี่รันเวย์มาช่วยเดือนเอาไว้ได้ทัน""แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คราวหน้าคราวหลังอย่าไปไว้ใจอะไรใครง่าย ๆ อีกนะ ถ้ามีรายงานก็นักมาทำที่บ้านของเรา หรือไม่ก็หาสถานที่ที่มีคนเยอะ ๆ อย่าชวนพากันไปทำที่ห้องแบบนั้นอีกเข้าใจไหม""เข้าใจแล้วค่ะ พี่ฟ้านี่พูดเหมือนกับพี่รันเวย์เลยนะคะ"คำพูดของน้องสาวทำเอาอิงฟ้าชะงัก ก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้า"นายนั่นพูดกับน้องสาวของพี่ว่ายังไงล่ะ"ฝ่ามือของผู้เป็นพี่สาววางลงบนศีรษะลูบเส้นผมนุ่มสลวยเบา ๆ อย่างอ่อนโยน"พี่รันเวย์บอกกับเดือนว่า คราวหลังถ้ามีรายงานที่จะต้องทำ ถ้าไม่รู้จะไปทำที่ไหนเดือนสามารถพาเพื่อนไปทำที่ห้อ

'อิงเดือน'เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นและชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของอิงฟ้าทำให้สัมผัสเร่าร้อนขอทั้งคู่ต้องหยุดชะงักกันกลางคัน ทั้งสองหันหน้ามองกัน อิงฟ้าดันตัวออกเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย โดยที่ยังมีท่อนแทนใหญ่ของชายหนุ่มโอบเอวของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย"ว่าไงเดือน""พี่ฟ้าอยู่ที่ไหนคะ ใกล้จะกลับแล้วหรือยัง"เสียงจากปลายสายที่ดังมาทำให้ทั้งสองคนหันหน้ามองกัน ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มนั้นเริ่มไม่อยู่นิ่งลูบไล้สัมผัสสะโพกของหญิงสาวผ่านเนื้อผ้าลื่นตัวบางที่เธอใส่อยู่"อืม อีกสักพักก็ใกล้จะกลับแล้วล่ะ ว่าแต่เดือนโทรหาพี่มีอะไรหรือเปล่า""เปล่าหรอกค่ะ เดือนก็แค่เป็นห่วงพี่ฟ้า เดือนเห็นว่าพี่ฟ้าออกไปนานแล้ว แถมตอนนี้ฝนยังตกหนักด้วย"อิงฟ้าถลึงตาใส่ชายหนุ่มเมื่อมือใหญ่ของเขาเริ่มจะอยู่ไม่เป็นสุข เดี๋ยวลูบไล้ เดี๋ยวจับตรงนี้จนเธอเริ่มจะไม่มีสมาธิ"เดี๋ยวฝนซาพี่ก็จะกลับแล้วล่ะ เดือนไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ""ค่ะ อย่านานนักนะคะ""จ๊ะ"ติ๊ดเพียะฝ่ามือเรียวสวยฟาดลงบนแผ่นอกแกร่งของชายหนุ่มจนเกิดเสียง แรงที่ถูกส่งไปทำให้ชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความเจ็บ"โอ๊ย เธอตีฉันทำไมเนี่ย""ก็ใครใช้ให้มื

บรืนทุกสายตาของคนทั่วทั้งคณะจับจองมองมาที่รถคันหรูสีแดงสะดุดตาที่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดด้วยความเร็วจนใคร ๆ ต่างหันไปมองด้วยความสนใจปึก ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มอย่างโรม บนใบหน้าของเขามีแว่นกันแดดราคาแพงสวมอยู่ได้เปิดประตูก้าวขาลงมาจากรถก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูข้างคนขับ"ลงมาดี ๆ นะเอากระเป๋ามาให้โรมก่อนก็ได้"น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยพูดกับคนในรถ และไหนจะการกระทำยื่นมือไปป้องรองรับไม่ให้ศีรษะของเธอคนนั้นกระแทกขอบประตู ภาพที่เธอคนนั้นยื่นกระเป๋ามาให้เขาถือด้วยความเต็มใจช่างเป็นภาพที่ผู้หญิงหลายต่อหลายคนต่างเฝ้าฝันหา แม้แต่ตัวลูกพีชที่กำลังนั่งมองภาพนั้นด้วยความอิจฉาผู้หญิงคนนั้นที่มีแฟนคอยเอาใจใส่ดูแลดีแบบนี้แต่เดี๋ยวนะ นั่นมันโรมไม่ใช่เหรอ อดีตแฟนหนุ่มที่ทิ้งเพื่อเธอไปอย่างไม่ไยดี แล้ววันนี้มากับใคร ใครนั่งอยู่ในรถคันนั้น"อิงฟ้า"ลูกพีชเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสนิทขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ก้าวขาเดินลงมาจากรถหรูคันนั้น จนลูกพีชต้องยกมือขึ้นมาขยี้ดวงตามองภาพสองชายหญิงที่กำลังเดินเคียงคู่ตรงมาหาเธอ โดยที่มีชายหนุ่มคอยถือกระเป๋าให้กับหญิงสาวไม่ยอมคืนให้กับเจ้าของ"โรม เอากระเป๋าคืนมา ฟ้าถือเองได