บททั้งหมดของ ROMRANคนเลว: บทที่ 61 - บทที่ 70

'คนไข้ปลอดภัยแล้วนะคะ เดี๋ยวหมอจะย้ายไปพักฟื้นที่ห้องพรุ่งนี้เช้าหมอจะอนุญาตให้ญาติเข้าเยี่ยมได้'ทันทีเมื่อประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกหมอที่เป็นคนรับรักษารันเวย์ก็ออกมาประกาศข่าวดี ทั้งสี่ถอนหายใจโล่งออกมาด้วยความดีใจหลังจากนั่งเฝ้ารออยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉินนานกว่าร่วมสี่ชั่วโมง"เดี๋ยวพวกเราแยกย้ายพากับกลับไปนอนพักผ่อนกันก่อนดีกว่านะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะได้รีบมาเยี่ยมรันเวย์"คุณณรงค์พูดขึ้นมาหลังจากที่ก้มมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือที่แขวนอยู่"เอ่อ หนูขอนั่งรอเยี่ยมรันเวย์ตอนพรุ่งนี้เช้าอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ"ทั้งสามหันมามองร่างสวยของอิงฟ้าที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา กรอบดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำยืนนิ่งก้มหน้าประสานมือเข้าหากันแน่น"หนูเป็นห่วงเขา แล้วอีกอย่างหนูยังไม่อยากกลับไปที่บ้านเอาตอนนี้"ริมฝีปากบางของอิงฟ้าเม้มเข้าหาอีกครั้งเมื่อความรู้สึกพวกนั้นมันยังคงรบกวนอยู่ภายในใจ เธอยังไม่พร้อมที่จะกลับไปเจอหน้าน้องสาวที่สร้างเรื่องราวปัญหามากมายจนมันลุกลามบานปลายกันไปยกใหญ่ เธอคงไม่มีความอดทนมากพอถ้าหากกลับไปเจอหน้าของอิงเดือนในตอนนี้"หนูอิงฟ้าไม่ต้องคิดมากนะ พ่อกับแม่ไม่มีใครโทษหนูเลย

บรรยากาศภายในห้องคนไข้ตกอยู่ในความเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำอยู่เบา ๆ เมื่อทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมพูดอะไรได้แต่ยืนมองหน้า ฝ่ามือทั้งสองข้างของอิงฟ้ากำกระโปรงที่สวมใส่จนยับยู่ยี่ไม่เป็นทรงได้แต่ยืนมองร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้อิงฟ้ายืนนิ่งอยู่ปลายเตียงคนไข้ ในขณะที่รันเวย์นอนนิ่งมองมาทางที่เธอกำลังยืนอยู่ ทั้งสองต่างยืนมองหน้ากันนานโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา สายตาของทั้งสองที่กำลังจ้องมองอยู่กันนั้นมันช่างแตกต่างกันออกไป และไหนจะเป็นความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอกของทั้งคู่แววตาของชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวด้วยความเหนื่อยล้าสับสนปะปนกับความรู้สึกอื่น ๆ จนไม่สามารถที่จะแยกแยะออกมาได้ ส่วนแววตาของอิงฟ้านั้นมันช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยคำถามมากมายที่ไม่รู้ว่าเธอควรจะเริ่มต้นตั้งคำถามจากตรงไหนก่อนดี"ทำไม"สุดท้ายแล้วก็เป็นอิงฟ้าที่ไม่อาจห้ามความรู้สึกของตัวเองได้ เธอขยับกายพาตัวเองไปยืนอยู่ข้างเตียงของคนไข้ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของชายหนุ่ม"ทำไมนายต้องพาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่มันอันตรายพวกนั้น นายไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดพวกนั้นทำไมกันรันเวย์"อิงฟ

อิงฟ้าหลับตาแน่น เม้มริมฝีปากเข้าหาจนเป็นสีซีดเมื่อทั้งซับในและชุดเดรสตัวสวยถูกชายทั้งสองในความร่วมมือถอดออกจากร่างกายของเธอไปด้วยความรวดเร็วพรึ่บ"เฮือก"ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวหนังทำให้เธอต้องยกแขนขึ้นมากอดตัวเองอย่างอัตโนมัติ เข่าทั้งสองข้างที่ค้ำยันอยู่บนเตียงคนไข้สั่นขึ้นมาเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ของโรมจับแขนของเธอดึงไปทางด้านหลังทำให้ตอนนี้เธอไม่มีสิ่งที่จะสามารถปกป้องเต้าอวบทั้งสองข้างของตัวเองได้"อยู่กับพวกฉันสองคน เธอไม่จำเป็นที่จะต้องใส่อะไรพวกนี้"บราไร้สายสีขาวเข้ากับชุดถูกรันเวย์ปลดทิ้งไป เผยให้เห็นยอดถันสีหวานที่ลอยเด่นต่อสายตาของพวกเขาทั้งสอง"อือ อย่านะ ปล่อยแขนฟ้านะโรม""อย่าดิ้นสิ ยิ่งฟ้าดิ้นมันยิ่งทำให้ไอ้นั่นของโรมแข็ง""ไม่ ไหนโรมบอกว่าจะให้ฟ้าเป็นคนเลือกไง"เธอขยับร่างกายหมายจะให้เรียวแขนทั้งสองข้างหลุดออกจากพันธนาการจากฝ่ามือใหญ่ของโรมด้วยหัวใจที่สั่นระรัว แม้ว่าตอนนี้ทั้งเนื้อตัวเธอจะไม่หลงเหลือเสื้อผ้าปกปิดร่างกายแล้วก็ตาม"ฟ้าจะเลือกยังไงไหนลองบอกโรมมาสิ"ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ข้างใบหูขาวสะอาดของหญิงสาว"ว่ายังไง ฟ้าจะเลือกโรมหรือว่ารัน

'เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ต้นเหตุมันมาจากเพราะความคันของหนูจริงหรือเปล่าคะหนูอิงเดือน'ทุกสายตาภายในห้องรับแขกหันไปมองหน้าของอิงเดือนเป็นสายตาเดียวทันทีหลังจากที่คุณกัญญาพูดจบ หญิงสาวที่ถูกกล่าวหาได้แต่นั่งเม้มปากเข้าหา ก่อนที่เธอจะเงยหน้ามองหญิงวัยกลางคนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ"ทะ...ทำไมคุณป้าพูดกับเดือนแบบนี้ล่ะคะ คุณป้าพูดอะไรเดือนไม่เข้าใจ"ดวงตาคู่สวยแดงก่ำลามมาจนถึงปลายจมูก ริมฝีปากสั่นระริกของหญิงสาวเม้มเข้าหาเบา ๆ ท่าทีดูเศร้าของหญิงสาวผู้น่าสงสารนั้นมันคงจะหลอกได้แค่เพียงคนในครอบครัวของเธอเท่านั้น"คุณมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาลูกสาวของฉันแบบนี้ ฉันตั้งทนายฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาททำให้ครอบครัวของเราได้รับความเสียหายได้นะ""เอาเลยค่ะคุณปลายดาว ตั้งทนายเลยค่ะจะฟ้องฉันกี่ข้อหาก็ได้ ทางฉันเองก็จะตั้งเหมือนกัน จะฟ้องทุกข้อกล่าวหาไม่เว้นแม้แต่การที่คนของคุณส่งคนไปทำร้ายฉันกับลูกเหมือนกัน"คุณกัญญาโต้กลับทำให้อีกฝ่ายชะงักเงียบไป คุณปลายดาวรีบหันไปมองหน้าผู้เป็นสามีที่นั่งหน้าเครียดคิดไม่ตกอยู่ในตอนนี้"จะเอายังไงดีคะ จะตั้งทนายฟ้องไหม ฉันก็จะให้คนของฉันจัดการเรียกทนายทางฝั่งเรามาเหมือนกัน""ลูกส

"เดือน"อิงฟ้าเดินเข้ามาหาผู้เป็นน้องสาว ในขณะที่อิงเดือนยืนตกตะลึงกับชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างหลังของผู้เป็นพี่และกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรสักเท่าไหร่แน่นอนสิ จะให้พวกเขาเป็นมิตรกับเธอได้อย่างไร ในเมื่อเธอทำกับพวกเขาไว้มากมาย สองพี่น้องคู่นี้ไม่ฆ่าเธอทิ้งก็บุญเท่าไหร่แล้ว"เดือน นี่เดือนกำลังจะไปไหน"อิงฟ้าก้มต่ำมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่อยู่ใกล้มือของน้องสาว ฝ่ามือสั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าที่ตอนนี้กำลังเริ่มปูดบวมเป็นรอยฝ่ามืออย่างเด่นชัด"คนที่เอาแต่คอยก่อเรื่องสร้างความวุ่นวายไม่สมควรที่จะต้องอยู่ที่นี่""แล้วเดือนจะไปอยู่ที่ไหน พี่ไม่ให้เดือนไป""เดือนก็ไม่รู้"อิงเดือนน้ำตาไหล เมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงใยและสายตาที่เต็มไปด้วยความรักจากผู้เป็นพี่สาว ความรู้สึกผิดถึงเรื่องที่เคยทำเอาไว้ในอดีตแทรกลึกเข้ามาทำให้อิงเดือนน้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่"เดือนไม่ต้องไปที่ไหน อยู่กับพี่กับพ่อแม่ที่นี่นะ นะคะคนเก่ง"น้ำเสียงอ่อนโยนที่ยังคงเป็นอย่างดังเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรทำให้อิงเดือนทรุดกายนั่งยกมือกราบลงปลายเท้าของผู้เป็นพี่สาว จนอิงฟ้าต้องยกมือขึ