ROMRANคนเลว

'เราเลิกกันเถอะ อิงฟ้า ฉันรักผู้หญิงเย็นชาอย่างเธอต่อไปไม่ไหวแล้ว'

'ผู้หญิงเย็นชา เดี๋ยวก่อน ฉันเย็นชากับนายตอนไหน'เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายไว้ผมยาวมัดเป็นหางม้าคว้าแขนแฟนหนุ่มเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาเดินหนีเธอไป

'ปล่อย'

'อย่าเดินหนีฉันนะ โรม เรามาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน ฉันทำผิดอะไร'เธอจ้องหน้าชายหนุ่มตาเขม็ง ต่างจากโรมที่เลือกจะหันหน้าหนีเก็บซ่อนความเสียใจเอาไว้เพียงคนเดียวไม่ให้เธอเห็น

'โรม'

'ฉันไม่ได้รักเธอแล้วอิงฟ้า'

'นายโกหก นายรักฉัน เราสองคนรักกัน ไหนนายเคยสัญญากับฉันแล้วไงว่า...'

'ออกมาจากทุ่งลาเวนเดอร์ได้แล้วอิงฟ้า หัดมองโลกแห่งความเป็นจริงซะบ้าง'เด็กสาวในชุดนักเรียนเดียวกับเขาชะงักจนเผลอปล่อยมือออกจากท่อนแขนของแฟนหนุ่มด้วยความตกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาตะโกนใส่หน้าของเธอโดยไม่สนใจว่าตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ในสวนสาธารณะและกำลังมีประชากรคนอื่น ๆ เดินผ่านไปมา

'มองความเป็นจริงได้แล้วอิงฟ้า หยุดหลอกตัวเองเสียที เธอกับฉันเราสองคนมันคนละชั้นกัน'กว่าโรมจะเอ่ยออกมาได้แต่ละคำพูด เขารู้สึกจุดและเจ็บแปลบไปถึงหัวใจ ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกำหมัดแน่น แม้จะรักผู้หญิงตรงหน้า แต่เขาก็ไม่อาจต้านทานอำนาจของผู้มีพระคุณได้

'พ่อพูดอะไรกับนายใช่ไหม พ่อสั่งให้นายมาบอกเลิกฉันใช่ไหมโรม'

'ไม่ใช่'ดวงตาแดงก่ำหันมาสบตากลมโตของหญิงสาว ในรอบนี้มันช่างดูว่างเปล่าจนอิงฟ้ารู้สึกใจหาย

'ฉันกับแม่ เราสองคนกำลังจะย้ายออกจากที่นั่น มองความเป็นจริงได้แล้วอิงฟ้า'มันจะมีอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้อีกไหม อิงฟ้าไม่ได้เตรียมใจมาเลยสักนิด

วันนี้คือวันสิ้นสุดการเป็นนักเรียนมัธยมปลาย เธอรู้สึกดีใจเมื่อชายหนุ่มได้ส่งข้อความให้มานัดเจอกันที่นี่ เพราะที่แห่งนี้คือที่ที่เขาขอเธอเป็นแฟน

และตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นสถานที่บอกเลิกระหว่างเขากับเธอ

'นายโกหกไม่จริงใช่ไหม นายกำลังโกหกฉันอยู่นายกับแม่ของนายรักบ้านหลังนั้นมาก แล้วนายกับแม่ของนายจะย้ายออกไปได้ยังไง ฉันไม่เชื่อ"ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางดวงใจ อิงฟ้าพยายามคว้าข้อมือใหญ่ของแฟนหนุ่มเอาไว้อีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถสัมผัสได้ ไม่ใช่แค่เพียงดึงมือหนี แต่เขากลับถอยหลังห่างจากตัวเธอ

'จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็เป็นเรื่องของเธออิงฟ้า วันนี้ฉันไม่ได้นัดเจอเธอเพื่อจะอธิบาย'แววตาของชายหนุ่มในตอนนี้มองเธอด้วยความว่างเปล่าและเย็นชา

'เลิกกันเถอะ ลืมฉันซะอิงฟ้า เราสองคนอยู่คนละโลกกันมานานแล้ว'

'เดี๋ยว โรม'

ช้าไป เธอวิ่งตามร่างสูงใหญ่ของแฟนหนุ่มไม่ทัน เรียวขาสั้นของเธอนั้นจะสู้เรียวขายาวที่กำลังก้าวขาวิ่งหนีเธออย่างไร้เยื่อใย น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ หยาดรินไหลพร้อมกับหัวใจดวงนอนที่แหลกละเอียดไม่เหลือแม้แต่ผุยผง

'โรม กลับมาก่อน'

Rrrrrr

เปลือกตาบางเปิดขึ้น ดึงสติของหญิงสาวอย่างอิงฟ้าให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เธอหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่สว่างวาบเมื่อมีคนต่อสายโทรเข้ามา

'ลูกพีช'

"อืม"

"นอนอยู่เหรอ รบกวนหรือเปล่า"

"ไม่เป็นอะไร"หญิงสาวในชุดนอนผ้าลื่นหยัดกายลุกขึ้นนั่งในขณะที่มือยังถือโทรศัพท์แนบหูคุยกับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่โทรมา

"เบื่อ ออกไปเที่ยวกันหน่อยเป็นไงคืนนี้"

"ที่ไหน"

"คลับเดิม เดี๋ยวสองทุ่มฉันออกไปรับ"

"อืม"หญิงสาวขานรับก่อนจะกดวางสาย เพียงแค่พูดคำเดียวก็เป็นอันเข้าใจ ไม่มีอะไรที่จะต้องสาธยายให้มันมากความ

'นายหนีฉันไปอยู่ที่ไหนนะ โรม'

"จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ"เรียวเท้าสวยบนรองเท้าส้นสูงหยุดชะงักทันทีเมื่อ'อิงฟ้า'กำลังจะข้าวขาไปยังประตูหน้าบ้าน

ร่างสวยในชุดเดรสสีดำแบบสายเดี่ยวดูลึกลับดูน่าค้นหาหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับคนที่เอ่ยทักถามเธอ

"ค่ะ"

"จะขับรถไปเองหรือจะให้คนของพ่อไปส่ง"

"เดี๋ยวลูกพีชจะมารับค่ะ"เธอกระชับกระเป๋าสะพายใบหรู พลางมองหน้าผู้เป็นบิดาด้วยสายตาเรียบนิ่งจนผู้ให้กำเนิดชะงักไปด้วยความรู้สึกไม่ชิน

"ถ้าเมาจนขับรถไม่ไหวก็โทรมาบอก อย่าขับรถเดี๋ยวพ่อจะให้คนไปรับ"

"ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"น้ำเสียงเย็นชาถ้าหากเป็นคนอื่นคงไม่รู้สึกชิน แม้แต่'สหรัฐ'ผู้ให้กำเนิดเด็กสาวตรงหน้าก็ยังไม่มีความรู้สึกชินเลยสักนิดกับความห่างเหินที่ลูกสาวคนโตหยิบยื่นให้

ร่างสูงใหญ่ได้แต่ยืนมองร่างสวยของลูกสาวคนโตค่อย ๆ เดินออกไปไกล สาเหตุที่อิงฟ้าได้เย็นชาไม่ค่อยสุงสิงกับใครแบบนี้มันไม่ใช่เพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเขาเองที่เป็นตัวต้นเหตุทำให้ลูกสาวคนโตกลายเป็นคนเย็นชาแบบนี้

ปึง

"เอามาอีก"

"มีเรื่องไม่สบายใจอะไร หรือว่า..."

"เปล่า ไม่ได้มีปัญหาอะไร"แม้บรรยากาศภายในคลับครึกครื้นมีผู้คนมากมายพูดคุยและเต้นสนุกไปตามเสียงเพลง แต่คงมีแค่เพียงอิงฟ้าคนเดียวที่นั่งนิ่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวอย่างเงียบ ๆ ซึ่งเป็นภาพชินตาสำหรับ'ลูกพีช'ที่มักจะชวนอิงฟ้าออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง

"เห็นเงียบ ๆ ก็นึกว่ามีปัญหากับที่บ้านมา"

"จะให้มีปัญหาอะไร ฉันก็อยู่ในที่ของฉัน"

"ช่างมันเถอะ ว่าแต่เมื่อไหร่จะเลิกทำหน้าเหมือนคนป่วยใกล้ตายแบบนั้นสักที ผู้ชายที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้"อิงฟ้าเพียงกวาดสายตามองทั่วบริเวณโดยรอบก่อนจะยกแก้วในเหล้าในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง

"นี่ฉันชวนแกออกมาเปิดหูเปิดตานะ ช่วยทำหน้าให้มันดี ๆ ดูมีความสุขหน่อยสิ"

"แล้วตอนนี้ฉันดูเหมือนคนไม่มีความสุขตรงไหน"

"ยัยอิงฟ้า"หญิงสาวไม่ได้สนใจเพื่อนสนิทที่กำลังแยกเขี้ยวใส่ ก่อนเธอจะหันไปสนใจแก้วเหล้าในมือต่อ

"อาทิตย์หน้าก็จะเปิดเทอมแล้ว ขึ้นปีสามแล้วสินะ"ลูกพีชเกริ่นขึ้นมา ดวงตากลมโตหันหน้ามามองใบหน้าเรียบนิ่งของเพื่อนสนิท

"พอจะทำใจได้หรือยัง เรื่องนั้น"คำถามของเพื่อนนั้นทำให้มือที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

"ยังไม่ได้สินะ"ลูกพีชยกแก้วเหล้าในมือของตัวเองขึ้นมาดื่มบ้างเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนในตอนนี้

"หมอนั่นใจดำกับเธอเกินไปนะ เล่นหนีหายไปติดต่อไม่ได้เลย"

"..."

"ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง"

"ถ้าหมอนั่นรู้ว่าเธอยังรอมันอยู่ คงดีใจไม่น้อย พ่อของเธอก็เหลือเกิน แทนที่จะปล่อยให้ลูกได้มีความสุขกับคนที่รัก"

"พอเถอะ อย่าพูดอะไรในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้เลย"แก้วเหล้าในมือของอิงฟ้าถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้า ก่อนร่างสวยในชุดเดรสสีดำจะลุกขึ้นยืนและก็ไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไหล่

"และอีกอย่างเรื่องนั้น ฉันก็ลืมมันไปหมดแล้ว"พูดจบก็เดินออกจากโต๊ะมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำโดยมีสายตาของลูกพีชคอยมองตามแผ่นหลังไปด้วยความเป็นห่วงและนึกโทษตัวเองที่เผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรจะพูดออกมา

'ลืมได้จริง ๆ เหรอ รักแรกเลยนะ'

'พ่อพูดอะไรกับโรม ทำไมโรมถึงได้มาบอกเลิกหนู'เสียงเกรี้ยวราดของเด็กสาวดังขึ้นทันทีเมื่อเธอก้าวขาเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ สองเท้าเดินตรงดิ่งไปหาบิดาซึ่งกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับมารดาและน้องสาวของเธอภายในห้องรับแขก

'โวยวายอะไรเสียงดัง แล้วนั่นลูกร้องไห้ทำไม'ร่างสูงใหญ่ในวัยสี่สิบปลายดูนิ่งเฉยแทนที่จะตกใจ เพราะเขาพอจะรู้ว่าสาเหตุที่ลูกสาวคนโตร้องไห้มีอาการเดือดเนื้อร้อนใจมันมาจากอะไร

'พ่อพูดอะไรกับโรม พ่อไปบังคับอะไรโรมมาอีกแล้วใช่ไหม ทำไมพ่อถึงคอยเอาแต่กีดกันหนูกับโรมนัก'

'ปลายดาวคุณพาอิงเดือน ออกไปก่อน'สหรัฐพูดกับคนรักพ่วงตำแหน่งมารดาของลูกสาวทั้งสองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

แม้มารดาและน้องสาวจะมีสีหน้าลำบากใจ แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็จำต้องเดินออกมาจากห้องนั้น ปล่อยให้สองพ่อลูกได้ยืนเผชิญหน้ากัน

'ไอ้เด็กนั่นมันก็ทำถูกของมันแล้ว ที่เสียใจร้องไห้รีบวิ่งมาหาพ่อแบบนี้เพราะถูกมันบอกเลิกมาใช่ไหม'

'พ่อเป็นคนไปบังคับให้โรมเลิกกับหนูจริง ๆ สินะ พ่อใช้บ้านหลังนั้นขู่บังคับให้โรมมาบอกเลิกกับหนูใช่ไหม'

'ใช่'

'พ่อ'อิงฟ้าน้ำตาคลอก่อนมันจะไหลอาบหน้าสวยของเธอทันทีเมื่อกะพริบตา

'พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง พ่อใช้บ้านหลังนั้น บ้านที่โรมกับแม่ของเขารักมากที่สุดมาเป็นข้อต่อรองให้โรมบอกเลิกหนู ฮึก พ่อทำได้ยังไง'เธอร้องไห้สะอื้น ทรุดกายนั่งคุกเข่าลงตรงกลางห้องรับแขกด้วยความเสียใจ เพราะเมื่อกี้เธอไปหาแฟนหนุ่มที่บ้าน แต่ปรากฎว่าชายหนุ่มและมารดาของเขานั้นได้ขนของย้ายออกแไปจากที่นั่นแล้ว

บ้านที่ว่า คือบ้านพร้อมที่ดิน ซึ่งแม่ของโรมได้เอามาจำนองกับทางพ่อของอิงฟ้าไว้ เพื่อแลกกับเงินก้อนใหญ่ที่จะเอาไปทำมาค้าขายส่งลูกชายเพียงคนเดียวเรียน

แต่สุดท้าย บ้านและที่ดินผืนนั้นก็ถูกหยิบใช้ขึ้นมาเป็นข้อต่อรองให้เด็กทั้งสองคนเลิกกัน เพราะฐานะและความไม่เท่าเทียมของทั้งคู่นั้นซึ่งคุณสหรัฐเห็นว่ามันไม่เหมาะสม

ลูกคุณหนู ทายาทคนแรกของนักธุรกิจใหญ่ จะไปรักกับลูกแม่ค้าขายข้าวแกงในตลาดได้ยังไงกัน

'พ่อใจร้าย'

'พ่อไม่เคยใจร้ายกับลูกเลยสักนิดอีกฟ้า ที่ผ่านมาพ่อหวังดีกับหนูและน้องมาโดยตลอด'ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนเดินเข้าไปใกล้ลูกสาว เขานั่งคุกเข่าลงตรงหน้ายื่นฝ่ามือไปวางไว้บนไหล่ของอิงฟ้าลูกสาวคนโต

'หนูยังเด็ก ยังมีโอกาสได้พบเจอผู้คนอีกมากมาย ผู้ชายที่ดีกว่าหมอนั่นมีเป็นร้อยเป็นพันคน ลืมมันไปเสียเถอะนะ'

'...'

'ถ้าไม่อยากให้พ่อขายบ้านหลังนั้นทิ้ง ก็เลิกอาลัยอาวรณ์ถึงมันซะอิงฟ้า'

"ถ้าหนูลืมมันได้ง่าย ก็คงไม่ต้องเสียใจมาถึงทุกวันนี้หรอกค่ะ"ดวงตากลมโตมองเงาของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำ

ด้วยบรรยากาศที่เงียบภายในห้องน้ำชั้นวีไอพีทำให้อิงฟ้าได้สัมผัสถึงอัตราการเต้นของหัวใจ แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีเธอก็ไม่อาจลืมรักแรกของตัวเองได้ แต่เพราะไม่อยากให้บิดาสร้างความเดือดร้อนให้กับรักแรกของตัวเองไปมากกว่านี้

ปึก

ทันทีเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำก็ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน จนมีของเหลวในแก้วของชายหนุ่มคนนั้นเผลอกระเด็นโดนตัวเธอ

"เวร ขอโทษครับ เป็นอะไรมากหรือเปล่า"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ"สายตาก้มมองหาส่วนที่เปียก ก็พบว่ามีตรงส่วนที่ไหลและแขนจนอิงฟ้าต้องถอนหายใจ

เธอคงต้องกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างเนื้อล้างตัวอีกครั้ง

"ขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ทันระวัง มาครับเดี๋ยวผมช่วยเช็ด"ชายหนุ่มยื่นมือมาสัมผัสลูบแขนของอิงฟ้าอย่างถือวิสาสะ จนหญิงสาวรู้สึกสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมารีบถอยหลังออกห่างทันที

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"หญิงสาวหมุนตัวเข้ามาในห้องน้ำอีกครั้งเพื่อล้างสิ่งที่ส่งกลิ่นอย่างเหล้าในแก้วของผู้ชายคนนั้นที่กระเด็นมาโดนตัวเธอ

โดยไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้น มันคือเหตุการณ์จากคนที่ไม่หวังดีต่อตัวเธอสร้างมันขึ้นมา และตอนนี้ดูเหมือนว่า อิงฟ้า ที่ผ่านจากการถูกผู้ชายคนนั้น ป้ายยาปลุกเซ็ก ที่แขนของเธอมากำลังเกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัวร้อนวูบวาบคล้ายคนกำลังจะเป็นไข้

'ทำไม มันร้อนอย่างนี้'