Semua Bab ROMRANคนเลว: Bab 41 - Bab 50

อิงฟ้ามองตึกสูงใหญ่ที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้าก่อนจะหันมามองชายหนุ่มซึ่งกำลังเดินตรงมาที่เธอหลังจากที่เขาเอารถไปจอดเก็บ หากมองเลยร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มไป ก็จะเห็นบรรดารถหรูของที่เขามาอยู่อาศัยภายในคอนโดแห่งนี้จอดเรียงรายเด่นสง่าอยู่ทางด้านหลัง"คอนโดของนายอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ""ใช่ ทำไมประมาณ"รันเวย์เก็บกุญแจรถใส่กระเป๋ากางเกง พลางมองมาที่หญิงสาว"เปล่า ไม่ทำไมแค่มันใหญ่ดี""อืม มันก็ใหญ่อย่างที่เธอว่าจริง ๆ นั่นแหละ"ชายหนุ่มเดินโอบเอวหญิงสาวพากันเดินเข้ามาในตึกสูงใหญ่"อันที่จริงแล้วพ่ออยากให้ฉันย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกันกับพี่ชาย แต่ฉันไม่อยากไปอยู่ด้วยสักเท่าไหร่"โรมเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองก้าวขาเดินเข้ามาในลิฟต์ก่อนที่เจ้าตัวจะยื่นมือไปกดชั้นเป้าหมาย ก่อนจะหันไปมองหน้าของอิงฟ้าซึ่งกำลังมองมาที่เขาด้วยความไม่เข้าใจ"ทำไมนายถึงไม่อยากไปอยู่คอนโดเดียวกันกับพี่ชายของนายล่ะ""หึ ไม่เอาด้วยหรอก อยู่กับหมาป่าจำศีลอย่างมันน่าอึดอัดจะตาย ไปไหนมาไหนไม่เป็นอิสระต้องคอยมีลูกน้องตามเป็นขบวนอยู่ตลอดเวลา""ขนาดนั้นเลย พี่ชายของนายเป็นมาเฟียหรือเปล่าเนี่ย""หึ ก็ประมาณนั้น"โรมยักไหล่เมื่อนึกถึงพี่

เอี๊ยด ปึงตึก ตึก ตึกล้อยางของรถคันหรูบดเบียดกับพื้นถนนจนเกิดเสียงแสบแก้วหู ตามด้วยเสียงเปิดปิดประตูรถตามแรงอารมณ์ของผู้เป็นนายทำให้เหล่าบอดี้การ์ดซึ่งยืนทำหน้าที่เฝ้ายามอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ต่างพากันสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนรีบก้มหน้าทำความเคารพผู้เป็นนายอย่างรันเวย์ที่ได้เดินผ่านพวกเขาเข้าไปภายในคฤหาสน์หลังโตกลางดึกด้วยสีหน้าที่ดูดุดันปังประตูห้องนอนถูกปิดลงด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เกิดเสียงรับกวนไปถึงห้องอื่น ๆ สิ่งแรกที่เขาจะทำหลังจากก้าวขาเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวนั่นก็คือจัดการรีบถอดเสื้อผ้าพาตัวเองเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยเร็วที่สุดซ่าสายน้ำที่เย็นเฉียบไหลลงบนศีรษะ ก่อนชายหนุ่มจะใช้กำปั้นหนัก ๆ ของตัวเองทุบลงบนกำแพงอย่างน้องการที่จะระบายอารมณ์ที่มันอัดอั้นอยู่ภายในใจของเขาในตอนนี้"โถ่เว้ย เหี้ยอะไรวะเนี่ย"รันเวย์อดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบออกมา ดวงตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นมาอีกหลายเท่าตัวเมื่อนึกถึงในสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นทำเอาไว้กับเขา"กูจะเอาคืนพวกลูกชายคนโตให้เจ็บทุกตัว โดยเฉพาะมึงอิงเดือน คิดว่าทำแบบนี้กับกูแล้วชีวิตของมึงจะได้อยู่อย่าสงบสุขอย่างนั้นเ

"ฉันไปก่อนนะ""อืม โอเคไว้เจอกันพรุ่งนี้"โรมมองภาพคนรักที่กำลังโบกมือลาเพื่อนพลางยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะก้าวขาเดินขึ้นไปยืนข้างกายของหญิงสาวด้วยสีหน้าที่ดูกระอักกระอ่วนเนื่องจากเขายังไม่ได้บอกกล่าวถึงเรื่องที่พี่ชายของเขาให้ชวนพาเธอไปร่วมงานวันเกิดเย็นนี้ด้วย"มีอะไรหรือเปล่า แล้วนี่จะไปห้างกันเลยไหม""เอ่อ คือว่า""มีอะไรหรือเปล่าโรม"ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากเข้าหา ฝ่ามือใหญ่ยื่นมือไปกุมมือเรียวของหญิงสาวเอาไว้"เราคงต้องเปลี่ยนแผนแล้วล่ะ""เปลี่ยนแผน หมายความว่ายังไง""คือว่า ที่มีชายของโรมโทรมาเมื่อเช้า บอกว่าเย็นนี้จะจัดงานวันเกิดย้อนหลังให้กับพ่อที่บ้านแล้วโรมก็ต้องไปร่วมงานนี้ด้วย""โอเค ถ้าอย่างนั้นเราสองคนค่อยไปทานข้าววันหลังก็ได้ นายไป""ไม่ใช่ ๆ คือว่า พี่ชายของโรมบอกให้โรมพาฟ้าไปร่วมงานวันเกิดของพ่อด้วย"ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวเบิกขยายใหญ่ มือไม้เริ่มเย็นเฉียบจนต้องประสานกุมเอาไว้อย่างแน่นหนา"ฟ้าไปร่วมงานวันเกิดของพ่อโรมกับโรมนะ"ชายหนุ่มยื่นมือมากุมมือคู่เล็กที่ประสานกันอย่างเหนียวแน่นพลางส่งสายตาร้องขอมาให้หญิงสาวอยากออดอ้อนหวังว่าเธอจะยอมใจอ่อนไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดย้อนหลังขอ

ดวงตากลมโตของอิงฟ้าค่อย ๆ เบิกกว้างกับสิ่งที่มองเห็นตรงหน้า เมื่อรถคันหรูของโรมเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูรั้วสูงใหญ่ซึ่งทำด้วยเหล็กหนามีช่องว่างสามารถมองลอดผ่านเข้าไปเห็นตัวคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวที่ตั้งเด่นสง่าตระการตา บริเวณโดยรอบมีพื้นสนามหญ้า สระว่ายน้ำและส่วนหย่อมขนาดขนาดใหญ่ราวกับยกสวนสาธารณะขนาดย่อมมาไว้ด้านในบรืนสิ่งก่อสร้างถัดไปที่ทำเอาอิงฟ้ารู้สึกว่าครอบครัวของเธอดูด้อยค่ากว่าครอบครัวของชายหนุ่มกว่าหลายเท่า นั่นก็คือโรงจอดรถที่เต็มไปด้วยรถซูเปอร์คาร์มากมายหลายสิบคัน ซึ่งแต่ละครั้นนั้นตีเป็นมูลค่าว่าที่คนอย่างเธอจะสามารถจับซื้อได้ แสงสว่างจากหลอดไฟดวงเล็กนับหลายสิบดวงทำให้เธอมองเห็นบอดี้การ์ดมากมายหลายคนที่คอยยืนรักษาความปลอดภัยตามจุดต่าง ๆ บ้านของชายหนุ่มมันไม่ต่างอะไรจากพระราชวังที่เธอเคยดุในละคนหลังข่าวเลยสักนิด"ไปกันเถอะ ถึงแล้ว""เดี๋ยวก่อนโรม"อิงฟ้ารีบคว้าท่อนแขนเอาไว้ เธอมองบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ที่ยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าด้วยความตกใจ"ทำไม เธอเป็นอะไร""นี่บ้านของนายจริง ๆ ใช่ไหม นายไม่ได้หลอกพาฉันมาขายให้กับพวกมาเฟียใช่หรือเปล่า""เฮ้อ นี่เธอกำลังคิดเร

ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักของรันเวย์ สายลมเอื่อยในยามค่ำคืนพัดล้อมรอบกายแต่มันก็ไม่ได้รุนแรงมากพอที่จะทำให้เขารู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจได้ กลิ่นหอมของดอกไม้จากสวนหย่อมที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลพัดลอยโชยแตะเข้าปลายจมูก ร่างสูงใหญ่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงบริเวณหน้าบ้านแผ่นหลังหนายืนพิงผนังกำแพงเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบดูเรียบนิ่งกวาดมองร่างสูงใหญ่ของเหล่าลูกน้องที่กำลังเดินตรวจตราดูแลความปลอดภัยให้กับทุกคนภายในบ้าน ดวงตาเรียบนิ่งไม่แสดงอาการหรืออารมณ์อะไรออกมามันไม่ต่างอะไรกับเคลื่นทะเลที่สงบนิ่งรอวันที่เกิดคลื่นลมจากแรงพายุ"น่าเสียดายจัง ยังคุยกันไม่หายคิดถึงก็จะกลับซะแล้ว"เสียงของมารดาที่ดึงขึ้นมาจากในตัวบ้านทำให้ชายหนุ่มเบี่ยงสายตาหันไปมอง ปลายนิ้วของเขายังคงคีบมวลบุหรี่ที่พึ่งจะสูบเข้าไปได้ครึ่งมวลเอาไว้"เอาไว้วันหลังถ้าหนูมีเวลาว่างจะมาเยี่ยมคุณป้าใหม่นะคะ""จริงนะ หนูฟ้าไม่หลอกให้ป้าดีใจเล่นนะ""ค่ะ หนูไม่หลอกคุณป้าแน่นอน"ทั้งสี่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ มือของหญิงวัยกลางคนกุมมือของเด็กสาวเขาไว้ ในขณะที่มีร่างสูงใหญ่ของสองพ่อลูกอย่างณรงค์กับโรมคอยยืนมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกปลื้มปริ่