All Chapters of บ่วงรักอุษณีย์: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา นิลตื่นขึ้นมาตั้งแต่ช่วงย่ำรุ่งเพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวให้เรียบร้อย แต่ก็ไม่ลืมหน้าที่ในครัวไฟที่จะต้องตระเตรียมสำรับคาวหวานให้ผู้เป็นพ่อและแม่ ก่อนจะเยื้องกรายเข้าห้องพระเพื่อถวายเครื่องสักการะเหมือนเช่นทุกวันเพียงแต่ช่วงนี้ นิลมีสิ่งที่ต้องทำเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง คือการกรองมาลัยไปถวายองค์อนธกาฬนาคราชที่ปราสาทพิชัยนาคา ซึ่งเธอใช้เป็นข้ออ้างบอกกล่าวคนในเรือนว่าจะหลบขุนอินไปซ้อมรำที่นั่น จึงอยากทำเพื่อแสดงความเคารพต่อสถานที่“นิลไปก่อนนะจ๊ะ”“อย่าเถลไถลและรีบกลับมาก่อนจะพลบค่ำนะแม่นิล”หญิงสาวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าบางๆ ก่อนจะเดินลงบันไดทางฝั่งหลังเรือนช้าๆ ท่ามกลางสายตาของแม่นมอิ่มบรรยากาศในเรือนยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงไก่ขันแว่วมาตามสายลม ในขณะที่ร่างเล็กค่อยๆ เดินลัดเลาะไปตามสวนหลังบ้านแม้ปากจะบอกคนในเรือนว่าเป็นเพียงการไปซ้อมรำ และหลบเลี่ยงในการพบเจอขุนอิน แต่นิลก็รู้ดีว่าใจของเธออยากไปเพื่อพบกับผู้ใดดวงตากลมมองทอดไปยังปราสาทพิชัยนาคาที่ร่มรื่นเย็นสบายตาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เพราะความตื่นเต้น ก่อนจะเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ตัวเองเคยมาเพื่

หนึ่งเดือนต่อมาวันเวลาค่อยๆ ผันผ่านไปนับเดือน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา นิลใช้เวลาอยู่ที่ปราสาทพิชัยนาคากับกาฬเกือบแทบทุกวัน และใช้สารพัดวิธีในการหลบเลี่ยงไม่ยอมพบหน้าขุนอิน ที่ตามเทียวไล้เทียวขื่ออวดอ้างตนเอง เพื่อให้เธอรับปากออกเรือนด้วยอย่างไม่ยอมลดละฉะนั้นทุกคราที่ขุนอินมาที่เรือน นิลก็มักจะแอบหลบหายไปอยู่ที่ปราสาทพิชัยนาคาทุกครั้งไป ทว่าการที่หญิงสาวหลบหลีกขุนอินได้นานถึงเพียงนี้ มิใช่เพราะความโชคดีหากแต่เป็นเพราะได้รับความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ทั้งสองท่านก็คือ แม่ครูแก้วผู้เป็นแม่ และแม่นมอิ่มผู้เลี้ยงดู และถึงแม้จะไม่เห็นด้วยกับการที่ลูกสาวต้องหลบออกนอกเรือนทุกวี่ทุกวัน แต่ด้วยความรักและความไว้ใจที่มีต่อลูกสาวนั้น จึงยอมหลับหูหลับตาเปิดทางให้นิลแอบหนีไปอยู่บ่อยครั้ง“อดทนเอานะแม่นิลของนมอิ่ม”แม่นมอิ่มเอ่ยพลางลูบหลังบุตรสาวของพ่อโรงที่ทั้งรักทั้งห่วงดังบุตรในอุทธรณ์ด้วยความเวทนา ยามเห็นแววตาอึดอัดระคนปนทุกข์ใจของนิล ที่ต้องพบหน้าขุนอินทั้งแม่ครูแก้วและแม่นมอิ่ม ต่างรู้แจ้งแก่ใจดีว่านิลมิได้มีใจเสน่หาในตัวขุนอินผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย และความอึดอัดใจนี้ก็มากเกินกว่าจะบังคับฝืนใจลูกได้

บรรยากาศยามค่ำคืนท่ามกลางแสงจันทร์นวลที่ลอยเด่นบนนภา มีเพียงเสียงของแมลงที่ร้องระงมปกคลุมทั่วทั้งคุ้งน้ำ คลอไปกับเสียงน้ำที่ไหลเอื่อยไปตามลำคลองใหญ่หลังจากที่ทุกคนบนเรือนดับตะเกียงและแยกย้ายเข้าหอนอนกันจนหมด นิลที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนฟูกก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ เพราะความดีใจที่เธอจะได้ขึ้นรำบวงสรวงเป็นครั้งแรก เธออยากจะบอกเรื่องนี้ให้ชายคนรักได้รับรู้เมื่อชั่งใจไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนว่าอย่างไรเสียเธอก็ไม่สามารถทนรอให้ถึงยามรุ่งได้ หญิงสาวจึงลุกขึ้นมาจากตั่งนอนเงียบๆมือบางหยิบปิ่นไม้ที่พันก้านดอกพุดซ้อนแห้งเหี่ยวขึ้นมาปักไว้ที่มวยผมอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะลอบเปิดประตูหอนอนเพื่อแอบดูลาดเลา และดูเหมือนฟ้าจะเข้าข้างเพราะแม่นมอิ่มที่มักจะนอนเฝ้าอยู่หน้าหอนอนกลับไม่อยู่ในตอนนี้นิลที่เห็นว่าสบโอกาสจึงแอบออกจากห้องนอนอย่างไม่ลังเล ฝีเท้าเล็กๆ ก้าวลงบันไดหลังเรือนไม้ด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียง โดยมิรู้เลยว่าการแอบหนีออกจากหอนอนครั้งนี้ มีใครบางคนคอยดึงความสนใจและเปิดทางให้หญิงสาวออกมาได้สะดวกร่างบางใช้ผ้าคลุมศีรษะอำพรางและซ่อนตัวผ่านเงามืดของแมกไม้ในสวน แต่ก็ไม่ลืมจะหยิบคบไ

“เจ้ามีความสุขดังพี่ว่าใช่หรือไม่”นิลที่ยังนอนหอบถี่อย่างหมดแรง เอียงหน้าหลบอย่างเขินอาย“ข้า...”“เช่นนั้นก็หันมามองหน้าพี่ จะหลบตาทำไมกัน”มือหนาเชยคางมนของคนที่ยังนอนหอบให้หันกลับมาสบตา มุมปากหยักยกยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นพวงแก้มเนียนของนิลขึ้นสีระเรื่อลามไปจนถึงใบหู“ทีเมื่อครู่ยังร้องเรียกชื่อพี่เสียงหวาน... ยามนี้กลับนึกกลัวขึ้นมาแล้วหรือ?”“ใครบอก ข้าเพียงแต่คิดว่าหากข้าทำเช่นเดียวกันบ้าง พี่ก็จะมีความสุขใช่หรือไม่”กาฬชะงักไปเล็กน้อยเมื่อร่างเล็กที่เคยนอนหอบหายใจจนหน้าอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงจนน่าสงสาร บัดนี้กลับหยัดกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเขาแสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบแผ่นหลังเนียนละเอียดสะท้อนผิวน้ำนิ่งสงบ ดึงดูดสายตาของชายหนุ่มให้จับจ้องกิริยาของยอดดวงใจอย่างไม่กะพริบตา“ข้าทำได้หรือไม่” นิลเงยหน้าขึ้นสบตากับชายคนรัก แววตาคู่สวยยังคงฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยความขัดเขินอย่างถึงที่สุด แต่ความรักและความปรารถนาในใจกลับมีมากกว่า“หากเป็นเจ้า ไม่ว่าจะทำเยี่ยงไรพี่ก็ยอมทั้งนั้น”หญิงสาวเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกุมความยิ่งใหญ่ร้อนผ่าวที่แข็งตั้งอยู่เบื้องหน้าไว้แผ่วเบา ไออุ่นร้อน

“พวกมึงเตรียมตัวพร้อมหรือยัง? พอคนสวยของกูแยกไปผลัดผ้า พวกมึงสองคนจัดการปิดปากแล้วลากตัวมันไปที่กระท่อมชายป่าทันที!”“ขอรับขุนอิน... รับรองว่าจะมิทำให้แม่นิลต้องบอบช้ำจนถึงมือขุนอินแน่นอน”ไอ้กิ่งรับคำด้วยสายตามาดมั่น ก่อนจะพากันซุ่มซ่อนกายเลาะไปตามแนวพุ่มไม้ มุ่งตรงไปยังหลังปะรำพิธีที่ขึงกั้นด้วยผ้าสีทึบ “แม่แก้วจ๊ะ... นิลรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างไรก็ไม่รู้จ้ะ” หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงแผ่ว พลางเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความระแวดระวัง“คิดมากไปน่ะแม่นิล ลูกคงยังตื่นเต้นไม่หายกระมังเลยยังรู้สึกหัวใจวูบๆ โหวงๆ ไปเถอะ รีบไปผลัดผ้าผ่อน จะได้รีบกลับเรือนกัน”แม่ครูแก้วส่งยิ้มให้บุตรสาวโดยไม่ได้คิดระแวงสิ่งใด โดยมิรู้เลยว่าในมุมมืดหลังผ้าสีทึบที่กางกั้นเอาไว้ มีเงาดำของสมุนของขุนอินได้ไปยืนดักรออยู่ก่อนแล้ว“แม่ครูมาอยู่นี่เอง แม่เพียบให้ฉันมาตามเห็นว่ามีเรื่องจักสนทนาด้วย” เสียงของแม่ยี่หราดังขึ้นขณะที่แม่ครูกำลังยืนรอเฝ้าลูกสาว ก่อนจะคว้าแขนจูงมือแม่ครูออกไปโดยไม่ใส่ใจฟังคำทัดทาน ว่าด้วยรับเงินมาจากขุนอิน ที่แสร้งบอกว่ามีความในใจอยากสารภาพกับลูกสาวแม่ครูจึงไหว้วานขอให้ช่วยเปิดโอกาสหากตกลงใจตรงกันได้ก็จะ