جميع فصول : الفصل

แสงสว่างรำไรของดวงตะวันที่คล้อยตัวลงจากยอดปราสาท สะท้อนลงบนผิวน้ำที่บัดนี้ ผิวน้ำในสระบัวก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มทองอร่าม ประกายระยิบระยับไปกับแสงสุดท้ายของวันนิลขยับกายเล็กน้อย พร้อมกับช้อนสายตาไล่มองจากแผงอกแกร่งขึ้นไปที่ลำคอ ก่อนจะสบสายตาเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่มองเธออยู่ก่อนหญิงสาวได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะแสร้งเบี่ยงสายตาขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี และหันมามองคนตัวโตที่ยังคงโอบประคองเธอไว้ไม่ยอมห่างนี่เธอนั่งอิงซบกายเขานานถึงเพียงนี้เชียว แลนี่เขาจะมองเธอเป็นหญิงเช่นไรกันคนตัวเล็กได้แต่นึกบ่นตัวเองในใจ แต่กลับไม่เคยนึกเสียใจที่ปล่อยตัวแนบอิงชายหนุ่มใกล้ชิดถึงเพียงนี้ เพราะความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันชัดเจนตั้งแต่คราแรกที่ได้พบกันนิลมั่นใจว่าคนตัวโตตรงหน้าคือคนที่หัวใจของเธอเฝ้ารอมานาน โดยไม่สนใจว่ามันจะต้องมีเหตุผลอื่นใดมารองรับความรักเป็นสิ่งที่ไม่อาจบังคับให้รู้สึกได้ และเมื่อมันรู้สึกก็ไม่อาจหักห้ามมิให้เกิดขึ้นได้ แต่หากไม่รักก็คือไม่รักดังเช่นที่เธอไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับขุนอินหรือชายใด“ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว เห็นทีข้าคงต้องเร่งกลับเรือน ก่อนที่จะมืดค่ำไปมากกว่านี