All Chapters of บ่วงรักอุษณีย์: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่ว่าเจ้าจะเลือกเช่นไร พี่ก็จะรับมันด้วยความเต็มใจ”นิลนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ราวกับเข็มนาฬิกาแห่งความรู้สึกได้หยุดหมุน สายตาของนางเหม่อมองไปยังผืนสระบัวที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกาย ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมาเป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและเข้าใจในสัจธรรม“ชาติที่แล้ว… ข้าโง่เขลานัก คิดว่าการละทิ้งทุกสิ่ง แลเกิดมาเป็นมนุษย์ คือหนทางแห่งการหลุดพ้นที่แท้จริง”หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก แผ่นอกกระเพื่อมไหว“แต่ข้ากลับลืมคิดไปว่า การทิ้งคนผู้หนึ่งไว้เบื้องหลัง ให้เขาต้องเฝ้าทุกข์ เฝ้ารอ และเฝ้าอาลัยอย่างไร้จุดจบ… มันก็คือการสร้างกรรมหนักขึ้นมาเช่นกัน”นิลหันกลับมาสบสายตาอันอบอุ่นของกาฬ ทันใดนั้น ดวงตาคู่งามก็เริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาใสที่ไหลผ่านแก้ม“ข้าคิดว่าข้ากำลังหนีจากบ่วงความรัก ความโลภ โกรธ หลง แต่ที่แท้ข้ากลับเป็นผู้สร้างบ่วงนั้นขึ้นมาเสียเอง เป็นบ่วงแห่งความทุกข์ทำให้ผู้ที่รักข้าที่สุดในชีวิตเช่นพี่ทุกข์ทรมาน เช่นนั้นแล้วจะเรียกมันว่าการหลุดพ้นได้อย่างไรกัน”กาฬนิ่งฟังทุกถ้อยคำเด็ดเดี่ยวจากปากของนาง นัยน์ตาของนาคราชหนุ่มสั่นสะท้าน ทว่าเขาเลือกที่จะเงี

สิ้นเสียงดนตรีรัวบรรเลงส่งเทวดา ครูบากลับสู่วิมาน ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมปะรำพิธีอีกครั้ง มีเพียงควันธูปและกลิ่นกำยานที่ยังคงลอยปกคลุมบรรยากาศโดยรอบเหล่านางรำนับร้อยชีวิตและนักดนตรีจากทั่วทุกสารทิศต่างนั่งพับเพียบเรียงมือทั้งสองข้างทาบลงบนหน้าขาด้วยท่าทางสำรวม ทว่าหัวใจทุกดวงกลับเริ่มเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและรอฟังข่าวการประชันคัดเลือกนางรำเอกในลำดับต่อไปครูผู้ใหญ่ในชุดโจงกระเบนสีขาวหยัดกายลุกขึ้นจากตั่ง มาหยุดยืนต่อหน้าเหล่านางรำทั้งหลายด้วยท่าทีน่าเกรงขามท่านกวาดสายตาที่เริ่มพร่ามัวตามอายุ แต่ยังดูมีอำนาจและแฝงด้วยความเมตตามองไปยังเหล่านางรำที่นั่งอยู่ด้านล่าง จากนั้นเสียงทุ้มแหบต่ำก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานก้องไปทั่วลานมหรสพ“การคัดเลือกตำแหน่งนางรำเอกประจำปีนี้จบลงแล้ว”“แลผู้นั้นคือแม่นิล จากคณะโรงละครของพ่อโรงจัน จากหมู่บ้านเรือนไม้งาม! และให้แม่ชบาเป็นนางรำรอง และรั้งท้ายขบวนด้วยนางรำจากคณะอื่นๆ ที่จะมีคนแจ้งรายชื่อไปอีกที!”สิ้นเสียงคำประกาศนั้น ดวงตาของทุกคนก็เบิกกว้างด้วยความตกใจราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางลานพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งยังเกิดเสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่

“แต่เจ้าก็เก็บซ่อนเสียงหวานไว้ได้เป็นอย่างดีมิใช่หรือ”อนธกาฬยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นัยน์ตาสีนิลทอประกายวาวโรจน์ด้วยความกระหายยามจ้องมองร่างเล็กที่กำลังหอบหายใจ“อืมมม”เรียวนิ้วแกร่งสอดเข้าไปในโพรงรักอ่อนนุ่มที่เต็มไปด้วยน้ำรักสีขาวขุ่นผสมกับน้ำหวานสีใสที่ผสมรวมกัน จนเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำหวานรสเลิศที่เขากวาดชิมมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างมิรู้เบื่อเขาจงใจลากไล้กวาดต้อนน้ำรักที่หลั่งรินออกมาชโลมจนทั่วร่องรอยแยกอันฉ่ำหวาน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังช่องทางเย้ายวนด้านหลังอย่างช่ำชองสัมผัสอุ่นชื้นที่บดเบียดและสอดแทรกเข้ามาในรูรักอย่างแผ่วเบาทำให้นิลสะดุ้งตัวโยน ขนกายลุกชันด้วยความเสียวซ่านระคนตื่นตระหนก“คนงามของพี่ หากมิอยากให้ผู้ใดได้ยินเสียง ก็ขึ้นมาทำให้มันสงบลงด้วยตนเองดีหรือไม่”“แต่ข้า...”“หากเจ้าขึ้นมาขยับบนตัวพี่ เจ้าจักได้ควบคุมพี่ให้อยู่ในมือเจ้า”“…”“ถึงตอนนั้นเจ้าอยากร้องหรืออยากหยุดก็ขึ้นอยู่แต่ใจของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบหยอกเย้า พลางถอนปลายนิ้วออกแล้วปล่อยให้ความแข็งขืนขนาดใหญ่ที่แผ่ไอความร้อนระอุผงาดเด่นชัดขึ้นในความมืดนิลมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบทะล

พ่อโรงจันเมื่อได้ยินว่าบุตรสาวฟื้นแล้ว ก็มิได้รั้งรอสิ่งใดอีก เขาตะลีตะลานกราบลาหลวงพ่อมั่นแล้วสาวเท้าวิ่งกลับเรือนไม้หลังใหญ่อย่างไม่คิดชีวิต ฝ่าสายลมยามเย็นที่เริ่มกรรโชกแรงขึ้นเรื่อยๆทว่าเมื่อเขาก้าวขึ้นเรือนมาถึงหน้าหอนอน แผ่นอกที่เคยสะท้อนขึ้นลงด้วยความเหนื่อยหอบกลับต้องชะงักไปภาพตรงหน้าคือบุตรสาวที่เคยนอนซม จนแทบจะลืมตาไม่ไหวแต่บัดนี้กลับลุกขึ้นมานั่งอยู่บนฟูกหนาด้วยรอยยิ้มสดใสผิวพรรณที่เคยซีดเซียวราวกระดาษเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้กลับดูเปล่งปลั่งอมชมพูมีน้ำมีนวลชวนอัศจรรย์ ท่าทีอ่อนแรงมลายหายไปสิ้นเขารู้ว่าบุตรสาวฟื้นแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าจะหายจากอาการทั้งหมดราวกับไม่เคยเจ็บป่วยเช่นนี้“พี่จัน... ดูสิพี่ แม่นิลลูกเราหายดีแล้ว”แม่ครูแก้วเงยใบหน้าที่นองน้ำตาขึ้นบอกสามีที่เพิ่งเดินขึ้นเรือนมาด้วยความดีใจ พ่อโรงจันก้าวเข้าไปทรุดกายนั่งลงบนตั่งนอนด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาสายตาคมกวาดตามองบุตรสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระแวงระคนแคลงใจ ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทามาจับเรียวแขนบางอย่างเบามือเพื่อให้รู้สึกมั่นใจว่าบุตรสาวไม่เป็นไรแล้วจริงๆ“เจ้า... เจ้าไม่เป็นไรแล้วจริงๆ หรือ

บรรยากาศในช่วงสี่โมงเช้าที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกหนาทึบ แต่พระอาทิตย์ที่ทอแสงขึ้นบนท้องฟ้ากลับสาดทอรัศมีเปล่งประกาย ไล่เรียงสีอ่อนไปจนถึงสีเหลืองและสีฟ้าที่ขอบด้านนอก คล้ายกับแถบสีของรุ้งกินน้ำหัวขบวนที่เดินบนทางหินศิลาแลงที่ปูทอดยาวขึ้นไปบนปราสาท นำโดยพราหมณ์พิธี ตลอดสองข้างทางถูกตกแต่งด้วยธงผ้าหลายสีงดงาม ที่เต็มไปด้วยชาวบ้านในพื้นที่ที่มารอชมขบวนนางรำในครานี้ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบด้วยความตื่นเต้นของชาวบ้าน และเสียงดนตรีปี่พาทย์สลับกับเสียงกลองชัย ที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณและในที่สุด ขบวนนางรำในเครื่องแต่งกายประณีตงดงามก็ค่อยๆ เยื้องกรายปรากฏกายเข้ามาเป็นริ้วขบวน ราวกับกลุ่มนางอัปสรที่ถูกสลักลวดลายลงบนหินทรายรอบปราสาทนิลทอดสายตามองตรงไปยังยอดปราสาท ดวงตาคู่สวยสั่นระริกเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบ นางก้าวเท้าขึ้นสู่ชานพักบันไดศิลาแลงขั้นแรกท่ามกลางสายตาชาวบ้านนับร้อยทันทีที่เท้าของนิลหยุดลงที่ชานพักขั้นแรก นางรำแถวหลังสุดห้าคนก็ลดมือลงและแยกตัวออกไปยืนเรียงแถวนิ่งบนชานพักบันไดตามตำแหน่งที่นัดแนะอย่างพร้อมเพรียงนิลอาศัยจังหวะปี่พาทย์โหมท่วงทำนองต่ำ ขยับริม