บททั้งหมดของ บ่วงรักอุษณีย์: บทที่ 1 - บทที่ 10

เรือนนายโรงจันบ้านไม้เรือนไทยตามแบบเรือนเครื่องสับที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแมกไม้น้อยใหญ่อย่างโดดเด่นท่ามกลางเรือนเครื่องผูกของคนในคณะที่รายล้อมรอบเรือนหลัก คือเรือนของพ่อโรงที่อยู่ห่างจากคนในหมู่บ้านเพียงข้ามคลอง แต่ในยามนี้บนเรือนกำลังตกอยู่ในความโกลาหลและตึงเครียดจนทำอะไรไม่ถูก เพราะเจ้าของเรือนอย่างพ่อโรงกำลังพาคนในคณะบางส่วนไปงานมหรสพ แม้จะให้นายกล้าไปตามแล้ว แต่จนบัดนี้พ่อโรงก็ยังไม่มีวี่แววกลับมา ในขณะที่บ่าวไพร่บนเรือนวิ่งวุ่นกันไปหมด เพราะแม่ครูหรือแม่แก้วที่ทุกคนเคารพกำลังเจ็บปวดท้องเจียนตายเพราะใกล้จะออกลูกเต็มที “โอ๊ย!...ฉันเจ็บท้อง จะทนไม่ไหวแล้ว พี่จันผัวข้าเล่ากลับมาหรือยัง!” เสียงกรีดร้องสลับเสียงหอบหายใจของแม่ครูสั่นสะท้านด้วยความทรมานดังเล็ดลอดออกมาจากหอนอน ร่างบางเอนกายนอนกระสับกระส่าย ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มือทั้งสองข้างกำผ้าที่ผูกไว้กับขื่อเรือนแน่นเพื่อเหนี่ยวรั้งความปวดร้าวไปทั่วทั้งสะโพกมน“แม่ครู อดทนไว้นะแม่ ท่องพุทโธไว้ในใจแลตั้งสติดีๆ” ยายสาย หมอตำแยเฒ่าเอ่ยปลอบเสียงสั่น พลางรีบเตรียมผ้าสะอาด โดยมีบ่าวรับใช้คอยวิ่งวุ่นต้มน้ำร้อนให้“ยา

เมื่อล่วงเข้าสู่ยามแดดร่มลมตก แสงตะวันสีทองเริ่มคล้อยต่ำ แม่นิลจึงขยับกายลุกจากครัวไฟไปที่โอ่งดินใบเล็กที่ใช้สำหรับห่อเก็บดอกไม้สด ทว่าดอกพุดที่แม่นมอิ่มจัดเตรียมไว้ให้ กลับมีไม่มากพอให้เธอกรองมาลัยถวายพระและถวายพ่อแก่เสียอย่างนั้น อีกทั้งวันพรุ่งจะเป็นวันพระใหญ่เสียด้วยสิ“แปลกจริง! เมื่อเช้าก็ดูแน่แล้วว่ามีดอกพุดมากพอ แต่ทำไมยามนี้จึงเหลือน้อยนัก”หญิงสาวมองห่อใบตองที่ใช้สำหรับห่อเก็บดอกพุดในมือด้วยความฉงนใจ เพราะเธอแน่ใจว่าเมื่อเช้าดอกพุดในโอ่งดินนั้นมีในปริมาณที่มากพอให้เธอกรองมาลัยถวายได้แน่ ก่อนจะชั่งใจว่าเธอจะทำอย่างไรต่อดีเพราะถ้าหากมาลัย หมากพลู เครื่องสดที่ใช้กราบไหว้บูชาในห้องพระไม่เรียบร้อย ใจของเธอก็คงจะรู้สึกเป็นกังวลไม่เป็นสุขตลอดทั้งวัน “เห็นทีจักต้องไปเก็บเพิ่มเสียแล้ว” นิลพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตากลมโตตวัดมองไปยังทิศทางของสวนหลังเรือน ซึ่งมีต้นพุดและดอกไม้หอมขึ้นอยู่ชุกชุม ด้วยความลังเลว่าจะไปตามแม่นมอิ่มให้ไปด้วยกัน หรือจะไปเพียงลำพัง แต่เพราะไม่รู้ว่าแม่นมอิ่มอยู่ที่ใดและไม่อยากเสียเวลา เกรงว่ามันจะค่ำมืดเอาเสียก่อนจึงได้ตัดสินใจจะไปเพียงลำพังทว่าสายตาเจ้ากรรมก

หลังจากแยกย้ายกันเข้าสู่เรือนนอน เรือนไม้สักทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวด้านนอกที่แว่วเข้ามาเป็นระยะนิลนอนพลิกกายไปมาบนฟูก หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระรัวด้วยความสับสน คำบอกเล่าจากพ่อที่ว่า ชาวบุญวังนั้น ก็คือเหล่านาคบริวารชั้นสูงขององค์พ่อปู่พญาอนธกาฬนาคราช ยังคงดังก้องอยู่ในหัวและเมื่อยิ่งคิดถึงสัมผัสแผ่วเบาที่ใบหูและกลิ่นหอมฟุ้งของดอกพุดซ้อนบานสีขาวข้างเตียงนอน กลับยิ่งทำให้ร่างบางนอนไม่หลับจนกระทั่งย่ำเข้าสองยาม บรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนไป เสียงจิ้งหรีดเรไรที่เคยร้องระงมกลับเงียบเสียงลงอย่างฉับพลันสายลมนอกหอนอนที่เคยพัดเอื่อยกลับหยุดนิ่งสนิท ทั่วทั้งบริเวณอบอวลไปด้วยกลิ่นจันทน์หอมที่ชัดขึ้นเรื่อยๆ ชัดเสียจนหัวใจของนิลเริ่มเต้นผิดจังหวะดวงตากลมมองไปยังหน้าต่างหอนอนที่ยังลงดาลปิดสนิท แล้วกลิ่นนี้มาจากที่ใด มันไม่ใช่กลิ่นจางๆ ตามลมเหมือนตอนเย็นหากแต่เป็นกลิ่นหอมที่ลอยวนอยู่รอบกายเธอ นิลรู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งจนขยับไม่ได้ พร้อมกับพยายามเพ่งมองหาที่มาของกลิ่นภายใต้มุ้งขาวบาง ก่อนที่สายตาของเธอจะไปสะดุดเห็นเงาร่างสูงใหญ่ ก้าวเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนอย่างเง

“แม่นิล...มาแล้วรึ”เสียงของพ่อโรงดังขึ้น เมื่อเห็นร่างเล็กของบุตรสาวเดินเข้ามาในโถงกลางเรือน นิลมองตามเสียงของผู้เป็นพ่อด้วยท่าทีเรียบนิ่ง พยายามไม่แสดงออกหรือสื่อถึงอารมณ์ที่กำลังกระอักกระอ่วนใจใดๆ ออกมาทว่าภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้หัวใจของนิลดิ่งวูบ มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสงบสติอารมณ์ขณะที่ขุนอินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งที่นั่งด้วยท่าทีสำราญใจ แลถือตัวว่าเป็นขุนนางจึงไม่ได้คิดที่จะเกรงใจหรือสำรวมท่าทีใดๆมือหนาข้างหนึ่งยกน้ำลอยดอกมะลิในขันเงินใบเล็กขึ้นจิบ ขณะที่สายตาคมฉายแววโลมเลียตวัดมามองร่างบางทันทีที่นิลปรากฏตัว มุมปากของขุนอินยกยิ้มกว้างอย่างพึงใจต่างกับร่างบางที่อึดอัดใจกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นที่สุด ยิ่งยามที่สายตาของขุนอินผู้นั้นจับจ้องมายังลาดไหล่บาง นิลก็รู้สึกราวกับมีตัวหนอนไต่ผิวจนรู้สึกระคาย“มาแล้วรึแม่นิล... ปล่อยให้พี่อินตั้งตารอเสียตั้งนาน”น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้น พลางขยับกายลุกขึ้นนั่งตรง สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหวานไม่วางตานิลพยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธในใจ เธอค่อยๆ ย่อกายนั่งลงข้างผู้เป็นบิดาแล้วยกมือขึ้นไหว้ขุนอินตามมารยาทอย่างน

“หรือเป็นเพราะเจ้ากำลังเขินอายพี่กันแน่ แม่นิล” “พี่กาฬพูดกระไรเยี่ยงนั้น” หญิงสาวตอบกลับด้วยความรู้สึกเขินอาย ก่อนจะหลบเลี่ยงความขัดเขินด้วยการเดินหนีออกไปเสียดื้อๆเมื่อก้าวพ้นพุ่มไม้และซากปรักหักพังมาได้ สายตาของนิลก็ต้องเบิกกว้างอีกครั้ง ความสวยงามของภาพตรงหน้าและก้อนหินแบบราบขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ริมตลิ่ง เยื้องลงไปในสระน้ำที่เต็มไปด้วยดอกบัวสีขาวตัดกับน้ำสีฟ้าใสราวสระมรกต“เหตุใดที่นี่จึงงามนัก”เสียงหวานเอ่ยพึมพำออกมาแผ่วเบา สายตากลมทอดมองผิวน้ำนิ่งสงบเสียจนสะท้อนเห็นเงาของปราสาทพิชัยนาคาและเงาของตัวเอง ที่บัดนี้กำลังยืนข้างชายหนุ่มได้อย่างชัดเจนดั่งกระจกบานใหญ่ทว่า ยามที่สายตาจับจ้องไปยังภาพสะท้อนของตนเองในน้ำคำพูดของแม่ชบาดังสะท้อนเข้ามาในหัวทันทีหากคิดจะรำเทียบข้า ก็อย่าลืมหาคันฉ่องมาส่องดูเงาตัวเองตอนรำด้วยเล่า จะได้รู้ว่าห่างชั้นกันเพียงใด!นิลชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าที่ดูสดใสเมื่อครู่หมองหม่นลงไปถนัดตา เพราะถึงเธอจะตอบกลับชบาไปอย่างไร แต่ลึกๆ เธอก็รู้ดีว่าฝีมือการรำของชบาเป็นรองเพียงแม่ครูแก้ว แม่ของเธอเท่านั้น“ใจลอยไปถึงที่ใดกัน”เสียงทุ้มต่ำของกาฬ