All Chapters of บ่วงรักอุษณีย์: Chapter 21 - Chapter 30

“แม่นิล... นี่พี่เอง อย่าได้นึกกลัวพี่เลย”“ไม่... ไม่ใช่...” นิลส่ายหน้าเป็นพัลวันด้วยความหวาดกลัวจนเรือนผมสลวยสยายไม่เป็นทรง บนหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มจนดูน่าเวทนาภาพอสรพิษห้าเศียรสีดำทมิฬที่เพิ่งบดขยี้ร่างขุนอินอย่างโหดเหี้ยมยังคงติดตา นิลมองมือหนาของกาฬที่ยื่นมาด้วยแววตาที่สั่นไหว มองมือที่เธอเคยเกาะกุมด้วยความอ่อนโยนแต่บัดนี้มือคู่นั้นกลับซ้อนทับด้วยเกล็ดสีนิลดำสนิทเปื้อนเลือดจนมีกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ“พี่กาฬเป็นคน...ไม่ใช่สัตว์ร้ายเยี่ยงนั้น...ฮึก...ท่านเป็นตัวอะไรออกไปให้พ้นนะ!”ถ้อยคำตัดพ้อที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหว และสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจากหญิงคนรัก เปรียบเสมือนลิ่มแหลมที่ปักเข้ากลางใจของพญานาคราชหนุ่มเข้าอย่างจังกาฬมองมือตนเองที่บัดนี้ไร้ซึ่งเกล็ดนิล แต่กลับไม่อาจลบล้างความจริงที่ว่า เขาได้เผยร่างจริงอันน่ากลัวให้นางเห็นไปเสียแล้ว“พี่ขอโทษแม่นิล พี่ขอโทษที่พี่ไม่ใช่คนดั่งที่เจ้าคิด”กาฬเอ่ยเสียงสั่นเครือ แววตาคมสั่นระริกด้วยความทุกข์ระทม ยามเห็นคนรักหวาดกลัวตนเองจนเจียนจะบ้า“ออกไปเถิด ข้ากลัวแล้ว”“อีกมินาน คนจากในเรือนแม่ก็คงมา

“องค์อนธกาฬมิเคยบังคับขู่เข็ญใจท่านในอดีตเป็นเช่นไร ปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ยังทรงรัก ห่วงหา แลตามใจท่านเป็นที่สุด”ดวงตากลมโตสั่นระริกจนม่านน้ำตาตีรื้นขึ้นมา ยามจ้องมองไปยังบานประตูไม้สักที่ปิดสนิท แม้ถ้อยคำของแม่อุ่นจะช่วยคลายความกังวลใจให้เบาบางลงไปได้บ้างทว่าภาพอสรพิษสีดำขนาดใหญ่ที่บดขยี้ร่างขุนอินจนแหลกเหลวผิดรูปจมกองเลือด มันยังคงติดตาและฉายวนเวียนอยู่ในหัวของหญิงสาวราวกับฝันร้ายที่ตามมาหลอกหลอน“ฉัน... ฉันยังทำใจไม่ได้”นิลก้มหน้าลงจนคางแทบชิดอก ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สี ฝ่ามือทั้งสองข้างเลื่อนกุมเข้าหากัน ก่อนจะบีบมือแน่นจนปลายนิ้วสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่“พี่กาฬที่ฉันรู้จัก... ไม่ใช่ผู้ที่มีร่างกายน่าสะพรึงกลัวเยี่ยงนั้น ข้า...ข้ากลัวเหลือเกินแม่อุ่น ข้ายังไม่พร้อมจะออกไปพบในยามนี้”นางอุ่นทอดสายตามองท่าทางหวาดกลัวระคนสับสนของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเข้าใจและเวทนา นางรู้ดีว่ามนุษย์ธรรมดานั้นช่างเปราะบางยิ่งนัก และแม้นในใจจะจงรักภักดีอยากช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของนายเหนือหัวมากเพียงใด แต่ก็ยังเข้าใจดีว่าเรื่องเช่นนี้ต้องใช้เวลานางอุ่นสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนหวังเพียงเ

“พี่จะพาเจ้าไปในที่ที่มีเพียงแค่เรา”อนธกาฬกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สันกรามแกร่งบดแน่นด้วยความปรารถนาที่ยากจะกักเก็บ ก่อนจะพาร่างของหญิงสาวทะยานฝ่าสายลม มุ่งตรงไปยังถ้ำหลังน้ำตกใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลสายน้ำตกที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย เป็นดั่งปราการธรรมชาติที่ช่วยตัดขาดพวกเขาจากโลกภายนอก ลำตัวนาคราชเลื้อยผ่านม่านน้ำเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยมิยอมให้หยาดน้ำสัมผัสโดนกายของหญิงสาวแม้แต่น้อยเมื่อเข้ามาถึงภายในถ้ำอันเงียบสงบและมิดชิด อนธกาฬก็คืนสู่ร่างมนุษย์โดยสมบูรณ์อีกครั้ง แต่มีบางสิ่งที่มิอาจกลับไปเป็นดังเดิมได้เพราะอารมณ์ที่คั่งค้างลำกายแกร่งที่แข็งขืนอยู่กลางกายจนปวดหนึบยังคงปรากฏแน่ชัดแก่สายตา โดยที่ชายหนุ่มไม่คิดจะปิดซ่อนรูปลักษณ์ของมันดั่งวันวานอีกต่อไปเขาวางร่างเล็กของนิลลงบนแท่นหินเนื้อเนียนที่ถูกปูลาดด้วยผ้าผืนหนาอย่างทะนุถนอม บรรยากาศภายในถ้ำมีเพียงแสงสลัวจากคบไฟที่บริเวณผนังถ้ำสะท้อนกับสายน้ำที่ไหลตกลงมาอย่างต่อเนื่องเป็นประกายระยิบระยับ“ที่นี่...จะไม่มีใครเข้ามาขัดขวางพี่ตอนบอกรักเจ้าได้อีก”“พี่จะบอกรักข้าอย่างไร”นิลช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นมองขัดเขิน หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบกระเด็

“ใส่ร้ายพี่แล้วคนงาม พี่กำลังบอกรักเจ้าต่างหาก”ความต้องการของพญานาคราชหนุ่มที่ถูกจุดติดจนพลุ่งพล่านเกินจะเหนี่ยวรั้ง ทว่าเมื่อได้เห็นหยาดน้ำตาและสายตาที่สั่นไหวของนิล สัญชาตญาณความทะนุถนอมก็เข้าบดบังความดิบเถื่อนจนหมดสิ้นอนธกาฬผ่อนจังหวะลงจนกลายเป็นความนุ่มนวล เขาค่อยๆ ถอนแกนกายคู่แฝดออกจากช่องทางหลังที่เขาเพิ่งล่วงล้ำไปอย่างเชื่องช้าที่สุด“บอกรักอย่างไรกัน ข้าถึงทรมานถึงเพียงนี้”นิลหอบหายใจ ผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำรัก ทว่าเมื่อเห็นสายตาคมปลาบที่ทอดมองลงมาด้วยความรักอันลึกล้ำระคนเว้าวอน หญิงสาวก็ใจเต้นรัว“แน่ใจรึว่าเจ้าเพียงแค่ทรมาน หามีความสุขดังเสียงหวานที่ครางจนแหบแห้งไม่”อนธกาฬประคองเรียวขาบางทั้งสองข้างของเธอให้แยกออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับจ่อความร้อนระอุทั้งสองลำลงมาที่ช่องทางรักด้านหน้า เพียงช่องทางเดียว“พะ... พี่กาฬจะรังแกข้าอีกแล้วรึ แบบนั้นข้ารับไม่ไหวหรอก”นิลเอ่ยประท้วงเสียงแผ่ว สองมือเอื้อมไปกุมมือหนาของเขาเอาไว้ด้วยความหวั่นใจ เพียงแค่ลำเดียวเธอก็แทบจะรับไม่ไหว แล้วนี่เขาจะหลอมรวมลำกายแกร่งทั้งสองเข้ามาในร่องรักด้านหน้าพร้อมกันได้อย่า

หลายวันต่อมา หลังจากเกิดเรื่องนิลก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอกลับไม่มีเหตุผลหลีกหนีไปซ้อมรำที่ปราสาทพิชัยนาคาได้เหมือนเช่นวันวานอีกแต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้นิลและกาฬตัดขาดจากกัน เพราะสุดท้ายหญิงสาวก็แอบหนีลงจากเรือนไปหานาคราชหนุ่มที่เมืองวังบุญเกือบทุกคืนบรรยากาศในหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยเสียงเล่าลือ เรื่องราวความงดงามและท่วงท่าการรำของนิลในงานบวงสรวงใหญ่ แต่กลับไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เธอถูกฉุดไปในงานวันนั้นเลยสักคนชาวบ้านทุกคนทำเหมือนว่าเรื่องในวันนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รวมถึงการมีอยู่ของขุนอินก็กลายเป็นสิ่งที่ถูกลบเลือนหายไปในขณะที่งานวันไหว้ครูประจำปีที่จะคัดเลือกนางรำก็ใกล้เข้ามาถึงอยู่ในเร็ววัน“กดหน้าทับลง แล้วทิ้งสายตามองไปข้างหน้า”“…”“หมุนตัวช้าๆ อย่างเพิ่งละสายตา”“…”“แบบนั้นแหละ อย่าลืมกดไหล่แลเชิดหน้าขึ้นอีก” เสียงของแม่ครูเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินจับท่าให้กับเหล่านางรำในคณะที่กำลังฝึกซ้อมและต่อท่ารำที่ลานกลางเรือน พร้อมกับคณะนักดนตรีที่บรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะจนกระทั่งแม่ครูสั่งพักการซ้อม เหล่านางรำต่างพากันนั่งลงพับเพียบก่อนจะก้มลงกราบเศียรพ่อแก