All Chapters of ห่างกันแค่ขุนเขา: Chapter 1 - Chapter 9

จนกระทั่งพนักงานเข็นรถเครื่องดื่มเข้ามาใกล้ จี้ซิวเหยียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีฉันอยู่ตรงนี้ เขาเลือกน้ำแตงโมขวดหนึ่ง บิดฝาออกให้อย่างเอาใจใส่แล้ววางลงตรงหน้าอวี๋เซิงจากนั้นถึงค่อยยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งมาให้ฉัน “หมานหมาน ฉันไม่รู้ว่าเธออยากดื่มอะไร ก็เลยสั่งน้ำเปล่ามาให้แทน” เขาจำได้แม่นว่าอวี๋เซิงชอบดื่มน้ำแตงโม แต่กลับไม่รู้เลยว่าฉันที่เป็นแฟนของเขาชอบดื่มอะไร กระบอกตาฉันร้อนผ่าว ความตื่นเต้นยินดีจากคะแนนสอบที่ทำได้ดีเกินคาดเมื่อครู่ มลายหายวับไปในพริบตา ฉันไม่ได้ยื่นมือออกไปรับน้ำขวดนั้น เพียงแค่เรียกพนักงานแล้วสั่งซื้อน้ำแตงโมให้ตัวเองขวดหนึ่ง มือที่ยื่นมาของจี้ซิวเหยียนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สีหน้าของเขาฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันที “เจียงไหล เธอไม่ใช่เหรอที่ดึงดันจะมาทริปฉลองเรียนจบให้ได้?”“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมหลายวันมานี้เธอถึงต้องคอยปั้นหน้าตึงใส่ด้วย” เมื่อสามปีก่อน เพื่อให้ฉันยอมเรียนต่อมัธยมปลายที่เดียวกับเขา เขาเป็นคนสัญญาเองแท้ ๆ ว่าเรียนจบแล้วจะพาฉันไปเที่ยวพังงาฉันเฝ้ารอคอยมาตลอดสามปี วาดฝันถึงฉากที่เราจะได้ยืนมองทะเลด้วยกัน ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสียงโวยวายจากชั้นล่างปลุกฉันให้ตื่นขึ้น ฉันฝืนลุกขึ้นไปดูด้วยอาการสะลึมสะลือ จี้ซิวเหยียนแต่งตัวเต็มยศนั่งอยู่ชั้นล่าง พอเห็นฉัน เขาก็กวักมือเรียก “หมานหมาน วันนี้มีพิธีจบการศึกษานะ ทำไมเธอยังไม่เตรียมตัวอีก?” ฉันที่พิษไข้ขึ้นจนสติเบลอ ไม่ได้เปิดดูข้อความในแชตกลุ่มของห้องเลยสักนิด ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไร อวี๋เซิงก็เดินออกมาจากห้องเสียก่อน ชุดราตรีที่เธอสวมอยู่นั้น เป็นชุดที่ฉันอุตส่าห์ไปเรียนตัดเย็บและลงมือทำด้วยตัวเองล่วงหน้าตั้งครึ่งปี ปักเป็นลวดลายกระต่ายน้อยกับจิ้งจอกน้อย แถมยังเป็นชุดคู่กับที่จี้ซิวเหยียนสวมอยู่พอดี ชุดราตรีเรียบง่ายแค่สองชุด แต่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าต้องโดนเข็มทิ่มนิ้วไปตั้งกี่หน อวี๋เซิงในชุดราตรียืนบีบชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า “หมานหมาน ฉันชอบชุดนี้มากเลย... คุณน้าบอกว่าฉันใส่แล้วดูดี” “แต่ถ้าเธอไม่พอใจ ฉันถอดคืนให้ตอนนี้เลยก็ได้นะ” ปากก็พูดว่าจะถอด แต่มือกลับกำชายกระโปรงเอาไว้แน่นกว่าเดิม จี้ซิวเหยียนรีบวิ่งขึ้นมาขวางหน้าเพื่อปกป้องอวี๋เซิงทันที “หมานหมาน เธอมีชุดสวย ๆ ตั้งเยอะแยะ เซิงเซิงแค่อยากได้ชุดนี้

เคร้ง! โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นลงพื้น คนเป็นแม่ยืนอึ้งนิ่งงันอยู่กับที่ ผู้เป็นพ่อเองก็ตกใจกับท่าทีของเธอเช่นกัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “อาจารย์เฉินครับ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า” “อวี๋เซิงยังสอบได้แค่ 670 แล้วเจียงไหลลูกบ้านเราจะสอบได้คะแนนสูงขนาดนั้นได้ยังไงกันครับ” คราวนี้ครูประจำชั้นยิ่งงุนงงไปกันใหญ่ เธอคิดไม่ออกเลยว่าทำไมถึงมีผู้ปกครองที่ไม่ใส่ใจลูกได้ขนาดนี้ เพิ่งจะมารู้คะแนนเอาป่านนี้ก็ว่าแย่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ปฏิกิริยาแรกหลังจากที่รู้กลับไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นการปฏิเสธไม่ยอมเชื่ออย่างสิ้นเชิง “คุณพ่อของเจียงไหลคะ ครูมั่นใจมาก ๆ ค่ะว่าครั้งนี้เจียงไหลทำข้อสอบได้ดีเยี่ยมเลยจริง ๆ” “เธอสอบได้ 686 คะแนนจริง ๆ ค่ะ” เรี่ยวแรงของผู้เป็นพ่อหดหายไปในพริบตา เขาทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ จังหวะนั้น พิธีกรบนเวทีก็ประกาศเรียกพวกเขาขึ้นไปกล่าวความรู้สึกในฐานะผู้ปกครองของอวี๋เซิง แสงไฟทั้งห้องจัดเลี้ยงสาดส่องมารวมกันที่ใบหน้าของพวกเขาทั้งสอง ทว่าในวินาทีนี้ บนใบหน้าของทั้งคู่กลับเหลือเพียงความขาวซีดไร้สีเลือด ภายใต้สายต

ทันทีที่ฉันลงจากเครื่องบินและเปิดมือถือ ข้อความนับร้อยก็เด้งรัวขึ้นมาทันทีราวกับเครื่องติดไวรัส ซ้ำยังมีสายที่ไม่ได้รับจากหลายคนอีกด้วย แม่ทิ้งข้อความไว้ให้ในวีแชต [หมานหมาน ทำไมลูกถึงเอาแต่ใจแบบนี้นะ][ลูกสอบได้คะแนนดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่บอกพ่อกับแม่ล่ะ][หมานหมาน ลูกไปไหนแล้ว? เมื่อไหร่จะทำให้แม่เลิกปวดหัวสักที]ซิวเหยียนก็ส่งข้อความมาหาฉันรัว ๆ เหมือนกัน [เจียงไหล ครั้งนี้เธอสอบได้คะแนนดีมาก ดีจริง ๆ! พวกเราไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกันได้แล้วนะ][เลิกงอแงได้แล้ว ทำให้คุณน้าต้องเป็นห่วงอีก รีบกลับมาเถอะ][อีกไม่กี่วันพวกเราไปรายงานตัวที่มหาลัยด้วยกันนะ]ฉันขมวดคิ้วอ่านข้อความพวกนั้นจนจบ จากนั้นก็กดบล็อกแล้วลบทิ้งทันที ฉันก้าวเท้าออกจากสนามบิน สายลมของเมืองก่างพัดมาปะทะใบหน้า ด้วยความกล้าหาญที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฉันพร้อมมุ่งหน้าสู่อนาคตที่เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ตอนที่เดินออกมา ฉันกำลังเปิดแอปพลิเคชันนำทางเพื่อหาเส้นทางไปมหาวิทยาลัย จู่ ๆ ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เอื้อมมือมาตบไหล่ฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เธอเป็นผู้หญิงที่ดูสุภาพอ่อนโยนและสง่างาม ทั่วทั้

จี้ซิวเหยียนยืนอยู่หน้าตึกเรียน ท่าทางของเขาดูโดดเดี่ยวและอ้างว้างขึ้นมาก ทว่าพอเขาหันมาเห็นฉัน นัยน์ตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายขึ้นมาทันที “หมานหมาน!” “ฉันมาหาเธอตั้งหลายครั้ง ในที่สุดก็ได้เจอสักที” น้ำเสียงที่เขาเอ่ยออกมาเจือแววตัดพ้อจนฟังดูอู้อี้ เขาก้าวเข้ามาทำท่าจะจับมือฉัน แต่ฉันกลับถอยหลังหนีไปหลายก้าว “จี้ซิวเหยียน” “นายจะเอายังไงอีก? เล่นละครพอหรือยัง” ฉันเคยชอบจี้ซิวเหยียนมาหลายปี ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะพูดจารุนแรงกับเขา วินาทีนี้เขาถึงกับชะงักค้างอยู่กับที่ “หมานหมาน... เธอพูดอะไรน่ะ” “เธอรู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน” “ฉันรอเธออยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งมาตลอด แล้วทำไมเธอถึงไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยก่างต้าล่ะ” ฉันเหลือบมองเวลา ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว จึงหมดความอดทนและตอบเขากลับไปตรง ๆ “เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้านายกับอวี๋เซิงไง” “ฉันรำคาญลูกตานาย พอใจหรือยัง?” พูดจบฉันก็เดินเลี่ยงเขาเพื่อจะเข้าตึกเรียน ทว่าจู่ ๆ เขาก็พุ่งเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง “หมานหมาน เธออย่าเป็นแบบนี้สิ”“ฉันกับอวี๋เซิงไม่ได้มีอะไรกันเลยจริง ๆ เธออย่าเข้าใจผิดแบบนี้ได้ไห