บทที่ 2

ตอนเดินออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง จี้ซิวเหยียนเข็นกระเป๋าเดินทางของอวี๋เซิงเดินนำหน้าไปก่อน

ฉันเดินตามอยู่ด้านหลัง บริเวณหน้าลิฟต์ทางออกมีคนต่อคิวอยู่ไม่น้อย

ทว่าทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้าไป ลิฟต์ก็แจ้งเตือนว่าคนเต็มเสียแล้ว

แต่อวี๋เซิงยังคงยืนรออยู่ข้างนอก

จี้ซิวเหยียนดันกระเป๋าเดินทางของฉันออกไป แล้วดึงตัวอวี๋เซิงเข้ามาในลิฟต์แทน

“หมานหมาน กระเป๋าเดินทางของเธอใบใหญ่ มันกินพื้นที่เกินไปน่ะ”

“เธอรอขึ้นรอบหน้าก็แล้วกันนะ เดี๋ยวพวกเราไปรอที่ทางออก”

ไม่ทันให้ฉันได้เอ่ยปากแย้ง ประตูลิฟต์ก็ปิดลงเสียแล้ว

ฉันยืนอยู่หน้าลิฟต์ รถไฟความเร็วสูงขบวนหนึ่งแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หอบเอาสายลมมาปะทะใบหน้าจนเย็นเยียบ... และพัดพาความเหน็บหนาวซึมลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

พอฉันเดินไปถึงทางออก กลับไม่เห็นวี่แววของทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่พ่อกับแม่ที่นัดแนะว่าจะมารับพวกเรากลับบ้าน ตอนนี้ก็ไร้ร่องรอยเช่นกัน

สภาพอากาศในฤดูร้อนช่างเอาแน่เอานอนไม่ได้

จู่ ๆ ฝนก็เทตกลงมา ซ้ำยังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันที่ไม่ได้พกร่มมาด้วย ทำได้เพียงยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคา พร้อมกับต่อสายหาพ่อกับแม่

ฉันถือสายรออยู่นานถึงครึ่งชั่วโมงเต็ม กว่าพวกท่านจะกดรับ

พ่อร้องอุทานด้วยความตกใจ: “หมานหมาน ลูกยังไม่ได้ขึ้นรถมาหรอกเหรอ?”

“โอย พ่อยุ่งจนเบลอไปหมด นึกว่าลูกขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้วซะอีก”

แม่บ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับแย่งโทรศัพท์ไปพูดสายแทน

“ต้องโทษความสะเพร่าของพ่อลูกนั่นแหละ! แต่ตอนนี้พวกเราใกล้จะถึงบ้านกันแล้ว ลูกเรียกแท็กซี่กลับมาเองก็แล้วกันนะ”

ฉันทอดมองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา ม่านน้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาบดบังจนภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว

รถหนึ่งคัน นั่งได้สี่คน... แต่มีคนหายไปทั้งคน พวกเขากลับไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่... ที่ตัวตนของฉันในบ้านหลังนี้เริ่มเลือนลางจนกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ

สถานีรถไฟความเร็วสูงแห่งใหม่ตั้งอยู่แถบชานเมือง การเรียกแท็กซี่จึงยากลำบากมาก

จวบจนกระทั่งฟ้ามืดสนิท ฉันถึงเพิ่งโบกเรียกแท็กซี่ที่เพิ่งส่งผู้โดยสารเสร็จได้คันหนึ่ง

คนขับเห็นฉันเปียกปอนไปทั้งตัว จึงหยิบผ้าขนหนูจากช่องเก็บของหน้ารถมายื่นให้

“เช็ดตัวหน่อยเถอะแม่หนู เดี๋ยวจะพาลไม่สบายเอา”

“สถานีรถไฟนี่เรียกรถยากจะตายไป ทำไมไม่ให้คนที่บ้านมารับล่ะ?”

ขอบตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างอ้างว้าง

พวกเขามารับแล้ว...

เพียงแต่... ไม่ได้มารับฉันก็เท่านั้น

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันเลื่อนดูหน้าโมเมนต์วีแชตของพ่อ...

[เหล่าอวี๋ คุณหมดห่วงได้แล้วนะ ลูกสาวของพวกเราเก่งมากจริง ๆ]

ปลายนิ้วของฉันเผลอกำโทรศัพท์แน่น ความรู้สึกในอกราวกับถูกเจาะจนเป็นรูกลวงโบ๋

รูปประกอบคือภาพถ่ายครอบครัวสี่คนบริเวณหน้าสถานีรถไฟ

อวี๋เซิงยืนอิงแอบอยู่ข้างกายจี้ซิวเหยียน ในอ้อมแขนกอดช่อดอกทานตะวันสีเหลืองสดใส... ดอกไม้ที่เธอโปรดปรานที่สุด

ไม่มีในส่วนของฉันเลย...

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ... ไม่เคยมีใครคิดจะเตรียมมันไว้ให้ฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

อวี๋เซิงคือลูกสาวของเพื่อนร่วมรบของคุณพ่อ หลังจากที่เพื่อนของท่านพลีชีพในหน้าที่ พ่อก็รับเธอมาอุปการะที่บ้าน

เพื่อให้เธอปรับตัวได้ ทุกสิ่งที่ดีที่สุดจึงถูกประเคนให้กับเธอ

นานวันเข้า... แม้แต่ลูกสาวสายเลือดแท้ ๆ อย่างฉันก็ยังเทียบเธอไม่ติด

ทันทีที่ผลักประตูเดินเข้าบ้าน ทุกคนกำลังล้อมวงกินผลไม้หลังอาหารกันอย่างพร้อมหน้า

บรรยากาศชื่นมื่นนั้น ดูคลับคล้ายกับเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริง

พ่อใช้ช้อนตักเนื้อแตงโมชิ้นโตตรงแกนกลางส่งให้อวี๋เซิง

“เซิงเซิง ลูกกินชิ้นนี้นะ หวานเจี๊ยบเลยล่ะ พ่อให้ป้าแม่บ้านเอาไปแช่เย็นเตรียมไว้ให้ลูกแต่เนิ่น ๆ เลยนะ”

จี้ซิวเหยียนเองก็ปอกเปลือกลิ้นจี่ใส่ถ้วยให้อย่างเอาใจใส่

“เซิงเซิง ช่วงนี้เธอเหนื่อยมามาก กินเยอะ ๆ บำรุงหน่อยนะ”

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อไหร่... ที่เนื้อแตงโมหวานฉ่ำตรงแกนกลาง หรือลิ้นจี่ที่ถูกปอกเปลือกเตรียมไว้ ไม่เคยปรากฏอยู่ในถ้วยของฉันอีกเลย

อวี๋เซิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหาฉัน

เธอรับกระเป๋าเดินทางไปจากมือ พร้อมกับจูงมือฉันให้เดินไปที่โต๊ะอาหาร

ปากก็พร่ำบอกไปตลอดทาง “เจียงไหล ต้องโทษที่ฉันเดินเร็วเกินไป เธออย่าโกรธเลยนะ”

ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าอกแน่น ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว

ฉันสะบัดมือของเธอทิ้ง

ขณะที่กำลังเดินขึ้นบันได เสียงของพ่อก็ลอยตามหลังมา

“เซิงเซิง ลูกอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ”

“หมานหมานก็แค่ถูกพวกเราตามใจจนเสียคน ถ้าแกรู้จักความได้สักครึ่งหนึ่งของลูกก็คงจะดี”

ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายปิดประตูห้องลง ร่างกายของฉันรุม ๆ และร้อนผ่าวมาพักใหญ่แล้ว

ผลจากการตากฝนทำให้ฉันไข้ขึ้นสูง แต่จวบจนดึกดื่นค่อนคืน... ก็ไม่มีใครหน้าไหนแวะเวียนมาไถ่ถามฉันเลยสักคน

ไม่มีแม้แต่คำถามว่า... หนาวไหม? หรือหิวข้าวหรือเปล่า?

จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความเข้า

ความหวังอันริบหรี่จุดประกายขึ้นในใจฉัน

[หมานหมาน พ่อของลูกพูดถูกแล้ว เป็นเพราะพวกเราตามใจลูกมากเกินไปจริง ๆ]

[ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป แม่จะงดให้ค่าใช้จ่ายประจำเดือนของลูก]

[หัดดูอวี๋เซิงเป็นแบบอย่างเสียบ้างสิ ไม่อย่างนั้นตอนลูกเข้ามหาวิทยาลัย จะให้พ่อกับแม่วางใจปล่อยลูกไปได้ยังไง ]

ความหวังเฮือกสุดท้ายแตกสลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี

ฉันทิ้งตัวลงนั่งคุดคู้กับพื้น ราวกับฟองน้ำที่ถูกบีบเค้นจนแห้งผาก จู่ ๆ ก็สูญสิ้นเรี่ยวแรงที่จะเรียกร้องความสนใจใด ๆ อีกต่อไป