ห่างกันแค่ขุนเขา

จนกระทั่งพนักงานเข็นรถเครื่องดื่มเข้ามาใกล้ จี้ซิวเหยียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีฉันอยู่ตรงนี้

เขาเลือกน้ำแตงโมขวดหนึ่ง บิดฝาออกให้อย่างเอาใจใส่แล้ววางลงตรงหน้า

อวี๋เซิง

จากนั้นถึงค่อยยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งมาให้ฉัน

“หมานหมาน ฉันไม่รู้ว่าเธออยากดื่มอะไร ก็เลยสั่งน้ำเปล่ามาให้แทน”

เขาจำได้แม่นว่าอวี๋เซิงชอบดื่มน้ำแตงโม แต่กลับไม่รู้เลยว่าฉันที่เป็นแฟนของเขาชอบดื่มอะไร

กระบอกตาฉันร้อนผ่าว

ความตื่นเต้นยินดีจากคะแนนสอบที่ทำได้ดีเกินคาดเมื่อครู่ มลายหายวับไปใน

พริบตา

ฉันไม่ได้ยื่นมือออกไปรับน้ำขวดนั้น เพียงแค่เรียกพนักงานแล้วสั่งซื้อน้ำแตงโมให้ตัวเองขวดหนึ่ง

มือที่ยื่นมาของจี้ซิวเหยียนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

สีหน้าของเขาฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันที

“เจียงไหล เธอไม่ใช่เหรอที่ดึงดันจะมาทริปฉลองเรียนจบให้ได้?”

“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมหลายวันมานี้เธอถึงต้องคอยปั้นหน้าตึงใส่ด้วย”

เมื่อสามปีก่อน เพื่อให้ฉันยอมเรียนต่อมัธยมปลายที่เดียวกับเขา เขาเป็นคนสัญญาเองแท้ ๆ ว่าเรียนจบแล้วจะพาฉันไปเที่ยวพังงา

ฉันเฝ้ารอคอยมาตลอดสามปี วาดฝันถึงฉากที่เราจะได้ยืนมองทะเลด้วยกัน ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน...

ทว่าตอนนี้ มันกลับกลายเป็นว่าฉันคือคนที่งี่เง่าดึงดันจะมาเสียเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเพิ่งมารู้เอาตอนก่อนออกเดินทางนี่เอง ว่าจี้ซิวเหยียนพา

อวี๋เซิงมาด้วย

วันแรกที่มาถึงทะเล จี้ซิวเหยียนรับสมุดแพลนเที่ยวที่ฉันตั้งใจวาดด้วยมือไปดู

แต่อวี๋เซิงกลับชะโงกหน้าเข้ามาแล้วทำสีหน้าลำบากใจ: “ที่ที่อยากไปมีเยอะจังเลย แต่รองเท้าฉันไม่ค่อยอำนวยน่ะสิ”

ผลก็คือจี้ซิวเหยียนยกเลิกแพลนเดิมทั้งหมด

เขาทิ้งแพลนเที่ยวที่ฉันอดหลับอดนอนตั้งใจทำมาหลายคืนลงถังขยะไปอย่างไม่ไยดี

“เจียงไหล ออกมาเที่ยวทั้งทีก็ปล่อยตัวตามสบายหน่อยเถอะ”

“ไม่เห็นต้องเป๊ะอะไรขนาดนั้นเลย”

สุดท้ายเราก็ไปที่ไกลสุดขอบฟ้า จุดเช็กอินชื่อดังของพังงาแทน

อวี๋เซิงหน้าแดงระเรื่อตอนที่หันมาถามฉัน: “หมานหมาน ฉันขอถ่ายรูปคู่กับซิวเหยียนได้ไหม ถ่ายคนเดียวฉันโพสท่าไม่ค่อยถูกน่ะ เขินจะตายอยู่แล้ว”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบรับหรือปฏิเสธ จี้ซิวเหยียนก็ยัดกล้องโพลารอยด์ใส่มือฉันเสร็จสรรพ

“หมานหมาน ไม่ต้องห่วงมุมฉันนะ ถ่ายเซิงเซิงให้ออกมาสวย ๆ ก็พอ”

ฉันได้แต่แค่นหัวเราะเยาะตัวเอง เรี่ยวแรงจะเอ่ยปากปฏิเสธยังไม่มีด้วยซ้ำ

เพื่อจะถ่ายรูปคู่ริมทะเลเอาไว้โพสต์เปิดตัวว่าเราคบกัน ฉันอุตส่าห์ไปซุ่มฝึกฝีมือถ่ายรูปอยู่พักใหญ่

ทว่าภาพที่ถูกลั่นชัตเตอร์ไกลสุดขอบฟ้าแห่งนี้ กลับกลายเป็นภาพแฟนของตัวเองถ่ายคู่กับคนอื่นเสียได้

การกระทำของอวี๋เซิงดึงฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิด

เธอรีบคว้าขวดน้ำขวดนั้นไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตีแขนจี้ซิวเหยียนเบา ๆ เชิงตำหนิ

“ซิวเหยียน หมานหมานคงจะทำข้อสอบได้ไม่ค่อยดี ก็เลยอารมณ์ไม่ดีน่ะ”

“นายเป็นแฟนเขานะ ทำไมไม่รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างล่ะ”

“รีบขอโทษเลยนะ!”

อวี๋เซิงมักจะแสนดีและเข้าใจผู้อื่นเสมอแบบนี้แหละ

ดังนั้นนับตั้งแต่มัธยมปลายที่เธอย้ายเข้ามาอยู่บ้านฉัน เราสองคนก็กลายเป็นคู่เปรียบเทียบกันมาตลอด

เธอเป็นเด็กดี ปากหวาน ใครเห็นก็รัก ส่วนฉันพอถูกนำไปเปรียบกับเธอแล้ว

ก็กลายเป็นแค่ยัยตัวปัญหาที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

พ่อกับแม่เคยบอกว่าพวกท่านชอบนิสัยของฉันที่สุด ถึงได้ตั้งชื่อเล่นให้ฉันว่า หมานหมาน

แต่พออวี๋เซิงเข้ามา ประโยคที่ฉันได้ยินบ่อยที่สุดกลับกลายเป็น: “หมานหมาน ลูกหัดทำตัวน่ารักแบบเซิงเซิงบ้างไม่ได้หรือไง”

แม้กระทั่งจี้ซิวเหยียน เพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันก็ไม่มีข้อยกเว้น

เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือเกาหัวแก้เก้อ

“ขอโทษทีนะเซิงเซิง ฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย เลยไม่ได้ระวังท่าทีของตัวเองน่ะ”

เขาเอ่ยปากขอโทษก็จริง แต่ประโยคนั้นเขากลับหันไปพูดกับอวี๋เซิง

ชั่วขณะนั้น ฉันแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าสรุปแล้วเขากำลังขอโทษเรื่องอะไรกันแน่

อวี๋เซิงเดินเข้ามานั่งยอง ๆ อยู่ข้างที่นั่งฉัน

“หมานหมาน อย่าไปถือสาเขาเลยนะ”

“อย่างแย่ที่สุดก็แค่ซิ่วอ่านหนังสือใหม่สักปี พวกเราจะรอเธออยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งนะ”

จี้ซิวเหยียนรีบเออออตามเธอทันที: “หมานหมาน ถึงพื้นฐานเธอจะอ่อนไปหน่อย แต่ถ้าพยายามอีกสักปีต้องสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งได้แน่ ๆ”

“ถึงตอนนั้น ฉันกับเซิงเซิงจะช่วยกันติวให้เธอเอง”

ฉันไม่ได้ตอบรับอะไร ได้แต่ก้มหน้าไถหน้าจอมือถือเงียบ ๆ

ฉันสอบเข้ามหาลัยได้คะแนนดีเกินคาด สูงกว่าตอนสอบม็อกเทสต์ถึงหกสิบคะแนน

ด้วยคะแนนระดับนี้... ไม่ว่าคณะไหนในมหาวิทยาลัยปักกิ่งฉันก็เลือกเรียนได้สบาย ๆ

แต่ตอนนี้... ฉันไม่อยากทนอยู่ร่วมกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

บทบาทตัวเปรียบเทียบนี้... ฉันขอเลิกเป็นมันสักที