บทที่ 4

พิธีจบการศึกษาจบลง ทุกคนต่างพากันเดินกลับ

จนกระทั่งอวี๋เซิงเอ่ยเตือน พ่อแม่และจี้ซิวเหยียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีฉันอยู่

“หมานหมาน ทำไมลูกชอบวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วอีกแล้วเนี่ย”

ฉันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้าวขึ้นรถไปเงียบ ๆ

และเลือกเดินไปนั่งเบาะแถวหลังสุดด้วยตัวเอง

พวกเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร พอขึ้นรถก็พากันคุยเรื่องมหาวิทยาลัยและคณะที่จะเรียนต่ออย่างออกรส

“เซิงเซิง ลูกไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งกับซิวเหยียน มีเขาคอยดูแลลูกแบบนี้ พวกเราก็หมดห่วงแล้วล่ะ”

อวี๋เซิงหน้าแดงระเรื่อ พยักหน้ารับคำ

ส่วนเรื่องจะเลือกเรียนคณะอะไร พ่อกับแม่มีความเห็นไม่ตรงกันจนเถียงกันขึ้นมา

แต่สุดท้ายก็ตกลงกันว่าจะให้เกียรติการตัดสินใจของอวี๋เซิง

“เซิงเซิงทั้งฉลาดและมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่เหมือนกับหมานหมาน พวกเราไม่ต้องมานั่งปวดหัวเลยสักนิด”

ฉันยังคงปิดปากเงียบมาตลอดทาง

จนกระทั่งรถใกล้จะถึงบ้าน พวกเขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นฉันที่นั่งอยู่เบาะหลังสุด

แม่หันมาถามฉัน “หมานหมาน แล้วลูกล่ะ ตั้งใจจะเอายังไงต่อ”

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากตอบ จี้ซิวเหยียนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“คุณน้าครับ หมานหมานทำคะแนนสอบได้ไม่ค่อยดี คงต้องซิ่วเตรียมสอบใหม่อีกปีครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกับเซิงเซิงจะล่วงหน้าไปดูลาดเลาที่จิงต้าก่อน รอปีหน้าค่อยให้หมานหมานตามพวกเราไป”

พ่อกับแม่หันมามองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“หมานหมาน ถ้าลูกทำตัวให้พ่อแม่เบาใจได้สักครึ่งของเซิงเซิงก็คงจะดีหรอกนะ”

ฉันกะพริบตา ปล่อยให้หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงบนหน้าจอโทรศัพท์

ตัวเลขคะแนน 686 ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นช่างบาดตายิ่งนัก

พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถามฉันเลยสักคำ

เพียงแค่จี้ซิวเหยียนพูดประโยคเดียว ก็พากันด่วนสรุปไปแล้วว่าฉันสอบตกจนต้องซิ่วเรียนใหม่

ฉันเริ่มทยอยนำเครื่องประดับที่พ่อแม่ซื้อให้ตั้งแต่เด็กไปขายทีละชิ้น

รวมไปถึงของขวัญที่จี้ซิวเหยียนมอบให้ในวันเกิดและวันเทศกาลต่าง ๆ ของทุกปีด้วย

เมื่อนำมารวมกับเงินอั่งเปาที่ฉันเก็บหอมรอมริบไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ทำให้ฉันมีเงินเก็บก้อนใหญ่

มากพอที่จะจ่ายค่าเทอม และเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวในช่วงหลายเดือนแรกของการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยได้สบาย ๆ

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เก็บหนังสือตอบรับเข้าศึกษาต่อจาก

มหาวิทยาลัยก่างต้าลงกระเป๋า แล้วรูดซิปปิดกระเป๋าเดินทาง

ตอนที่ฉันลากกระเป๋าเดินทางก้าวออกจากห้อง ในบ้านกลับว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

จี้ซิวเหยียนโทรศัพท์เข้ามาพอดี

“หมานหมาน โรงเรียนกวดวิชาสำหรับเตรียมสอบใหม่ ฉันดูไว้ให้เธอแล้วนะ”

“เดี๋ยวพองานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาลัยของวันนี้จบลง ฉันจะพาเธอไปสมัครเรียน”

ฉันไม่ได้ตอบรับอะไร ทำเพียงทอดสายตามองภาพถ่ายครอบครัวที่ชั้นล่าง แล้วเอ่ยถามเขาไปว่า

“งานเลี้ยงฉลองสอบติดของใครเหรอ”

“ก็ต้องเป็นงานของฉันกับเซิงเซิงอยู่แล้วสิ”

คนทั้งบ้านพากันไปหมด มีแค่ฉันคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เหมือนกับกรุ๊ปแชตที่พวกเขาคุยกันเป็นประจำนั่นแหละ

ทุกคนอยู่ในนั้นกันหมด ยกเว้นฉัน

“พ่อแม่ของฉันกับพ่อแม่ของเธอปรึกษากันแล้วว่า ไหน ๆ ฉันกับเซิงเซิงก็ต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกันทั้งคู่ เลยจัดงานรวบยอดพร้อมกันไปเลยน่ะ”

“อืม”

ความผิดหวังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ฉันไม่อยากจะพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว

จี้ซิวเหยียนสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของฉัน น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนโยนลง

“หมานหมาน พวกเราเองก็กลัวว่าเธอจะเสียใจ เลยไม่ได้ชวนเธอน่ะ”

“ยังไงเธอก็ต้องเตรียมตัวสอบใหม่ รอให้ถึงงานเลี้ยงของเธอปีหน้า พวกเราจะจัดงานให้ใหญ่โตไปเลย ดีไหม”

หัวใจของฉันราวกับถูกเข็มทิ่มแทง ความขมขื่นตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก

“จี้ซิวเหยียน ความจริงแล้วฉัน”

“ซิวเหยียน งานใกล้จะเริ่มแล้วนะ ทำอะไรอยู่น่ะ”

เดิมทีฉันตั้งใจจะพูดกับเขาให้รู้เรื่อง และถือโอกาสตัดขาดความสัมพันธ์ของพวกเราไปเลย

แต่ก็ถูกอวี๋เซิงพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

จี้ซิวเหยียนรีบร้อนวางสายไป โดยไม่ทันได้ฟังประโยคครึ่งหลังของฉัน

ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เป็นการบอกลาสถานที่ที่เติบโตมาแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

พ่อกับแม่นั่งอยู่ด้านล่างเวที ทอดสายตามองอวี๋เซิงและจี้ซิวเหยียน

ในใจรู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก

จู่ ๆ พ่อก็เอ่ยขึ้นมาว่า “จะว่าไป เซิงเซิงกับซิวเหยียนนี่ก็เหมาะสมกันดีนะ”

แม่ยืดตัวตรงแล้วฟาดแขนเขาไปเต็มแรงหนึ่งที

“พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ หมานหมานชอบซิวเหยียนมาตลอด คุณเองก็รู้ไม่ใช่หรือไง”

พอพูดถึงฉัน ในใจของทั้งคู่ก็พลันรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่รู้เหมือนกันว่าหมานหมานตั้งใจจะไปเรียนซ้ำที่ไหน”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น โทรศัพท์จากครูประจำชั้นก็โทรเข้ามาพอดี

“คุณแม่ของเจียงไหลใช่ไหมครับ ผมอาจารย์เฉินนะครับ”

แม่เปิดลำโพงแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ครูพูดต่อว่า

“งานเลี้ยงฉลองสอบติดของเจียงไหล พวกคุณแม่เตรียมจะจัดกันที่ไหนเหรอครับ ผมพอจะมีเกียรติได้ไปร่วมงานด้วยไหมครับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่แข็งค้างไปในทันที ก่อนจะฉายแววกระอักกระอ่วนใจออกมา

“อาจารย์เฉินคะ คงต้องทำให้ครูผิดหวังแล้วล่ะค่ะ พอดีเจียงไหลบ้านเราสอบได้ไม่ค่อยดี คงต้องให้ซิ่วอ่านหนังสือสอบใหม่อีกปีน่ะค่ะ”

อาจารย์เฉินในสายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสับสน

“คุณแม่ของเจียงไหลล้อผมเล่นหรือเปล่าครับ? การสอบครั้งนี้เจียงไหลทำผลงานได้ยอดเยี่ยมเกินคาดเลยนะครับ สอบได้ตั้ง 686 คะแนน จะต้องซิ่วเรียนใหม่ได้ยังไงกันครับ?”