บทที่ 3

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสียงโวยวายจากชั้นล่างปลุกฉันให้ตื่นขึ้น

ฉันฝืนลุกขึ้นไปดูด้วยอาการสะลึมสะลือ

จี้ซิวเหยียนแต่งตัวเต็มยศนั่งอยู่ชั้นล่าง

พอเห็นฉัน เขาก็กวักมือเรียก

“หมานหมาน วันนี้มีพิธีจบการศึกษานะ ทำไมเธอยังไม่เตรียมตัวอีก?”

ฉันที่พิษไข้ขึ้นจนสติเบลอ ไม่ได้เปิดดูข้อความในแชตกลุ่มของห้องเลยสักนิด

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไร อวี๋เซิงก็เดินออกมาจากห้องเสียก่อน

ชุดราตรีที่เธอสวมอยู่นั้น เป็นชุดที่ฉันอุตส่าห์ไปเรียนตัดเย็บและลงมือทำด้วยตัวเองล่วงหน้าตั้งครึ่งปี

ปักเป็นลวดลายกระต่ายน้อยกับจิ้งจอกน้อย

แถมยังเป็นชุดคู่กับที่จี้ซิวเหยียนสวมอยู่พอดี

ชุดราตรีเรียบง่ายแค่สองชุด แต่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าต้องโดนเข็มทิ่มนิ้วไปตั้งกี่หน

อวี๋เซิงในชุดราตรียืนบีบชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า

“หมานหมาน ฉันชอบชุดนี้มากเลย... คุณน้าบอกว่าฉันใส่แล้วดูดี”

“แต่ถ้าเธอไม่พอใจ ฉันถอดคืนให้ตอนนี้เลยก็ได้นะ”

ปากก็พูดว่าจะถอด แต่มือกลับกำชายกระโปรงเอาไว้แน่นกว่าเดิม

จี้ซิวเหยียนรีบวิ่งขึ้นมาขวางหน้าเพื่อปกป้องอวี๋เซิงทันที

“หมานหมาน เธอมีชุดสวย ๆ ตั้งเยอะแยะ เซิงเซิงแค่อยากได้ชุดนี้ชุดเดียว ทำไมเธอต้องบีบบังคับให้เธอถอดคืนด้วย”

แม่ได้ยินเสียงเอะอะก็เดินออกมาดูเช่นกัน

“หมานหมาน ลูกเลิกคิดเล็กคิดน้อยสักทีได้ไหม”

“แม่เป็นคนให้เซิงเซิงใส่เองแหละ ก็แค่ชุดราตรีชุดเดียว ลูกก็ไปหาชุดอื่นใส่เอาก็สิ้นเรื่อง”

ลำคอของฉันตีบตัน ราวกับมีเศษแก้วแตกอัดแน่นอยู่ข้างใน

“ฉันยังไม่ได้บังคับอะไรเธอเลยนะ”

แต่คำอธิบายของฉัน กลับไม่มีใครคิดจะรับฟังเลยสักคน

กว่าฉันจะจัดการตัวเองเสร็จอย่างทุลักทุเล พวกเขาก็ทิ้งฉันแล้วล่วงหน้าไปโรงเรียนกันก่อนอีกตามเคย

ในพิธีจบการศึกษา จี้ซิวเหยียนและอวี๋เซิงได้ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนนักเรียนดีเด่น

ทั้งสองคนสวมชุดคู่ยืนเคียงข้างกันอยู่บนเวที ดูโดดเด่นทัดเทียมและเหมาะสมกันที่สุด

จี้ซิวเหยียนคอยประคองเธออยู่ข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง

คงกลัวว่าเธอจะไม่ชินกับการสวมรองเท้าส้นสูงเป็นครั้งแรก

พอการกล่าวสุนทรพจน์จบลง เสียงฮือฮาจากที่นั่งด้านล่างก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

“จี้ซิวเหยียนกับอวี๋เซิงเหมาะสมกันสุด ๆ! ได้ยินมาว่าทั้งคู่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันด้วยนะ ฟินจะตายอยู่แล้ว!”

“กรี๊ดดด ฉันก็ด้วย! หนุ่มหล่อสาวสวย ความสามารถสูสีกันขนาดนี้ ใครจะอดใจไม่ชิปไหว!”

“มีใครสังเกตบ้างไหม ชุดของพวกเขาเป็นชุดคู่กันด้วยนะ! แอบแจกโมเมนต์

หวาน ๆ แบบนี้มันฟินเกินไปแล้ว!”

ทว่าจู่ ๆ ก็มีใครบางคนโพล่งขึ้นมาลอย ๆ

“ฉันจำได้ว่า ก่อนหน้านี้จี้ซิวเหยียนชอบเพื่อนสมัยเด็กของเขาไม่ใช่เหรอ?”

ทุกคนรอบข้างเงียบกริบลงทันที เพื่อนร่วมชั้นที่รู้จักฉันหันมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ

ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่มองไปยังที่นั่งว่างเปล่าด้านหลัง

พิธีจบการศึกษาในวันนี้มีการจัดเตรียมที่นั่งสำหรับผู้ปกครองเอาไว้

เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยถามฉัน “เจียงไหล พ่อแม่ของเธอรักเธอที่สุดไม่ใช่เหรอ”

“วันนี้วันจบการศึกษาทั้งที ทำไมถึงไม่มาล่ะ?”

ฉันมองออกไปไม่ไกลนัก สายตาจับจ้องไปที่พ่อกับแม่ของตัวเอง ซึ่งกำลังนั่งอยู่ด้านหลังของอวี๋เซิงและจี้ซิวเหยียน

ฉันยิ้มขื่นแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

“อืม พวกเขาไม่มาหรอก”

และฉันก็ไม่ต้องการแล้วเหมือนกัน

ครูประจำชั้นเรียกฉันไปพบที่ห้องพักครู

ครูชี้ไปที่ใบแสดงความจำนงเลือกมหาวิทยาลัยที่ฉันส่งไป ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“เจียงไหล ครั้งนี้เธอทำคะแนนสอบได้ดีมากเลยนะ ทำไมถึงไม่เลือกมหาวิทยาลัยปักกิ่งล่ะ?”

“ถึงมหาวิทยาลัยก่างต้าที่เธอเลือกจะเป็นสถาบันชั้นนำเหมือนกัน แต่มันก็อยู่ห่างจากที่นี่ตั้งสองพันกว่ากิโลเลยนะ”

“เธอลองกลับไปทบทวนดูดี ๆ อีกทีเถอะ”

ช่างน่าตลกดี... ตั้งแต่คะแนนสอบประกาศออกมาจนถึงตอนนี้ คนเดียวที่ใส่ใจเรื่องผลการเรียนของฉัน กลับมีแค่ครูประจำชั้นเท่านั้น

“อาจารย์คะ หนูตัดสินใจดีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เมืองก่างอยู่ห่างจากเมืองจิงไปกว่าสองพันกิโลเมตร

ระยะทางสองพันกว่ากิโลเมตรนี้... ฉันไม่อยากหวนกลับมาที่นี่อีกแล้ว