All Chapters of รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว: Chapter 1 - Chapter 10

พอลูกชายพูดจบ ฉันกับกู้หย่วนเจิงก็ชะงักไปพร้อมกันตลอด 28 วันนับตั้งแต่ฉันรู้ว่าใจกู้หย่วนเจิงไม่ได้อยู่กับครอบครัวของเรา ทุกครั้งที่เขาทิ้งฉันกับลูกไปเพราะไป๋รั่วเวย ฉันจะให้ลูกเรียกเขาว่า “คุณอา”เพื่อเตือนตัวเองและลูกว่า อย่าเสียใจให้คนที่ไม่คู่ควรอีกแต่ลูกชายไม่ได้คิดแบบนั้นเขาเพิ่งเจ็ดขวบ เป็นวัยที่ยังต้องการพ่อมากที่สุดทุกครั้งที่ฉันให้เขาเรียก “คุณอา” เขาจะลังเลอยู่นาน กว่าจะยอมเรียกออกมาเบา ๆ ว่า “คุณอา”แต่วันนี้ เขากลับเป็นฝ่ายเรียกเองทั้งยังเรียกได้อย่างคล่องปากและเป็นธรรมชาติ ราวกับซ้อมคำนี้อยู่ในใจมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อเห็นเราทั้งคู่ชะงักไป ลูกชายก็เป็นฝ่ายจับมือฉัน ก่อนพูดกับกู้หย่วนเจิงว่า“คุณอา ไปทำธุระเถอะครับ”จากนั้นก็หันมามองฉัน“แม่ครับ เราไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเลยเวลาที่นัดไว้”เขาจูงฉันเดินไปยังร้านถ่ายรูปทีละก้าวกู้หย่วนเจิงเป็นฝ่ายเสนอให้มาถ่ายรูปครอบครัว เพื่อชดเชยที่เขาพลาดการประชุมผู้ปกครองของลูกชายลูกชายตั้งตารอวันนี้มาครึ่งเดือนแล้วฉันเดินตามเขาไปอย่างแข็งทื่อ หัวใจราวกับถูกก้อนหินกดทับ อึดอัดจนอยากร้องไห้ฉันรู้เรื่องที่กู้หย่วนเจ

“แต่ผมสาบานได้ ผมมีแต่ความสงสารให้เวยเวยจริง ๆ เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ผมแค่ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจมากเกินไป”เขาจับมือฉันขึ้นมา แล้ววางลงบนหน้าอกของตัวเองอย่างจริงจัง“ให้เวลาผมอีกหน่อยนะ ผมจะจัดการเรื่องของเวยเวยกับลูกให้เรียบร้อย จะไม่ปล่อยให้คุณกับลูกต้องเจ็บช้ำอีก”ฉันได้แต่มองเขานิ่งอย่างอึ้งงันแทบจำไม่ได้แล้วว่า ครั้งสุดท้ายที่เขามองฉันอย่างจริงจังแบบนี้คือเมื่อไหร่อาจจะเป็นวันแต่งงานของเราภายในโบสถ์สีขาวบริสุทธิ์ เขาสอดประสานนิ้วมือกับฉัน แล้วกล่าวคำสาบานว่าจะดีกับฉันไปตลอดชีวิตหรืออาจจะเป็นวันที่ลูกชายของเราเกิดในห้องคลอดของโรงพยาบาล เขาอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม แล้วก้มลงจูบหน้าผากฉันทั้งที่ตัวสั่นเทาจากนั้นก็พูดว่า“จือจือ ต่อไปนี้ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณกับลูกต้องเจ็บช้ำหรือคับข้องใจอีก”ฉันนึกถึงเรื่องราวในอดีตเหล่านั้น แล้วเงียบไปนานสุดท้าย ฉันก็ตัดสินใจบอกเรื่องหย่ากับเขา“กู้หย่วนเจิง ที่จริงแล้ว...”“จริงสิ เลโก้รุ่นที่เลิกผลิตแล้วที่คุณซื้อให้ลูกคราวก่อนเก็บไว้ไหนนะ อยู่ในตู้ห้องหนังสือหรือเปล่า? เวยเวยบอกว่าช่วงนี้เถาเถาก็ชอบเลโก้เหมือนกัน

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ไป๋รั่วเวยร้องไห้น้ำตานองหน้า มือกำแขนเสื้อของกู้หย่วนเจิงไว้แน่น“หย่วนเจิง ทำยังไงดี เถาเถาตกบันได เลือดออกเยอะมาก ฉันกลัวจริง ๆ”เถาเถามีกระดาษทิชชูแปะอยู่บนหน้าผาก ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทันตลอดทาง กู้หย่วนเจิงหน้าซีดเผือดเขาอุ้มเด็กไว้พลางโทรหาฉันไปพลางพอฉันรับสาย เขาก็ไม่รอให้ฉันพูด รีบร้อนเอ่ยขึ้นทันทีว่า“จือจือ ช่วยบอกลูกแทนผมทีว่าผมขอโทษ”“เถาเถาหกล้มจนบาดเจ็บ ผมต้องพาเขาไปโรงพยาบาล”“ผมไม่รู้ว่าบ่ายสามจะไปทันไหม ถ้ารอแล้วผมยังไม่มา พวกคุณก็กลับบ้านไปก่อนนะ”“ช่วยบอกลูกแทนผมด้วยว่าผมขอโทษ!”พูดจบ เขาก็วางสายทันทีเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาทิ้งหน้าที่อธิบายไว้ให้ฉัน ส่วนความผิดหวังก็ทิ้งไว้ให้เล่อเล่อเขาคิดว่าพวกเราจะยังคงรอเขาอยู่และยังคิดว่าคำขอโทษเพียงคำเดียว จะทำให้แววตาของลูกกลับมาเป็นประกายได้อีกครั้งไม่นานหมอก็ตรวจอาการของเถาเถาเสร็จเด็กมีเพียงแผลถลอกที่หัวเข่าและข้อศอก ส่วนหน้าผากก็กระแทกเพียงเล็กน้อย ไม่มีอาการสมองกระทบกระเทือนตอนพยาบาลทำความสะอาดแผลให้เถาเถา เขาร้องออกมาเพียงสองเสียงก็หยุดหมอยื่นเอกสารผลตรวจให้กู้หย่ว

ม้าหมุนร้านขายของที่ระลึกทุกที่ที่เล่อเล่อเคยบอกว่าอยากไป เขาตระเวนไปมาจนครบทุกแห่งเขาถึงกับยืนอยู่หน้าตุ๊กตามินเนียนอยู่นานตอนวันเกิดครบหกขวบ เล่อเล่อเคยกอดหนังสือนิทานแล้วอธิษฐานว่าอยากมาที่นี่“พ่อครับ ผมอยากไปดูมินเนียนที่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์”ตอนนั้นเขาตอบลูกว่าอย่างไรนะ?เขาบอกว่า“เป็นเรื่องของเด็ก ๆ”“คนเยอะ วุ่นวาย”“รอโตกว่านี้แล้วค่อยว่ากัน”แต่ต่อมา เขากลับพาไป๋รั่วเวยกับเถาเถามาที่นี่แถมยังถ่ายรูปไว้ด้วยในรูป เขาอุ้มเถาเถาไว้ในอ้อมแขน ยิ้มราวกับเป็นพ่อของเด็กจริง ๆจู่ ๆ กู้หย่วนเจิงก็ย่อตัวลงข้างทาง แล้วยกมือขึ้นปิดหน้าเพิ่งตอนนี้เองที่เขาตระหนักว่า ความเจ็บปวดบางอย่างไม่ได้จบลงเพียงเพราะมันผ่านไปแล้วทุกอย่างถูกจดลงบัญชีไว้หมดแล้วทีละรายการ ทีละรายการเพียงรอวันหนึ่งที่จะย้อนกลับมาหาเขาทั้งต้นทั้งดอกช่วงเย็น เขาเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งอยู่หน้าร้านอาหารผู้หญิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ส่วนเด็กสะพายกระเป๋านักเรียนสีน้ำเงินแผ่นหลังของทั้งคู่ดูคล้ายฉันกับเล่อเล่อมากดวงตาของกู้หย่วนเจิงเป็นประกายขึ้นทันที เขารีบพุ่งเข้าไปตะโกนเรียก“จือจือ!”“เล่อเล่อ

เสียงของกู้หย่วนเจิงราวกับเค้นลอดไรฟันออกมาไป๋รั่วเวยชะงักจนตัวแข็งทื่อกล่องมะม่วงในมือร่วงลงพื้นเนื้อมะม่วงสีเหลืองกลิ้งกระจายเกลื่อนพื้นความลนลานบนใบหน้าของเธอปรากฏอยู่เพียงวินาทีเดียว ก่อนจะรีบบีบน้ำตาออกมา“หย่วนเจิง ฟังฉันอธิบายก่อน ทั้งหมดนี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด...”กู้หย่วนเจิงพุ่งเข้าไป แย่งมะม่วงที่เหลือจากมือเธอแล้วฟาดลงพื้นอย่างแรง“เข้าใจผิดเหรอ?”“ทั้งที่คุณรู้อยู่แล้วว่าเขาแพ้มะม่วง ยังบังคับให้เขากินอีกเหรอ?”“ไป๋รั่วเวย เขาเป็นลูกแท้ ๆ ของคุณนะ!”“อาการแพ้อาหารรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้ คุณรู้ไหม!”ไป๋รั่วเวยถูกเขาตวาดจนหน้าซีดเผือดเถาเถาที่อยู่บนเตียงตกใจจนร้องไห้ออกมาพยาบาลได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามา“ญาติคนไข้หยุดทะเลาะกันก่อนค่ะ! ตอนนี้อาการของเด็กยังไม่คงที่!”กู้หย่วนเจิงจ้องไป๋รั่วเวยเขม็งวินาทีนั้น แววตาที่เขามองเธอไม่เหลือความปวดใจหรือความเอ็นดูอีกต่อไปมีเพียงความรังเกียจเมื่อไป๋รั่วเวยเห็นว่าเสแสร้งต่อไปไม่ได้ เธอก็เลิกร้องไห้เสียเลยเธอเช็ดน้ำตาออก ก่อนแค่นหัวเราะ“ใช่ ฉันจงใจเอง”“แต่ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?”“ผู้หญิงหย่าร้างมีลูกติดอ