รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว

เมื่อรู้ว่าสามีที่เป็นประธานบริษัทของฉันยังตัดใจจากรักแรกที่หย่าร้างและมีลูกติดไม่ได้ ฉันจึงเริ่มสอนลูกชายให้เรียกเขาว่า “คุณอา” ลูกชายเป็นไข้ แต่รักแรกกลับโทรเรียกสามีออกไปกลางดึก ฉันลูบหน้าผากที่ร้อนผ่าวของลูก ก่อนจะบอกให้เขาพูดว่า “บ๊ายบายครับคุณอา” ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปประชุมผู้ปกครองกับลูก แต่พอรักแรกโทรมาร้องไห้ตัดพ้อว่าลูกชายของเธอไม่มีพ่อไปด้วย สามีก็บอกว่าจะไปแล้วก็ไปทันที ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงยื่นโทรศัพท์ให้ลูกลางานแทน “คุณอา” ในกลุ่มผู้ปกครอง ทุกครั้ง ลูกชายจะลังเลอยู่นาน จนกระทั่งต่อมา ในที่สุดสามีก็รู้ตัวว่าเขาติดค้างพวกเรามากแค่ไหน เขาเป็นฝ่ายเสนอให้ครอบครัวเราไปถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน แต่พอมาถึงหน้าร้านถ่ายรูป รักแรกก็โทรมาอีกครั้ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในสายว่า “หย่วนเจิง ตอนนี้คุณไปรับเถาเถาตอนเลิกเรียนได้ไหม เด็ก ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลต่างล้อว่าเขาไม่มีพ่อ...” สีหน้าของสามีฉายแววสงสาร เขากำลังจะย่อตัวลงอธิบายกับลูกชาย แต่ครั้งนี้ไม่ต้องให้ฉันเตือน ลูกชายก็เป็นฝ่ายโบกมือให้เขาเอง “ไม่เป็นไรครับคุณอา คุณอาไปอยู่กับลูกที่อยู่ข้างนอกเถอะ รูปครอบครัวมีแค่ผมกับแม่ก็พอแล้วครับ”