LOGIN
รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว
4
Share:
Report
เมื่อรู้ว่าสามีที่เป็นประธานบริษัทของฉันยังตัดใจจากรักแรกที่หย่าร้างและมีลูกติดไม่ได้ ฉันจึงเริ่มสอนลูกชายให้เรียกเขาว่า “คุณอา” ลูกชายเป็นไข้ แต่รักแรกกลับโทรเรียกสามีออกไปกลางดึก ฉันลูบหน้าผากที่ร้อนผ่าวของลูก ก่อนจะบอกให้เขาพูดว่า “บ๊ายบายครับคุณอา” ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปประชุมผู้ปกครองกับลูก แต่พอรักแรกโทรมาร้องไห้ตัดพ้อว่าลูกชายของเธอไม่มีพ่อไปด้วย สามีก็บอกว่าจะไปแล้วก็ไปทันที ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงยื่นโทรศัพท์ให้ลูกลางานแทน “คุณอา” ในกลุ่มผู้ปกครอง ทุกครั้ง ลูกชายจะลังเลอยู่นาน จนกระทั่งต่อมา ในที่สุดสามีก็รู้ตัวว่าเขาติดค้างพวกเรามากแค่ไหน เขาเป็นฝ่ายเสนอให้ครอบครัวเราไปถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน แต่พอมาถึงหน้าร้านถ่ายรูป รักแรกก็โทรมาอีกครั้ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในสายว่า “หย่วนเจิง ตอนนี้คุณไปรับเถาเถาตอนเลิกเรียนได้ไหม เด็ก ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลต่างล้อว่าเขาไม่มีพ่อ...” สีหน้าของสามีฉายแววสงสาร เขากำลังจะย่อตัวลงอธิบายกับลูกชาย แต่ครั้งนี้ไม่ต้องให้ฉันเตือน ลูกชายก็เป็นฝ่ายโบกมือให้เขาเอง “ไม่เป็นไรครับคุณอา คุณอาไปอยู่กับลูกที่อยู่ข้างนอกเถอะ รูปครอบครัวมีแค่ผมกับแม่ก็พอแล้วครับ”
View MoreChapter 1
บทที่ 1
Latest chapter
รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว บทที่ 14
“มีอะไร?”เขาเหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังซื้อไอศกรีมให้เล่อเล่ออยู่ไม่ไกล น้ำเสียงทั้งต่ำและแหบพร่า“คุณจะคบใคร ผมไม่ห้าม”“แต่...” ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง“คบกันเล่น ๆ ได้ไหม อย่าแต่งงานเลย”ฉันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเล่อเล่อถือไอศกรีมกลับมาพอดี พอได้ยินประโยคนี้ก็หัวเราะเหมือนกันเขาเงยหน้าถามกู้หย่วนเจิง“คุณอากู้กำลังขอร้องแม่ผมอยู่เหรอครับ?”สีหน้าของกู้หย่วนเจิงดูอึดอัด แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ“ใช่”เล่อเล่อเลียไอศกรีมหนึ่งคำ ก่อนครุ่นคิดอย่างจริงจัง“แต่แม่ผมอยากแต่งงานกับใครก็เป็นสิทธิ์ของแม่นะครับ”“เมื่อก่อนคุณอาไม่เห็นคุณค่าของแม่ ตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับแม่เหมือนกัน”แววตาของกู้หย่วนเจิงค่อย ๆ หม่นลงฉันมองเขาแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเขาช่างแปลกหน้าเหลือเกินผู้ชายที่ครั้งหนึ่งฉันเคยรักสุดหัวใจ บัดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าฉันอย่างต่ำต้อย สำนึกเสียใจ และหมดสภาพแต่ฉันกลับไม่รู้สึกสะใจที่ได้เอาคืนอีกแล้วในใจมีเพียงความสงบนิ่ง“กู้หย่วนเจิง”“รู้ไหม เมื่อก่อนสิ่งที่ฉันต้องการที่สุด คืออยากให้คุณหันกลับมามองฉันกับเล่อเล่อสักครั้ง”“แต่ต่อมาฉันถึงได้ร
รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว บทที่ 13
ฉันไม่อยากรับแต่เล่อเล่อกลับพูดอย่างจริงจังว่า“แม่ครับ นี่เป็นสิ่งที่เขาควรให้”“เมื่อก่อนเขาติดค้างผมไว้”ฉันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยอมตกลงทั้งเงินและของขวัญ พวกเรารับไว้ทั้งหมดแต่เล่อเล่อไม่เคยเรียกเขาว่าพ่ออีกเลยทุกครั้งที่กู้หย่วนเจิงมา เล่อเล่อจะพยักหน้าให้อย่างสุภาพ“สวัสดีครับคุณอากู้” ทุกครั้งที่ได้ยินคำเรียกนั้น สีหน้าของกู้หย่วนเจิงจะซีดลงเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่กล้าท้วงอีกแล้วเมื่อก่อนเป็นฉันกับเล่อเล่อที่คอยวิ่งตามเขาคอยถามว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับบ้านคอยถามว่าเขาจะอยู่เป็นเพื่อนลูกได้ไหมคอยถามว่าในใจเขายังมีพวกเราอยู่บ้างหรือเปล่าแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับกันแล้วกลายเป็นเขาที่คอยตามฉันกับเล่อเล่อแต่พวกเราไม่หันกลับไปอีกแล้วทุกเทศกาลและวันหยุด ฉันจะพาเล่อเล่อไปเที่ยวตรุษจีนไปฮอกไกโดดูหิมะวันแรงงานไปเล่นเซิร์ฟที่ทะเลปิดเทอมฤดูร้อนไปยุโรปดูปราสาทไม่รู้กู้หย่วนเจิงไปได้กำหนดการเดินทางของเรามาจากไหน เขามักจะแอบตามมาเงียบ ๆตอนเรานั่งรอขึ้นเครื่องที่สนามบิน เขาก็นั่งอยู่ไม่ไกลตอนเรากินอาหารเช้าที่โรงแรม เขาก็นั่งมองอยู่ห่างออกไปสองโต๊ะตอนเล่อเล่อเ
รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว บทที่ 12
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนฉันตื่น กู้หย่วนเจิงก็ไม่อยู่หน้าประตูแล้วพนักงานต้อนรับนำจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ลายมือบนซองเป็นของเขา[จือจือ เล่อเล่อ ผมจะไม่ยอมแพ้]ฉันอ่านจบก็โยนลงถังขยะทันทีเล่อเล่อนั่งแทะขนมปังอยู่ข้างเตียง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองฉันแวบหนึ่ง“แม่ครับ เขาเขียนว่าอะไรเหรอ?”ฉันยิ้มเล็กน้อย“ไม่มีอะไรหรอก”“พยากรณ์อากาศน่ะ”เล่อเล่อเองก็ยิ้มออกมานั่นเป็นครั้งแรกที่เขายิ้มออกมาจากใจจริง นับตั้งแต่เราจากกู้หย่วนเจิงมาตลอดหนึ่งปีหลังจากนั้น มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเรื่องแรกคือไป๋รั่วเวยเกิดเรื่องพยาบาลของโรงพยาบาลนำคลิปวิดีโอที่เธอจงใจป้อนมะม่วงให้เถาเถาไปมอบให้ตำรวจในคลิป เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเด็กแพ้มะม่วง แต่กลับหลอกล่อให้เขากินเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่าตำรวจจึงเปิดคดีสอบสวนตอนแรกไป๋รั่วเวยยังพยายามแก้ตัวบอกว่าตัวเองแค่ “ไม่ทันระวัง”แต่ภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเดินของโรงพยาบาล บันทึกเสียงของพยาบาล คำให้การของเถาเถา รวมถึงประวัติแชตระหว่างเธอกับกู้หย่วนเจิง ล้วนกลายเป็นหลักฐานที่ผ่านมา เธอมักใช้ข้ออ้างว่า “เถาเถาคิดถึงพ่อ” “เถาเถาล้ม” หรือ “เถาเถาเป็นไข้” เพื
รักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว บทที่ 11
“จือจือ ผมขอร้อง”“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ”“เห็นแก่เล่อเล่อเถอะ”พอได้ยินชื่อเล่อเล่อ แววตาของฉันก็เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง“คุณเพิ่งจะนึกถึงเล่อเล่อตอนนี้เหรอ?”กู้หย่วนเจิงอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากด้านหลังเล่อเล่อยืนอยู่ข้างหลังฉัน กอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวน้อยของตัวเองไว้แน่นเขามองกู้หย่วนเจิงที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าสงบนิ่งกู้หย่วนเจิงราวกับคว้าความหวังสุดท้ายเอาไว้ได้ จึงยื่นมือหมายจะสัมผัสเขา“เล่อเล่อ”“พ่อมาแล้ว”“ลูกช่วยพ่อเกลี้ยกล่อมแม่หน่อยได้ไหม?”“พ่อไม่อยากหย่ากับแม่”เขาคิดว่าเล่อเล่อจะใจอ่อนเพราะเมื่อก่อน เล่อเล่อติดเขามากที่สุดแค่เขากลับบ้าน เล่อเล่อก็จะวิ่งเข้าไปกอดขาเรียกพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ครั้งนี้ เล่อเล่อเพียงถอยไปหลบหลังฉันครึ่งก้าวก่อนจะพูดอย่างสงบนิ่งว่า“คุณอา ไปอยู่กับเด็กคนนั้นข้างนอกเถอะ”“อย่ามารบกวนผมกับแม่อีกเลย”กู้หย่วนเจิงตัวแข็งทื่อมือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ“เล่อเล่อ พ่อเป็นพ่อนะ”“ลูกจะเรียกพ่อว่าคุณอาได้ยังไง?”เล่อเล่อมองเขาดวงตาแดงก่ำ แต่กลับไม่ร้องไห้“คุณอาเป็นคนไม่เอาผมกับแ
New Release Novels
เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นน้าสะใภ้
ห้วงคำนึง4.0K viewsดอกไม้นานาพันธุ์บานมิรู้โรย
ช่อดอกไม้3.4K viewsล่องลอยดั่งฝัน
หมาล่าหม้อไฟ1.5K viewsใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง
เฉาเย่1.2K viewsคนเก่าไม่หวนคืนในฤดูใบไม้ร่วงแห่งหนานเฉิง
ดวงดาวหลบหนี834 viewsเมียกับลูกไปฮันนีมูนกับน้องชาย ผมจะหย่าพวกเธอดันไม่ยอม
พระจันทร์สว่างในฤดูใบไม้ผลิ23 views
