All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41 แสดงฝีมือ          เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้งบรรดาศิษย์ก็ทยอยกลับเข้าสู่ห้องเรียน บรรยากาศในห้องค่อนข้างคึกคักเพราะนี่เป็นคาบแรกของวัน หลินเสี่ยวเฉินนั่งอยู่ตรงกลางห้อง ไม่ได้เลือกด้านหน้าหรือด้านหลังเป็นพิเศษ รอบตัวเขามีนักเรียนหลายคนที่เพิ่งพูดคุยกันเมื่อครู่แอบหันมายิ้มให้เป็นระยะไม่นานนักชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดคลุมสีเทาเข้ม หนวดเคราสะอาดเรียบร้อย สีหน้าดูจริงจังพอสมควร“คารวะอาจารย์ฉางเซิน” นักเรียนทั้งหมดลุกขึ้นพร้อมกันอาจารย์ฉางเซินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินไปยืนด้านหน้าห้อง “ข้าได้ยินมาว่าวันนี้มีนักเรียนใหม่เข้ามาศึกษาในสำนักแห่งนี้ ดังนั้นข้าจะเริ่มจากวิชาคำนวณก่อน”ทันทีที่ได้ยินคำว่าคำนวณนักเรียนหลายคนก็ถึงกับทำหน้าหนักใจ บางคนถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพราะวิชานี้ถือเป็นวิชาที่ยากที่สุดวิชาหนึ่งของสำนักศึกษา เด็กส่วนใหญ่พออ่านออกเขียนได้ก็นับว่าดีแล้วแต่เรื่องการคำนวณซับซ้อนนั้นไม่ใช่ทุ

บทที่ 43 ต้องรีบทำคะแนน หลังจากเลิกเรียนในวันแรกหลินเสี่ยวเฉินก็เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในสำนักศึกษาได้ทีละน้อย นักเรียนที่บ้านอยู่ในตัวเมืองเมื่อได้เวลาเลิกเรียนก็เก็บของกลับบ้านกันอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงนักเรียนจากหมู่บ้านห่างไกลไม่กี่คนที่ต้องพักอยู่ที่นี่พอตกเย็นอากาศก็เริ่มเย็นลง ลมพัดผ่านชายคาอาคารไม้จนเกิดเสียงหวีดหวิวเบา ๆ หลินเสี่ยวเฉินนั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าหอพักมองเพื่อนร่วมสำนักที่เหลืออยู่เพียงสิบกว่าคนด้วยสายตาครุ่นคิด บางคนกำลังก้มหน้าท่องตำราอย่างเคร่งเครียด บางคนทอดสายตามองออกไปนอกกำแพงสำนักศึกษา สีหน้าเต็มไปด้วยความเหงาเขาพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เด็กพวกนี้ล้วนจากบ้านมาไกลหลายคนต้องใช้เวลาเดินทางหลายชั่วยามกว่าจะถึงตัวเมือง ยิ่งบางคนฐานะยากจนกว่าจะรวบรวมเงินส่งลูกมาเรียนได้ก็แทบหมดตัว ดังนั้นเมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักศึกษาแล้วพวกเขาจึงแทบไม่มีโอกาสกลับบ้านหลินเสี่ยวเฉินยกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ทุกคน!”เสียงของเขาทำให้นักเรียนหลายคนเงยหน้าขึ้นมามอง

บทที่ 45 วันหยุดกลับบ้าน หลินอวี้หรานจัดการเรื่องบ่อปลาเสร็จเรียบร้อยตามที่น้องชายกำชับเอาไว้ ทุกวันนางจะเดินออกไปดูบ่อที่เพิ่งขุดใหม่อยู่เสมอ แม้ตอนนี้ในบ่อจะยังไม่มีปลาแม้แต่ตัวเดียวแต่นางก็อดจินตนาการไม่ได้ว่าอีกไม่นานบ่อแห่งนี้อาจกลายเป็นอีกหนึ่งหนทางทำกินของคนบ้านหลินเจ็ดวันที่หลินเสี่ยวเฉินไม่อยู่บ้านทั้งหลังดูเงียบลงมากทีเดียว“ปกติเจ้าเด็กนั่นชอบพูดไม่หยุด พอไม่อยู่แล้วบ้านเงียบจนข้าไม่ชินเลยจริง ๆ” จางเว่ยเยียนถอนหายใจขณะกำลังเด็ดผักกาดขาวอยู่หน้าบ้าน“เจ้านี่นะ ลูกชายของพวกเราโตแล้ว โตกว่าเด็กสิบขวบมาก ยังจะเป็นห่วงอยู่ได้” หลินกวงหัวเราะเบา ๆ พลางซ่อมตะกร้าไม้ไผ่อยู่ข้าง ๆหลินอวี้หรานที่กำลังคัดผักอยู่ข้าง ๆ แม่ยิ้มออกมาเล็กน้อย นางเองก็คิดถึงน้องชายเช่นกัน โดยเฉพาะเวลาต้องตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ภายในบ้าน นางเพิ่งรู้ตัวว่าหลายเดือนมานี้ทุกคนพึ่งพาหลินเสี่ยวเฉินมากเพียงใดเช้าวันที่เจ็ดตั้งแต่หลินเสี่ยวเฉินไปสำนักศึกษาคนทั้งบ้านก็ตื่นกันตั้งแต่

บทที่ 47 เพลี้ยแป้ง พ่อค้าผักจากต่างอำเภอคนนี้ชื่อว่าเกาเว่ย ระหว่างเดินทางเขากับหลินเสี่ยวเฉินนั่งอยู่บนเกวียนไม้เก่า ๆ ที่โยกคลอนไปตามถนนดินขรุขระ รอบด้านเต็มไปด้วยทุ่งแห้งแล้งและภูเขาเตี้ยสลับกันไปเป็นระยะ อากาศยามเช้าหนาวเย็นจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เกาเว่ยห่มเสื้อคลุมหนา ๆ แล้วหันมามองเด็กชายข้างกายด้วยสายตาสนใจ เขายังไม่อยากเชื่อว่าเด็กอายุเพียงเท่านี้จะสามารถช่วยแก้ปัญหาเรื่องผักให้กับสถานศึกษาได้ ทั้งยังดูฉลาดเกินวัยจนบางครั้งเขารู้สึกเหมือนกำลังคุยกับผู้ใหญ่คนหนึ่งมากกว่าเด็ก“ที่บ้านเจ้าทำอะไรกันบ้างหรือ” เกาเว่ยเปิดบทสนทนาขึ้น“ทำนาขอรับ เดิมทีปลูกข้าวเกาเหลียงเป็นหลัก แต่ปีนี้พวกเราแก้ปัญหาเรื่องน้ำได้บ้างแล้วก็เลยคิดจะเปลี่ยนมาปลูกข้าวขาวแทน” หลินเสี่ยวเฉินตอบอย่างไม่ปิดบังเกาเว่ยถึงกับอ้าปากค้างรีบหันมามองเด็กชายทันที “ปลูกข้าวขาว? ในที่ดินแถบนี้น่ะหรือ”“ใช่ขอรับ” เด็กชายตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง“เป็นไปไม่ได้ ดิน

บทที่ 49 ทำสัญญาพร้อมมาดูพื้นที่          เกาเว่ยส่งหลินเสี่ยวเฉินที่สำนักศึกษาแล้วก็ไม่ได้กลับหมู่บ้านของตัวเอง เขาเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านวัดเหลียนหนิวเพื่อพบกับหลินอวี้หรานพี่สาวของเด็กชายตามที่คุยกันเอาไว้ ระหว่างทางเขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกทึ่งในตัวเด็กชายอย่างหลินเสี่ยวเฉิน เด็กอายุเพียงเท่านั้นแต่กลับมีความรู้เรื่องไร่นา เรื่องค้าขาย ทั้งยังอ่านหนังสือคำนวณเก่งยิ่งกว่าพ่อค้าหลายคนที่เขาเคยพบเสียอีก ตอนแรกเกาเว่ยยังคิดว่าหลินเสี่ยวเฉินอาจจะพูดเกินจริงไปบ้าง แต่พอได้เห็นเด็กชายจัดการเรื่องเพลี้ยแป้งจนแปลงผักทั้งหมู่บ้านเริ่มกลับมามีหวังอีกครั้งเขาก็ไม่กล้าดูแคลนอีกต่อไป เด็กอัจฉริยะเช่นนี้หาได้ยากจริง ๆเมื่อเข้ามาถึงหมู่บ้านวัดเหลียนหนิวก็พบว่าหมู่บ้านแห่งนี้ดูคึกคักกว่าหมู่บ้านยากจนทั่วไปไม่น้อย ถึงแม้บ้านเรือนจะยังเก่าและโทรมอยู่บ้าง แต่ตามลานบ้านกลับมีผักปลูกเรียงกันเป็นแถว หลายบ้านตากผัก บางบ้านกำลังขนผักขึ้นรถเข็นเพื่อเอาไปขาย“หมู่บ้านกั