All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31 วางแผนแก้เกม เบื้องหลังของร้านเผิงต้าคุนไม่สามารถปิดบังคนอย่างหลินเสี่ยวเฉินได้ สำหรับเขาแล้วแล้วเพียงสังเกตความเคลื่อนไหวเล็กน้อยประกอบกับข่าวลือในตลาดเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ไม่ยากว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังตัวจริงก็คือเจ้าเมืองหวงจิ่งผูเด็กชายไม่ได้แปลกใจมากนัก กลับกันก็รู้สึกว่าเป็นไปตามที่คาดไว้เสียมากกว่า คนอย่างเผิงต้าคุนไม่มีทางกล้าทำเรื่องใหญ่เช่นนั้นเพียงลำพังหากไม่มีคนหนุนหลัง และคนที่จะหนุนหลังได้ก็มีเพียงผู้มีอำนาจในเมืองเท่านั้น“ในเมื่อรู้ว่าเป็นเขาก็ยิ่งต้องเตรียมตัวให้ดี” หลินเสี่ยวเฉินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะนั่งอยู่หน้าบ้านเขารู้ดีว่าคนอย่างเจ้าเมืองหวงไม่มีทางยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ และวิธีที่อีกฝ่ายถนัดที่สุดก็คือใช้ช่องโหว่ของกฎหมายเล่นงาน โดยเฉพาะเรื่องหนี้สินของชาวบ้านซึ่งเป็นจุดอ่อนสำคัญวันถัดมาหลินเสี่ยวเฉินจึงเดินไปหาหัวหน้าหมู่บ้านตั้งแต่เช้าและขอให้ช่วยประกาศเรียกชาวบ้านทุกครอบครัวมารวมตัวกันที่ลานหน้าบ้านของเขาช่วงบ่ายผู้คนต่างก

บทที่ 33 สยบกลโกง 1/2          เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากลานหน้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านที่วันนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ชาวบ้านพากันมารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่ บางคนยืนกอดอกด้วยความกังวล บางคนกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลาง “เจ้าเมืองหวง” ข้างกายเขาคือเผิงต้าคุนที่ยืนยิ้มเย็นอย่างผู้มีชัยและผู้ช่วยที่ถือเอกสารกองโตไว้แน่นในมือหลินเสี่ยวเฉินยืนปะปนอยู่ในกลุ่มชาวบ้าน สีหน้าของเขานิ่งสงบแต่สายตากลับคมกริบ เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจึงตัดสินใจลางานกับเถ้าแก่หลิวและเฝ้ารออยู่ที่หมู่บ้านตั้งแต่เช้า เขาจะไม่ปล่อยให้คนในหมู่บ้านถูกเอาเปรียบอีก“ทุกคนเงียบ” ผู้ช่วยของเจ้าเมืองตะโกนขึ้นเสียงดัง “วันนี้ท่านเจ้าเมืองมาเพื่อเก็บหนี้ค่าเช่าที่นา ผู้ใดเป็นหนี้เท่าไรจะมีการประกาศให้รู้ทีละคน”เสียงซุบซิบเงียบลงทันที ชาวบ้านต่างก็ตั้งใจฟังอย่างใจ

บทที่ 35 โครงการใหม่          เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังสนั่นไปทั่วลานหน้าบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน หลังจากการถกเถียงอันดุเดือดจบลงและหวงจิ่งผูจำต้องยอมแก้ไขสัญญาให้เป็นธรรมชาวบ้านหมู่บ้านวัดเหลียนหนิวต่างก็เหมือนได้ปลดหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่บนอกมานานหลายปีออกไปเสียที“รอดแล้ว…พวกเรารอดแล้วจริง ๆ” ชายชราคนหนึ่งพูดพลางใช้แขนเสื้อปาดน้ำตา“ถ้าไม่ได้เสี่ยวเฉินพวกเราคงถูกรีดจนไม่เหลืออะไรแล้ว” หญิงวัยกลางคนที่นั่งข้าง ๆ กล่าวเสียงสั่นก่อนจะหันไปมองเด็กชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาซาบซึ้งบางคนถึงกับทรุดตัวลงกับพื้น ยกมือขึ้นไหว้ฟ้าดินราวกับได้รับชีวิตใหม่ ขณะที่บางคนเดินเข้ามาจับมือหลินเสี่ยวเฉินแน่น พูดขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะนั้นเองเสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเด็กชาย[ติ๊ง! ช่วยเหลือชาวบ้านแก้ปัญหาหนี้สิน ได้รับคะแนนความสุขเพิ่ม 2700 คะแนน]หลินเสี่ยวเฉินชะงักไปเล็กน้อย ยกยิ้มบาง ๆ คะแนนจำนวนนี้นับว่าไม่น

บทที่ 37 เลี้ยงไก่ ช่วงบ่ายคล้อยคนบ้านหลินยังอยู่ที่แปลงผักด้านหลังหมู่บ้าน มีเพียงหลินเสี่ยวเฉินที่กลับมาถึงบ้านก่อนทันทีที่เข้าบ้านเขาก็เปิดระบบทันที “แลกไม้ไผ่”แสงวาบปรากฏขึ้น ไม้ไผ่จำนวนมากกองอยู่ตรงหน้า หลินเสี่ยวเฉินหยิบมีดขึ้นมาเริ่มลงมือทันที เขาตัดไม้ไผ่เป็นท่อน ๆ ก่อนจะใช้เชือกมัดทำเป็นรั้วล้อมด้านหลังบ้าน จากนั้นก็ตอกเสา สานรางอาหารและแบ่งพื้นที่ออกเป็นคอกอย่างเป็นระเบียบ เหงื่อไหลอาบหน้าผากแม้อากาศจะยังเย็นอยู่“เหนื่อยกว่าที่คิดแฮะ” เด็กชายบ่นพึมพำแต่ก็ยังลงมือทำต่อไม่หยุด กว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วยามเมื่อเสร็จแล้วเด็ชายก็เปิดระบบอีกครั้งแล้วใช้คะแนนแลกไก่ออกมาสิบตัว เขาตั้งใจให้เป็นตัวผู้กับตัวเมียอย่างละห้าตัวตอนที่หลินกวง จางเว่ยเยียนและหลินอวี้หรานกลับมาจากนาทั้งสามคนก็ต้องหยุดเดินทันทีเมื่อเห็นภาพด้านหลังบ้าน“นั่นมันอะไรกันเนี่ย” หลินอวี้หรานเบิกตากว้างด้านหลังบ้านตอนนี้มีคอกไม้ไผ่ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ แล

บทที่ 39 ได้เพื่อนใหม่มาทั้งสำนัก แต่ก็ได้ศัตรูมาเช่นกัน          เสียงระฆังทองเหลืองดังขึ้นกังวานไปทั่วสำนักศึกษาเมืองอี้ในช่วงสาย นักเรียนที่กำลังนั่งอ่านตำราตามลานหินต่างพากันเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะทยอยเดินเข้าสู่ห้องเรียนทีละคน บรรยากาศภายในสำนักศึกษาเต็มไปด้วยความขยันขันแข็ง เสียงท่องคัมภีร์ดังสลับกันไปมา บ้างกำลังฝึกคัดอักษร บ้างกำลังถกเถียงเรื่องบทกวีอย่างจริงจังหลินเสี่ยวเฉินเดินตามอาจารย์กวงหมิงเข้าไปด้านในห้องเรียนด้วยหัวใจที่เต้นแรงเล็กน้อย นี่เป็นวันแรกที่เขาจะได้เรียนร่วมกับนักเรียนคนอื่นอย่างจริงจังห้องเรียนกว้างขวางกว่าที่เขาคิดไว้มาก โต๊ะไม้เรียงกันเป็นระเบียบ ด้านหน้ามีชั้นวางตำราและกระดานไม้ขนาดใหญ่ นักเรียนราวสี่สิบกว่าคนกำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ แต่พอเห็นอาจารย์กวงหมิงเดินเข้ามาทุกคนก็รีบกลับไปนั่งประจำที่ทันที“วันนี้มีนักเรียนใหม่เข้ามา” เสียงของอาจารย์กวงหมิงดังขึ้นอย่างราบเรียบทว่าก็มีอำนาจมากจนนักเรียนทุกคนหยุด