ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา

บทที่ 1 มาอยู่ในร่างเจ้าเด็กขี้โรคบ้านจน

          เสียงฝนตกหนักกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีดังสนั่นราวกับฟ้ากำลังโกรธแค้นอะไรบางอย่าง เสียงสายฟ้าฟาดแหวกอากาศเป็นระยะทำให้ห้องพักเล็ก ๆ สว่างวาบแล้วดับลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลินอวี้เฉินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในหอพักนักศึกษาเก่า ๆ แว่นตาเลื่อนลงมาจนเกือบถึงปลายจมูกแต่เขาไม่ได้สนใจจะขยับมันขึ้นไป สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าจออย่างแน่วแน่

บนหน้าจอคือเอกสารยาวเหยียด รายงานวิจัยหัวข้อ “การปรับปรุงพันธุ์ข้าวทนแล้งในสภาพแวดล้อมที่มีน้ำจำกัด” ตัวอักษรเรียงแน่นเป็นระเบียบแต่บรรทัดสุดท้ายยังคงว่างเปล่า

“อีกนิดเดียว…” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นิ้วมือที่เหนื่อยล้ายังคงพิมพ์ต่อไปอย่างฝืน ๆ

ชีวิตของเขาไม่หวือหวา ไม่มีเรื่องตื่นเต้น เขาเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับแปลงทดลอง ห้องแลบและเอกสารวิจัย แต่สำหรับเขามันสำคัญมาก เพราะเขาเชื่อจริง ๆ ว่าถ้าทำให้พืชทนแล้งได้มากขึ้นคนอีกจำนวนมหาศาลก็จะไม่ต้องอดอยาก

ความคิดนี้เรียบง่ายแต่หนักแน่น ทันใดนั้นเองแสงฟ้าผ่าฉีกท้องฟ้าเป็นเส้นยาว เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนหน้าต่างสั่นสะเทือน ไฟในห้องกระพริบถี่ ๆ หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นมองเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะก้มลงพิมพ์ต่อ

“ขอแค่จบคืนนี้…”

แต่ประโยคยังไม่ทันสมบูรณ์ เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างฉับพลัน ประกายไฟแล่นผ่านสายไฟเหนือศีรษะ ทุกอย่างสว่างวาบเป็นสีขาว แรงกระแทกมหาศาลซัดเข้ามา ร่างของเขาถูกเหวี่ยงล้มลงกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นผ่านทุกอณูแต่เขาไม่มีเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

โลกทั้งใบดับลงในทันที

ความมืด ลึกอย่างไร้ขอบเขต ไม่มีเสียง ไม่มีความรู้สึกราวกับเขาจมลงสู่ก้นบึ้งของทะเลที่ไร้แสง เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเขาไม่อาจรับรู้ หนึ่งวินาทีหรือหนึ่งชั่วชีวิต จนกระทั่ง...

“เสี่ยวเฉิน…เสี่ยวเฉิน…” เสียงหนึ่งดังแว่วขึ้นแผ่วเบาราวกับมาจากที่ไกลแสนไกลแต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อย่าทิ้งแม่ไปนะ…”

เปลือกตาหนักอึ้ง ร่างกายเหมือนถูกกดทับด้วยภูเขา เขาพยายามขยับนิ้ว พยายามเปิดตา ในที่สุดแสงสลัวก็สาดเข้ามา

ภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อย เพดานไม้สีหม่นมีรอยแตกเป็นเส้นยาว หยากไย่ห้อยลงมาตามมุม กลิ่นสมุนไพรขม ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ เขากะพริบตาอย่างช้า ๆ สมองยังมึนงง

“ที่นี่…” เสียงของเขาแหบและเบาอย่างน่าตกใจ

“เสี่ยวเฉิน!” หญิงผู้หนึ่งโผเข้ามาใกล้ มือหยาบกร้านจับแขนเขาแน่น ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ

น้ำตายังไหลไม่หยุด “เจ้าฟื้นแล้ว นับว่าสวรรค์ยังเมตตา”

หลินอวี้เฉินจ้องมองนางนิ่ง หัวสมองว่างเปล่า เขาไม่รู้จักนางแต่ในใจกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ

“ข้า…” เขาพยายามพูด “ข้าอยู่ที่ใด…”

หญิงผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูด “อย่าพูดอะไรเลย เจ้าป่วยมาหลายวันแล้ว แค่ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว…”

หลายวัน? คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงความคิดของเขา เขาพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ร่างกายกลับอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ เขาก้มลงมองมือของตัวเอง แล้วหัวใจก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ มือเล็ก…ผอม…มีรอยแผลเป็นเก่า ๆ เต็มไปหมด นี่ไม่ใช่มือของผู้ใหญ่ ไม่ใช่มือของเขา

“นี่…” เขาหายใจถี่ ความสับสนเริ่มก่อตัวเป็นความหวาดกลัว “ข้า…เป็นใครกัน”

ก่อนที่ใครจะตอบ บางอย่างก็ระเบิดขึ้นในหัวของเขา ภาพนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรง เสียงหัวเราะของเด็กชาย เสียงลมพัดผ่านทุ่งนา แสงแดดอุ่น ๆ จากนั้นภาพก็แตกสลายกลายเป็นความแห้งแล้ง ดินแตกระแหง ต้นข้าวเหี่ยวเฉา เสียงทะเลาะของพ่อแม่

“ไม่มีข้าวแล้ว จะเอาอะไรกิน”

“ข้าก็พยายามแล้ว”

เสียงประตูถูกกระแทก เสียงร้องไห้ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเจ้าหน้าที่

“ถ้าไม่ใช้หนี้ ก็ยึดที่นา!”

มือหยาบกระชากคนออกไป เสียงโวยวาย เสียงอ้อนวอน ทุกอย่างปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก

“อึก!” หลินอวี้เฉินกุมหัวแน่น ความเจ็บปวดแล่นผ่านสมอง ภาพยังคงไหลเข้ามาไม่หยุด เด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่มุมห้องมองพ่อที่ถูกลากไป น้ำตาไหลเงียบ ๆ เด็กคนนั้นคือเขา ไม่สิ...คือเจ้าของร่างนี้

ภาพสุดท้ายเด็กชายล้มป่วย ร่างกายอ่อนแรง นอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ เสียงแม่ร้องไห้ เสียงพี่สาวเรียก ลมหายใจของเด็กชายแผ่วลงและหยุดในที่สุด

“เฮือก!” หลินอวี้เฉินสะดุ้งลุกขึ้น เหงื่อไหลท่วมตัว หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา

เขาหายใจหอบถี่ แต่คราวนี้เขาเข้าใจแล้ว “หลินเสี่ยวเฉิน” ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมา นี่คือชื่อของเด็กคนนี้ เด็กที่ตายไปและเขาเข้ามาแทน

นี่คือการทะลุมิติจริง ๆ ความคิดนี้ฟังดูบ้าคลั่ง แต่ทุกอย่างรอบตัวกำลังยืนยัน กระท่อมเก่า เสื้อผ้าขาดกลิ่นยาจีนจาง ๆ และหญิงตรงหน้าที่มองเขาอย่างเป็นห่วง

“ท่านแม่…” คำพูดหลุดออกมาเอง

หญิงคนนั้นชะงักก่อนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม “เสี่ยวเฉิน…เจ้าจำแม่ได้”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกอุ่น ๆ แต่หนักอึ้งแผ่ซ่านในอก เขาไม่ใช่ลูกของนางแต่ความทรงจำในหัวกำลังบอกว่าใช่

เสียงไอแห้ง ๆ ดังมาจากอีกมุมหนึ่ง เขาหันไปมอง ชายวัยกลางคนผอมซูบนอนอยู่บนเสื่อ ลมหายใจติดขัด

“ท่านพ่อ…” ชื่อ “หลินกวง” ปรากฏในหัว ชายคนนี้เคยแข็งแรง แต่ตอนนี้แทบไม่ต่างจากคนใกล้ตาย

ข้าง ๆ กันหญิงสาววัยแรกรุ่นนั่งหลับพิงผนัง มือยังจับผ้าชุบน้ำไว้

“พี่…” นี่คือหลินอวี้หลานพี่สาวของเขา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และมีรอยช้ำจาง ๆ ที่ข้อมือ ภาพในตลาดแล่นเข้ามานางถูกพ่อค้าจับแขน โดนกดราคาของที่ขาย โดนดูถูก ดวงตาของหลินเสี่ยวเฉินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเศร้า

          เขาหลุดจาภวังค์เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากด้านนอก ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายชราคนหนึ่งในชุดผ้าธรรมดาเดินเข้ามาพร้อมกล่องยาไม้

“อยู่ตรงไหน” เขาถามเสียงหนักแน่น

หญิงผู้เป็นแม่รีบลุกขึ้น “ท่านหมอ! ท่านมาดูหน่อยเถิด ลูกข้า…”

ชายชราพยักหน้าก่อนจะเดินมาที่เตียง สายตาคมกริบกวาดมองหลินเสี่ยวเฉินอย่างละเอียด

“ฟื้นแล้วหรือ” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะนั่งลง มือเหี่ยวย่นจับข้อมือเด็กชาย

หลินเสี่ยวเฉินรู้สึกถึงปลายนิ้วที่กดเบา ๆ ชายชราหลับตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน ทั้งห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงฝนด้านนอก เวลาผ่านไปชั่วครู่ ชายชราลืมตาขึ้น

“ชีพจรเริ่มนิ่งแล้ว” เขาปล่อยมือ “ไข้ลดลง ร่างกายยังอ่อนแอแต่ไม่ถึงกับอันตราย”

คำพูดนั้นทำให้ผู้เป็นแม่ทรุดลงทันที น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง “จริงหรือท่านหมอ ลูกข้าไม่เป็นไรแล้วหรือ”

“อืม” ชายชราพยักหน้า “พักอีกสองสามวันก็ดีขึ้น”

เสียงสะอื้นดังขึ้นในห้อง ผู้เป็นแม่เหมือนคนที่กำลังจมน้ำที่ได้คว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ แต่ในไม่กี่อึดใจต่อมานางก็รีบลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าหมอ

“ท่านหมอ…ข้า…ข้า…” เสียงของนางสั่นเครือ “ข้าไม่มีเงินจ่าย”

คำพูดนั้นเบาราวกับลมหายใจแต่กลับหนักหนาจนบีบหัวใจ หลินเสี่ยวเฉินชะงัก เขามองภาพนั้นนิ่ง ๆ แม่ของเขากำลังคุกเข่าของร้องเรื่องค่ารักษา

นางกัดฟันแน่นก่อนจะพูดต่อ “ถ้าท่านไม่รังเกียจข้าจะให้ลูกสาวไปทำงานใช้หนี้” นางหันไปมองเด็กสาวที่เพิ่งสะดุ้งตื่น “อวี้หลาน…นางขยัน อดทน นางสามารถช่วยท่านหมอได้หลายอย่าง”

เด็กสาวเบิกตากว้าง สีหน้าซีดเผือดแต่ไม่ได้ปฏิเสธ นางเพียงก้มหน้าลงเงียบ ๆ มือกำชายเสื้อแน่น

หลินเสี่ยวเฉินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบหัวใจ ความทรงจำในหัวทำให้เขารู้ดีว่าไปทำงานใช้หนี้สำหรับครอบครัวแบบนี้มันหมายถึงอะไร ไม่ใช่แค่ความเหนื่อย แต่อาจหมายถึงการถูกกดขี่ ถูกเอาเปรียบหรือแย่กว่านั้น

“พอแล้ว” เสียงหนึ่งดังขึ้น ชายชรามองหญิงที่คุกเข่าอยู่แล้วถอนหายใจเบา ๆ

“ข้าเป็นหมอ” เขาพูดช้า ๆ “เห็นคนใกล้ตายจะให้ข้าไม่ช่วยหรือ”

ผู้เป็นแม่ชะงัก “แต่…แต่…”

“เงินไม่ต้อง” เขาตัดบท “ครั้งนี้ถือว่าข้าให้”

“ท่านหมอ…ข้า…” หญิงผู้นั้นน้ำตาไหลพราก จากนั้นจึงก้มศีรษะลงกับพื้น “ขอบพระคุณ ขอบพระคุณท่านหมอ”

เด็กสาวเองก็ก้มหน้าลงเช่นกัน น้ำตาหยดลงเงียบ ๆ

หลินเสี่ยวเฉินมองภาพนั้น หัวใจสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม โลกนี้โหดร้ายแต่ก็ยังมีคนดีแบบท่านหมอผู้นี้นี้อยู่

ชายชราลุกขึ้นหยิบกระดาษเขียนยาอย่างรวดเร็ว ต้มยานี้ให้เขากิน เช้าเย็น อย่าให้โดนลมมากแล้วก็หาอะไรกินให้มากขึ้น ถ้ายังปล่อยให้ขาดอาหารต่อให้หายก็ป่วยอีก”

คำพูดนั้นทำให้หญิงผู้เป็นแม่ชะงัก แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ “อาหาร” สำหรับบ้านนี้มันคือของหายาก ท่านหมอเห็นสีหน้าของนางแล้วก็ได้แต่ส่ายศีรษะให้อย่างจนใจ

“เอาเถอะ…ข้าจะทิ้งสมุนไพรไว้ให้ส่วนหนึ่ง ใช้ให้ประหยัดหน่อยก็แล้วกัน” เขาวางห่อยาลง

ก่อนจะเดินออกไปเขาหันกลับมามองหลินเสี่ยวเฉิน สายตานั้นลึกและนิ่ง

“เจ้าหนู ชีวิตรอดกลับมาแล้ว ก็อย่าทิ้งมันไปง่าย ๆ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปท่ามกลางสายฝน

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม หญิงผู้เป็นแม่ยังคงร้องไห้ พี่สาวนั่งนิ่ง หลินเสี่ยวเฉินนอนอยู่บนเตียง มองเพดานไม้เก่า ๆ ความคิดมากมายไหลวนอยู่ในหัว ชีวิตใหม่ ครอบครัวใหม่ โลกที่โหดร้าย แต่ก็ยังมีความอบอุ่นเล็ก ๆ แฝงอยู่

เขาหลับตาลงช้า ๆ แล้วกำหมัดแน่น

“ข้าจะไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้อีก” เสียงพึมพำเบามาก แทบไม่มีใครได้ยินแต่ในใจของเขามันคือคำสัญญา เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะทำให้ครอบครัวนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้