ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา

บทที่ 1 มาอยู่ในร่างเจ้าเด็กขี้โรคบ้านจน เสียงฝนตกหนักกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีดังสนั่นราวกับฟ้ากำลังโกรธแค้นอะไรบางอย่าง เสียงสายฟ้าฟาดแหวกอากาศเป็นระยะทำให้ห้องพักเล็ก ๆ สว่างวาบแล้วดับลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลินอวี้เฉินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในหอพักนักศึกษาเก่า ๆ แว่นตาเลื่อนลงมาจนเกือบถึงปลายจมูกแต่เขาไม่ได้สนใจจะขยับมันขึ้นไป สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าจออย่างแน่วแน่บนหน้าจอคือเอกสารยาวเหยียด รายงานวิจัยหัวข้อ “การปรับปรุงพันธุ์ข้าวทนแล้งในสภาพแวดล้อมที่มีน้ำจำกัด” ตัวอักษรเรียงแน่นเป็นระเบียบแต่บรรทัดสุดท้ายยังคงว่างเปล่า“อีกนิดเดียว…” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นิ้วมือที่เหนื่อยล้ายังคงพิมพ์ต่อไปอย่างฝืน ๆชีวิตของเขาไม่หวือหวา ไม่มีเรื่องตื่นเต้น เขาเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับแปลงทดลอง ห้องแลบและเอกสารวิจัย แต่สำหรับเขามันสำคัญมาก เพราะเขาเชื่อจริง ๆ ว่าถ้าทำให้พืชทนแล้งได้มากขึ้นคนอีกจำนวนมหาศาลก็จะไม่ต้องอดอยากความคิดนี้เรียบง่ายแต่หนักแน่น ทันใดนั้นเองแสงฟ้าผ่าฉีกท้องฟ้าเป็นเส้นยาว เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนหน้าต่างสั่นสะเทือน ไฟในห้องกระพริบถี่ ๆ ห

บทที่ 3 มันต้องมีหนทางสิน่าช่วงบ่ายเด็กชายยังคงคิดว่าแผนเรื่องสร้างบ้านอยู่ เขาคุยกับหลินอวี้หลานอย่างจริงจังว่าทั้งสองจะช่วยกันสร้างตามแบบที่วางไว้ การมีแรงงานเพียงแค่สองคนนั้นอาจจะทำได้ช้าแต่ก็ไม่เป็นไร อีกอย่างหากท่านพ่อหายดีก็จะมีท่านพ่อกับท่านมาแม่มาช่วยทำอีกสองแรงทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำเสียงสะอื้นก็ดังมาจากในบ้าน เป็นเสียงของจางเว่ยเยียน“ท่านพ่อ…อย่าเป็นอะไรนะ” หลินอวี้หลานร้องอย่างตกใจจากนั้นจึงดึงมือน้องชายให้วิ่งเข้าไปในบ้านภาพที่อยู่ตรงหน้าทำหัวใจของหลินเสี่ยวเฉินกระตุกวูบ จางเว่ยเยียนผู้เป็นมารดานั่งอยู่ข้างเตียง น้ำตาไหลอาบแก้ม มือของนางกำลังจับแขนของสามีแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปต่อหน้าต่อตา ส่วนหลินกวงผู้เป็นบิดาที่นอนอยู่บนเตียงนั้นใบหน้าซีดขาวจนแทบไร้สี ริมฝีปากแห้งแตก และที่มุมปากยังมีคราบเลือดจาง ๆ ติดอยู่“เกิดอะไรขึ้นขอรับ” หลินเสี่ยวเฉินรีบวิ่งเข้าไปจางเว่ยเยียนเงยหน้าขึ้น น้ำตายังคงไหลไม่หยุด “เสี่ยวเฉิน...เสี่ยวหลาน…พ่อของพวกเจ้า...เขาไอเป็นเลือด”“ไอเป็นเลือด?” เสียงของเด็กชายแผ่วลงทันทีหลินกวงไอเบา ๆ อีกครั้ง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านก่อนจะมีเลือดซึมออกม

บทที่ 5 เป็นเพราะเจ้าเมืองหน้าเลือด ข้าจะให้มันชดใช้ คืนนั้นหลังจากต้มยาให้หลินกวงกินเรียบร้อยแล้วทุกคนก็แยกย้ายไปทำเรื่องส่วนตัว เหลือแต่เพียงจางเว่ยเยียนเท่านั้นที่นั่งเฝ้าสามี นางเฝ้าอยู่ข้างเตียงสามีจนดึกส่วนหลินกวงก็หลับไปอย่างอ่อนแรง ทิ้งไว้เพียงเสียงหายใจที่ยังคงติดขัดเล็กน้อยหลินเสี่ยวเฉินนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง สายตาเหม่อมองเปลวไฟนิ่ง ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างเคร่งเครียด“เสี่ยวเฉิน…” เสียงเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านข้างเขาหันไปมองก็เห็นหลินอวี้หลานนั่งลงข้าง ๆ นางดึงเข่าเข้าหาตัว ใบหน้าดูเคร่งเครียดกว่าปกติ“พี่หญิง” เขาเรียกเบา ๆทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหลินเสี่ยวเฉินจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “พี่หญิง…ข้ามีเรื่องอยากถาม”“เจ้าถามมาเถิด” หลินอวี้หลานพยักหน้าเด็กชายสูดหายใจลึกเล็กน้อยก่อนจะถามออกไปตรง ๆ “ตอนนี้บ้านเราติดหนี้อยู่เท่าไร”คำถามนั้นทำให้หลินอวี้หลานชะงักไปทันที นางยังไม่ตอบแต่ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือกำชายเสื้อแน่น แววตาเต็มไปด้วยความลังเล หลินเสี่ยวเฉินมองท่าทางของพี่สาวก็เข้าใจได้ทันที“ก่อนหน้านี้พวกท่านไม่เคยบอกข้าเลย” เขาพูดเสียงเบา “เป็น

บทที่  23 ที่นาที่ว่างเปล่าจะเป็นที่ดินที่มีประโยชน์           รุ่งเช้าของวันถัดมา หมอกบางลอยคลุมผืนนาที่เพิ่งเก็บเกี่ยวจนโล่งเตียน ลมหนาวพัดผ่านยอดตอฟางแห้งส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ แต่ในใจของหลินเสี่ยวเฉินกลับเต็มไปด้วยแผนการใหม่ที่เริ่มก่อตัวชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆหลังจากยืนมองผืนนาอยู่พักใหญ่เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าที่นานี้จะต้องไม่ถูกปล่อยทิ้งให้ว่างเปล่า แม้จะเป็นฤดูเหมันต์ที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็นช่วงพักดิน แต่สำหรับเขาแล้วนี่คือโอกาสหลินเสี่ยวเฉินหลบเข้ามุมลับอีกตามเคย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น เขาก็เปิดระบบขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ แสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบตรงหน้าก่อนที่เขาจะแลกเมล็ดพันธุ์ผักออกมาหลายชนิด ทั้งผักกาด กะหล่ำปลี คะน้า ผักบุ้ง และหัวไชเท้า ถุงเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ หลายห่อถูกจัดวางอยู่ในมือของเขาอย่างเป็นระเบียบเด็กชายมองมันด้วยสายตาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับบ้าน เมื่อถึงเวลาอาหารเช้าจึงนำเมล็ดพันธุ

บทที่ 8 เล่านิทาน           ทุกวันหลินเสี่ยวเฉินยังคงใช้ชีวิตตามเดิมอย่างเคร่งครัด ตอนเช้าตื่นก่อนแสงแรกของวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า รีบออกเดินเข้าเมืองเพื่อไปทำงานที่ร้านอาหารของเถ้าแก่หลิว ชีวิตประจำวันของเขาแทบไม่มีช่วงเวลาให้หยุดพัก ตั้งแต่ก้าวเข้าไปในร้านเขาต้องวิ่งวุ่นอยู่กับงานสารพัด ไม่ว่าจะจัดโต๊ะ เช็ดถ้วยชาม ล้างผัก หั่นเนื้อ เตรียมเครื่องปรุงหรือยกอาหารไปส่งให้ลูกค้า แต่ถึงจะเหนื่อยเพียงใดหลินเสี่ยวเฉินก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเสียเวลาแม้แต่น้อยเพราะในใจของเขามีเป้าหมายใหญ่ที่ชัดเจนอยู่เสมอคือจะต้องสร้างบ้านใหม่ให้ครอบครัวให้ได้บ้านหลังเก่าของตระกูลหลินเริ่มทรุดโทรมลงทุกวัน เสาไม้บางต้นมีรอยแตกร้าว ผนังหลายด้านผุกร่อนเพราะลมฝน หลังคาที่มุงไว้อย่างหยาบ ๆ ก็รั่วซึมแทบทุกครั้งเมื่อฝนตกหนัก หลินเสี่ยวเฉินเห็นสภาพนั้นแล้วอดร้อนใจไม่ได้ ยิ่งนึกถึงบิดาที่เพิ่งฟื้นไข้และยังต้องพักรักษาตัวอยู่ในบ้านหลังนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่อาจปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยไม่