All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 จะว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หลินเสี่ยวเฉินเพิ่งตอกฟากไม้ไผ่แผ่นสุดท้ายเข้ากับผนังด้านทิศเหนือเสร็จ เสียงเคาะตะปูไม้ดังแกรก ๆ ก้องอยู่ในกระท่อมเก่าที่คืนนี้ดูมีชีวิตชีวากว่าทุกวัน ลมเย็นยามค่ำพัดลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อย ต่างจากก่อนหน้านี้ที่สายลมหนาวสามารถแทรกผ่านรอยแตกของฝาผนังเข้ามาได้แทบทุกด้านหลินอวี้หลานที่ยืนจับปลายแผ่นฟากช่วยน้องชายมาตลอด เงยหน้าขึ้นมองผนังที่เพิ่งซ่อมเสร็จแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าเปื้อนคราบฝุ่นและดินเหนียว แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ นางเอื้อมมือแตะรอยต่อของแผ่นไม้ไผ่ที่ปิดแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“แน่นหนากว่าที่คิดเสียอีก”จางเว่ยเยียนซึ่งยืนส่งเชือกป่านและดินอุดรอยแตกอยู่ข้าง ๆ มองผลงานตรงหน้าแล้วมีแววตาชื่นชมอย่างปิดไม่มิด นางเองเดิมทีเพียงคิดจะเข้ามาช่วยหยิบจับเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะเห็นลูกทั้งสองทำงานกันไม่หยุด แต่เมื่อได้ลงมือจริงก็อดไม่ได้ที่จะร่วมแรงร่วมใจด้วยเต็มที่ ผู้เป็นแม่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเด็

บทที่ 12 ทุ่งนาแดนนี้นั้นมีความหมาย           หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาชีวิตของหลินเสี่ยวเฉินก็วนเวียนอยู่กับความพยายามอย่างไม่หยุดยั้ง ทุกเช้าเขาตื่นก่อนใครในบ้าน จัดการธุระเล็กน้อย ช่วยมารดาเตรียมยาให้บิดาจากนั้นก็รีบออกเดินเข้าเมืองเพื่อไปทำงานที่ร้านอาหารเหมือนเช่นเคยงานในร้านยังคงหนักหนาไม่ต่างจากเดิม มือเล็ก ๆ ของเขาแทบไม่มีเวลาว่าง จานชามกองแล้วกองเล่า เสียงเรียกใช้ดังไม่ขาดสายแต่หลินเสี่ยวเฉินกลับรับมือได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายที่เคยอ่อนแอเริ่มแข็งแรงขึ้นจากการทำงานทุกวัน แม้จะยังผอมแต่การเคลื่อนไหวกลับคล่องแคล่วว่องไวพอถึงช่วงเย็นหลังร้านเริ่มซาลงเขาก็จะรีบไปยังลานกว้างข้างตลาดที่ซึ่งเด็ก ๆ จะมารวมตัวกันรอเขาอยู่ก่อนแล้ว ทุกวันจำนวนเด็กเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากเดิมเพียงยี่สิบกว่าคน กลายเป็นสามสิบ สี่สิบ จนบางวันเกือบห้าสิบคน เด็กเล็กเด็กโตนั่งล้อมวงกันแน่นขนัด ดวงตาเปล่งประกายรอคอยนิทานเรื่องใหม่หลินเสี่ยวเฉินเองก็เตรียมเ

บทที่ 14 ฝายแห่งความหวัง           หลินเสี่ยวเฉินใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงยามแผนกับเด็ก ๆ อย่างจริงจัง เขาไม่ได้เร่งรัดแต่ค่อย ๆ อธิบายให้ทุกคนเข้าใจว่าฝายที่กำลังจะสร้างนั้นต้องทำอย่างไรจึงจะได้ผลดีที่สุด เด็กแต่ละคนแม้จะยังเล็กแต่เมื่อมีเป้าหมายและรางวัลรออยู่ดวงตาทุกคู่ก็เปล่งประกายด้วยความตั้งใจเริ่มจากการแบ่งหน้าที่อย่างเป็นระบบ เขารับหน้าที่เข้าไปในป่าเพื่อตัดไม้ไผ่โดยบอกกับเด็กคนอื่น ๆ ว่าให้ช่วยกันเก็บก้อนหินจากบริเวณรอบลำธาร เขาเน้นย้ำอย่างชัดเจนว่าหินที่เลือกต้อง “พอดี” ไม่เล็กจนหลุดออกจากฝายและไหลตามน้ำไปได้ง่าย ๆ และไม่ใหญ่จนเคลื่อนย้ายลำบาก เพราะหินเหล่านี้จะเป็นหัวใจของฝายที่จะช่วยกักน้ำและปล่อยให้น้ำไหลผ่านได้ในระดับที่เหมาะสมเด็ก ๆ กระจายตัวกันไปทั่ว บ้างเดินเลาะลำธาร บ้างปีนขึ้นไปตามเนินเล็ก ๆ เพื่อหาแหล่งหินที่เหมาะสม เสียงหัวเราะ เสียงเรียกกันดังเป็นระยะ บรรยากาศที่เคยเงียบเหงากลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาส่วนหลินเสี่ยวเ

บทที่ 16 เจอกับแก๊งหม่าเฟียหน่อยเป็นไรล้า หลังจากที่ตกลงแบ่งหน้าที่กันเสร็จเรียบร้อยหลินเสี่ยวเฉินก็ไม่รอช้า เขามองดูเด็ก ๆ ที่ยังยืนล้อมฝายอยู่ด้วยสายตานิ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วหันหลังเดินออกจากลำธาร มุ่งหน้าเข้าเมืองไปทำงานตามปกติ ทิ้งภาระเรื่องฝายไว้ให้เด็ก ๆ ดูแลโดยมีหวงหยางเป็นหัวหน้ากลุ่มแม้จะยังเด็กกันทั้งหมดแต่เพราะเมื่อวานพวกเขาได้ลงแรงสร้างฝายด้วยกัน ความรู้สึกเป็นเจ้าของจึงเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะหวงหยางเด็กชายตัวเล็กอายุเพียงเจ็ดขวบแต่กลับยืนตัวตรง ใบหน้าจริงจังผิดวัย เขากวาดสายตามองเพื่อน ๆ ก่อนจะเริ่มสั่งการเขาไม่ได้พูดจาเล่นเหมือนทุกทีทว่าน้ำเสียงแฝงความมั่นใจอย่างที่แม้แต่ตัวเองยังไม่คุ้นเคย“ไปบอกพ่อแม่พวกเจ้าทุกคน” หวงหยางเอ่ยขึ้น “ให้มาตักน้ำไปใช้ได้เลย ฝายนี้ใช้ได้จริง”เด็ก ๆ พากันวิ่งกระจายออกไปทั่วหมู่บ้าน เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังไปตามตรอกดินแคบ ๆ ไม่นานนักผู้ใหญ่หลายคนก็เริ่มทยอยกันมาที่ลำธาร บางคนยังถือจอบ บางคนห

บทที่ 18 เลื่อนระดับแล้ว เย้ ๆ           หลินเสี่ยวเฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงอย่างตั้งใจก่อนจะกวาดสายตามองข้อมูลที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอสีฟ้า หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว‘ระดับ…2’“ในที่สุดก็ปลดล็อกแล้ว” เด็กชายพึมพำเบา ๆจากนั้นรายการสินค้าใหม่ก็ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด สิ่งของทั้งห้าชนิดที่เพิ่มเข้ามาทำให้สายตาของเขาสั่นไหวทันที1 ผ้าห่มหนาสำหรับฤดูเหมันต์2 เมล็ดผักห้าชนิด3 เกลือ4 น้ำมัน5 ยาสมุนไพรพื้นฐานเพียงแค่ไล่ดูทีละอย่างความตื่นเต้นก็พุ่งขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้มีค่ามากแค่ไหนในโลกนี้โดยเฉพาะสำหรับครอบครัวที่ยากจนอย่างบ้านหลิน“นี่มัน…ของจำเป็นทั้งนั้น” เขาพูด เสียงนั้นดังมากแต่ยังดีที่ไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้นผ้าห่มหมายถึงฤดูหนาวปีนี้จะไม่ต้องทนหนาวสั่นอีกต่อไปเมล็ดผักหมายถึงอาหารที่หลากหลายขึ้น ไม่ต้องพึ่งเพียงผัก