บททั้งหมดของ พัง: บทที่ 71 - บทที่ 80

ฉันเดินออกมาจากบ้านด้วยหัวใจห่อเหี่ยว... กับพี่ที ฉันก็เผลอไปประกาศบอกชาวบ้าน ว่าจะแต่งงานกับตาข้างห้อง… เห้อ... ส่วนเรื่องพ่อตาข้างห้อง ครอบครัวฉันทำร้ายครอบครัวเขาสะขนาดนั้น… ฉันจะเริ่มบอกเขายังไงดี... ฉันควรเริ่มจากตรงไหนดี! ฉันค่อย ๆ หย่นก้นนั่งที่บันไดหน้าบ้าน ยกมือสองข้างประสานก

ฉันค่อย ๆ เดินไปหาเขาช้า ๆ พยายามกดก้อนสะอื้นก้อนโตที่กำลังจะออกมาอีก... และพยายามเค่นบอกความจริงเขาอีกครั้ง... "ฮึก ๆ จะ... จริงพ่อฉันบอก นายไปหาพ่อฉันนะ นะ พ่อฉันอยากคุยกับนาย" เขาหันมาจ้องฉันทันที น้ำตางั้นเหรอ... ตาข้างห้อง เขากำลังร้องไห้?

(ผู้ใหญ่คุยกัน... เรื่องนี้เมย์จะแบกรับคนเดียวไม่ได้นะ) "ทำไมล่ะคะ ทำไมไม่ถามเมย์ก่อน..." (พี่ไม่อยากเห็นเมย์เครียดอีกแล้ว... เมย์เครียดมาเยอะแล้วนะ) ฉันหลับตาลง และถอนหายใจช้า ๆ จนเพื่อนทั้งสองจ้องหน้าฉัน... "เห้อ ขอบคุณค่ะ... แล้ว แล้วเป็

พี่ทีน่ารักขึ้นเยอะ... แต่เมย์ขอดูพี่ทีไปยาว ๆ ก่อนนะคะ... ถ้าพฤติกรรมดีเมย์อาจจะลดโทษให้ จากสิบปีเหลือ เก้าปี จากเก้าปี เหลือแปดปี มันจะลดลงมาเรื่อย ๆ ขึ้นอยู่กับพี่ทีนะ ขอให้ทำได้นะคะ... เพื่อเจ้าไทม์ของพี่ที... พี่ทีมาส่งฉันที่โรงแรม และถือกระเป๋าสะพายขึ้นมาให้บนห้อง

ฉันเหงื่อท่วมตัว... บรรยากาศฝนตกพรำ ๆ ยิ่งทำฉันใจจะขาด... เสียงฟ้าร้อง... เสียงฟ้าผ่า เหมือนมันกำลังฟาดฟันฉัน... พร้อมกับเขาคนนี้... พี่ที เขายังบดลิ้นอย่างหนักหน่วงตรงหว่างขา และยังละเลงเลียขึ้นลงตามร่องสวาทฉันอยู่ไม่หยุด... อ่าส์... โอ้ย~ ฮือ ฉันจะตายอยู่แล้ว