บททั้งหมดของ พัง: บทที่ 91 - บทที่ 100

ฉันหัวเราะท่าทางเขาเบา ๆ มันน่ารักจริง ๆ "แค่มีอะไรกันทุกวัน มันลำบากมากเหรอคะ" ฉันเอานิ้วชี้จิ้ม ๆ หน้าอกเขา "เมย์ท้องไง ท้องจะคลอดอยู่แล้ว โดนหัวลูกจะทำยังไง ของพี่ยิ่งยาว ๆ" แหม! "ขอดูหน่อยค่ะ ว่ายาวจริงไหม เมย์ลืมละ" ฉันขยับไปดึงกางเกงเขาลง

ฉันชายตามองผู้หญิงคนนั้น ที่ตอนนี้เธอตกใจจนตัวสั่น... แล้วเธอเองก็จ้องหน้าฉัน สลับกับท้องฉันไม่หยุด "เมย์!" คนตกใจสุด ๆ คงจะเป็นพี่ที แต่ฉันไม่สนใจพี่ทีหรอกนะ... ฉันสนใจผู้หญิงสายอ่อยคนนั้นต่างหาก... "ตั้งแต่เกิดมา... เพิ่งเคยพบเคยเห็น ผู้หญิงหน้าไม่อาย..

"เรื่องเรียน เอาไว้ก่อน... คลอดเจ้าไทม์ เข้าที่เข้าทางเมื่อไหร่... ไปภูเก็ตเลย พ่อขอไม่บอกทีเรื่องนี้นะ เดี๋ยวได้บินไปช่วยกันอีก วุ่นวาย" "เอ่อ... ก็ได้ค่ะ" ฉันก้มหน้ามองนิ้วตัวเอง... "เมย์จะได้รู้ด้วย ถ้าเมย์กับลูกไม่อยู่ ทีจะเถลไถลไปไหนไหม... อีกอย่าง พ่ออยากดูตลาดที่

สรุปว่าแตงโมปวดท้องคลอด เมื่อสายฝนเห็นน้ำคร่ำแตงโม ถึงกับวิ่งไปอ้วกแตกทันที ฉันพยายามลุกไปประคองแตงโมไปโรงพยาบาล โดยที่สายฝนพยายามตั้งสติโทรหาพี่เอส เราพยายามกันอยู่พักใหญ่ ลำบากลำบนมาก กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลกัน ก็ทำฉันแทบหอบ... แตงโมเข้าห้องคลอดไปแล้ว ตามด้วยหมอนายวิ่งตา

"เมย์ ปากช่องคลอดเปิดเยอะแล้วนะ... คลอดเองใช่ไหม... คุณภาความดันคนไข้เป็นยังไง" เมื่อฉันพยักหน้าตอบ พยาบาลก็รีบรายงานหมอนายทันที ก่อนจะยื่นแฟ้มประวัติให้เขา ฉันนอนร้องไห้ กัดปากแน่น ฉันอยากคลอดเต็มทีแล้วได้โปรด! "พาไปที่เตียงคลอดเลย พ่อเด็กเปลี่ยนชุดแล้วใช่ไหม พาตามเข้า