All Chapters of อ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ : Chapter 1 - Chapter 10

“เนี่ยเหรอครับ” “ค่ะ เท่าไหร่คะ? ” “สามสิบบาทครับ” “สแกนจ่ายนะคะ” “ครับ” แล้วสิงห์ก็ล้วงกระเป๋ากางเกงยีนตัวเองหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาให้หล่อนสแกนจ่ายเงิน แต่เขาไม่ได้ให้สแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินแต่เป็นสแกนไลน์ของเขาเอง “ไม่ใช่นะคะ เนี่ยมันไลน์นะคะ” ลลินบอกเมื่อกดสแกนแล้วเด้งไปหน้าไลน์ของเขา “เพิ่มเพื่อนได้ไหมครับ? ” “เนี่ยจีบฉันเหรอคะ? ” ถามทั้งๆ ที่รู้ว่าเขากำลังจีบตน หล่อนไม่คิดว่ามันจะง่ายแบบนี้ “ไม่ได้เหรคอรับ” “จีบน่ะได้แต่จะติดไหมก็อีกเรื่องค่ะ” แล้วลลินก็กดเพิ่มเพื่อนเขาผ่านคิวอาร์โค้ด “ฟองน้ำฉาบปูนเนี่ยผมให้ฟรี” “ได้ไงคะของซื้อของขาย” “งั้นไปกินข้าวกันไหมครับ ถือว่าตอบแทนที่ผมให้ฟรี” “เห็นทีจะไม่ได้ค่ะมีนัดค่ะ ถ้าไม่ให้จ่ายเงินไม่เอาแล้วค่ะ” “จ่ายสิครับ เชิญสแกนจ่ายเงินตรงนั้นครับ” ชี้ไปทางเค้าเตอร์ที่พนักงานคิดเงินนั่งประจำอยู่ “ค่ะ” แล้วหล่อ

“ไปกันน้องสาว” แล้วห้าก็ลุกขึ้นโอบเอวเล็กคอดสองสาวด้วยแขนทั้งสองข้างพาเดินออกไปจากห้องคอนโดสุดหรูของเพื่อนรักไป เฮ้อ! พอเพื่อนจากไปเหลือตัวเองคนเดียวในห้องส่วนตัวสิงห์ก็เปิดแอปไลน์ดูอีกครั้งว่าลลินเปิดอ่านข้อความตัวเองรึยัง และก็เห็นว่าหล่อนอ่านแล้ว “แล้วทำไมไม่ตอบวะ! หรือว่ากูทำให้เธอกลัว” พึมพำกับตัวเองจึงพิมพ์ข้อความส่งไปอีกว่า ‘ผมสิงห์เจ้าของร้านวัสดุก่อสร้างนะครับ’ พิมพ์และกดส่งไป พอกดส่งไปก็ขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ แล้วทำไมยังไม่ตอบอีกนะ “อ่านแล้วทำไมไม่ตอบวะ! เล่นตัวเหรอวะ” พึมพำกับตัวเองแล้วก้มมองดูเป้ากางเกงตัวเองที่พองโตขึ้นมา “อา ให้ตายสิวะ แค่คิดถึงนมใหญ่ๆ ก้นใหญ่ๆ น่าเด้าของเธอกูก็แข็งเหรอวะเนี่ย อ่า ให้ตายสิไอ้สิงห์” พึมพำกับตัวเองเสียงพร่าพร้อมกับข้อความจากลลินเด้งตอบกลับมา ‘ฉันจำได้ค่ะคุณสิงห์ฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาท’ ลลินพิมพ์ตอบกลับมา สิงห์อ่านแล้วยิ้มกว้างพร้อมกับพิมพ์ตอบกลับไปว่า ‘ผมขอโทรหาได้ไหมครับ สะดวกไหมครับ”

มือหนึ่งถือแก้วเหล้า มือหนึ่งโอบกอดคอหนาผู้ชายที่เพิ่งรู้จักในผับพร้อมเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกไปมาเข้าจังหวะกับเพลงในผับที่แสงไฟสลัว ส่วนผู้ชายก็โอบกอดเอวเล็กคอดโยกหัวเต้นไปตามจังหวะเพลงเหมือนกัน สิงห์เดินผ่านผู้คนมาจนถึงโซนที่เห็นในรูปถ่าย เขาเพ็งสายตากวาดมองหาลลินและแล้วก็เห็นเธอเต้นโยกส่ายเอวโอบกอดคอผู้ชายอยู่ที่จึงเดินเข้าไปหา พอไปถึงก็จับมือเล็กจากคอของผู้ชายคนนั้นมาโอบกอดคอตัวเองแล้วแย่งเหล้าในมือหล่อนมากระดกดื่มรวดเดียวหมด ลลินตกใจกำลังจะด่าอีกฝ่ายแต่พอเห็นว่าเป็นฟองฉาบปูนสามสิบบาทผิวดำแดดก็ยิ้มแล้วก็หันไปส่งยิ้มให้ผู้ชายอีกคนพร้อมกับพูดตะโกนแข่งเสียงเพลงบอกอีกฝ่ายว่า “คนรู้จักฉันค่ะ” แล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินจากไปเพราะไม่อาจสู้สายตาดุดันของผู้ชายที่มาแย่งลลินไปจากตนได้ “ชอบเที่ยว ชอบดื่มเหรอครับ” สิงห์ก้มหน้าลงไปพูดข้างแก้มนวลแล้วฉวยโอกาสถูปลายจมูกกับแก้มนวลเนียน “ว่าไงนะคะ” ด้วยเสียงเพลงที่ดังเลยทำให้หล่อนไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ บวกกับดื่มไปหลายแก้วก่อนหน้านี้เลยทำให้การได้ยินของเธอมีปัญหาเล็กน้อย

“เป็นสุภาพบุรุษจังเลยนะคะ” หล่อนพูดพร้อมเดินมากอดเกาะแขนแข็งแรงจนสองเต้าบดเบียดกับแขนที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอของเขา อึก! สิงห์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก็ตอนนี้แขนของเขาอยู่กลางหว่างอกอวบใหญ่ของหล่อน แถมยามหล่อนขยับส่ายไปมาสองเต้าก็บดเบียดแขนของเขาจนทำให้ปวดร้าวความดุดันกลางหว่างขาจนพองโต “ผมไม่ใช่สุภาพบุรุษหรอกนะ ถ้าคุณยังกอดแขนผมแบบนี้คืนนี้ผมได้กระชากชุดคุณขาดแล้ว ‘เอา’ คุณจนขาถ่างแน่คุณลลิน” คำพูดของฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาททำเอาเจ้าหล่อนดีดตัวถอยห่างราวกับโดนของร้อน เธอไม่คิดว่าคำพูดพวกนี้จะหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่พึ่งรู้จักกันตอนกลางวัน แต่มันก็เหมาะกับเขาดีคำพูดห่ามๆ ตรงๆ แบบนี้ หึ! สิงห์หัวเราะขำแล้วพูดต่อ “ไปนอนเถอะครับ ผมจะนอนโซฟาเอง” “งั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ ขอตัวไปนอนก่อนนะคะง่วง” “ครับ” สิงห์ตอบสั้นๆ “วันนี้ก็รบกวนด้วยนะคะฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาท” “ยินดีครับ” สิงห์ยิ้มให้ลลิน เขาชอบที่ห