อ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ Nc35+ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้สักหน่อย” “ต้องการผมเป็นคนคุย เป็นผู้ชายในสต็อกงั้นเหรอครับ” “ปะ...เปล่าสักหน่อย” หล่อนตอบไม่เต็มเสียง “เหรอครับ และผมอยากให้คุณลลินรู้ไว้อย่างนะครับว่าผมน่ะไม่ชอบเป็นตัวเลือกของใคร ไม่ชอบเป็นของเล่นของใครด้วย ผมต้องเป็นผู้คุมเกม” “คุณมันบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะเว้ย! ” ลลินตะโกนใส่หน้าคนเหนือร่างเต็มเสียงด้วยความเดือดดาล “เซ็กซี่” สิงห์ตอบกลับพร้อมยิ้มหยัน “คุณมันบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะกลับ” “จะกลับไปไหน ไหนบอกกลับบ้านกลัวแม่ตีไงครับ คืนนี้ก็นอนที่นี้แหละ นอนกับผม และจ่ายค่าห้องให้ผมด้วยการ ‘เอา’ กับผมจนเช้าด้วยครับ” “มะ...อ่ะ อื้อ” ยังไม่ทันได้พูดปฏิเสธจบความปากหนาสีเข้มจากการดูดบุหรี่เป็นประจำทุกวันของหนุ่มวัสดุก่อสร้างก็โฉบลงมาปิดปากของหล่อน “อ่ะ อื้อ” ปากหนาสีเข้มหนุ่มวัยกลัดมันบดขยี้กลีบปากอ่อนนุ่มสีสวยเอาแต่ใจเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนดุนดันทแยงซอนไซเข้าไปในโพรงปากน้อย มือใหญ่จับแขนเรียงเล็กทั้งสองที่กำลังทุยตีตนเอง

สมองของหล่อนพร่าเบลอเลือนลางแถมเรียวแรงก็หดหาย ทำไมมันเกิดเรื่องแบบนี้กับหล่อนขึ้นได้และทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องทุกอย่างถึงเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ ลลินพยายามขัดขืนดิ้นหนีแต่ก็ไร้ประโยชน์ ฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาทกำลังทำให้หล่อนเสียการควบคุม “อ่า ยะ...หยุดเถอะ อื้อ” “รู้ไหมลลินคำพูดพวกนี้มันไม่ค่อยเข้ากับลุคของคุณเลยนะคนสวย คุณอ่อยผมแท้ๆ แล้วจะให้ผมหยุดเนี่ยนะ ตลกไปไหม อ่า หอม ผมไม่ไหว ผมต้องการกระแทกในตัวคุณแรงๆ ตอนนี้” เมื่อรู้ว่ายังไงหล่อนก็ไม่มีทางโดดหนีตัวเองลงจากเตียงหนีออกจากห้องไปได้หนุ่มเจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างก็ผละออกห่างจัดการถอดเสื้อยืดตัวเองโยนทิ้งไม่สนใจทิศทาง ตามด้วยกางเกงยีนกับกางเกงในราคาแพงตัวเองตามไปด้วยติดๆ ลลินมองร่างเปลือยเปล่าหนุ่มผิวเข้มดำแดดที่โถมกายลงมาคร่อมทับตนเอง อยากหนีแต่ก็หนีไม่ได้ตอนนี้แข้งขาอ่อนแรง “อย่าทำเหมือนกับเป็นว่าไม่เคยหน่อยน่าลลิน รู้ไหมว่าคุณทำตัวเหมือนผู้หญิงที่กำลังจะเสียครั้งแรกยังไงก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่ผมว่าคุณไม่น่าจะใช่แบบนั้นนะ คุณออกจะสวยและยั่วเซ็กซ์ขนาดนี้

ในตอนเช้าสายเกือบเที่ยงลลินตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย หล่อนจำได้ดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างกับตัวเองและในห้องนี้ ลลินมองหน้าหล่อหนุ่มฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาทที่นอนหลับข้างตนเองบนเตียงนอนนุ่มก็เม้มปากแน่นก่อนจะขยับตัวเคลื่อนไหวลุกลงจากเตียงแต่ก็ต้องสุดปากร้องครางออกมาเมื่อขยับตัวก็เจ็บแปลบกลางหว่างขาจนต้องกุมท้องตัวงอ “อ่า เจ็บ! ” หึหึ สิงห์ตื่นตั้งแต่หล่อนขยับตัวและเขาก็ขำเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของเจ้าหล่อน “นอนต่อเถอะถ้าเจ็บน่ะ” “คุณ! ” “ผมไม่คิดค่าห้องหรอกน่า เมื่อคืนผมได้ค่าห้องไปมากพอแล้ว” ใช่เขาไม่เคยมีเซ็กซ์กับผู้หญิงคนไหนนานแบบหล่อนสักคน แต่กับลลินเขาบอกได้เลยว่าคือน่าทึ้งมาก เขาเพิ่งถอดถอนแก่นกายออกจากความนุ่มชุ่มชื้นลลินตอนตีห้ากว่าๆ เนี่ยเอง ลลินเม้มปากแน่นแล้วทิ้งตัวล้มลงนอนลงบนเตียงต่อแต่ขยับตัวถอยห่างออกจากคนตัวโต สิงห์ขยับเคลื่อนไหวตามตวัดแขนโอบกอดเธอรั้งเข้ามาหาตน “อย่าทำเป็นคนอื่นไปสิ ตอนนี้ผมกับคุณไม่ใช่คนคุยนะ”

เจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างฉายาฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาทลลินตั้งให้อาบน้ำเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่ากำยำเหมือนตอนเดินเข้าไป ผิดจากตอนแรกที่เดินตัวเปลือยเปล่าๆ แต่ตอนออกมาจากห้องน้ำมีผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องคอออกมาด้วย มีหยุดน้ำเกาะตามตัวเดินมาหยุดข้างเตียง “หลับเหรอลลิน? ” ถามทั้งๆ ที่เห็นอยู่ว่าเจ้าหล่อนหลับสนิทก็เสียงหายใจลลินดังสม่ำเสมอ สิงห์มองดูหน้าสวยหลับสนิทอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อผ้าออกมาใส่ เขาหยิบแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวออกมาใส่ อยู่ห้องไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้ามากชิ้น และเขาก็แต่งแบบนี้ประจำเวลาอยู่ห้อง หรือบางครั้งก็เดินเปลือยไปมาในห้อง เมื่อใส่กางเกงบ็อกเซอร์เรียบร้อยก็เดินออกจากห้องนอนออกไปห้องนั่งเล่นด้านนอกไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์เย็นๆ หนึ่งกระป๋องออกมาเปิดดื่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาคว้าหยิบรีโมทโทรทัศน์ขึ้นมาเปิดให้มีเสียง แล้วหยิบโทรศัพท์ที่ทิ้งไว้บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมาเปิดดูข้อความพร้อมกับกระดกดื่มเบียร์ในมือไปด้วย “อา ไหนดูสิไอ้ห้ามันส่งอะไรมา” เปิดดูข้อความจากเพื่อนรักก็เห็น

เพียงเวลาไม่นานลลินก็อาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อตัวใหญ่สีดำของสิงห์กับกางเกงบ็อกเซอร์สีฟ้าอ่อนของเขา รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ก็หล่อนใส่แค่เสื้อกับกางเกงส่วนชุดชั้นในไม่ได้ใส่                “ฉันจะกลับแล้วนะ” หล่อนพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์ตัวเอง                “หัวนมตั้งขนาดนี้จะกลับยังไง” เขาถามเมื่อเห็นยอดปทุมของหล่อนชี้ตั้งดันเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขา เจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างมองดูร่างเล็กแล้วก็อดขำไม่ได้ ลลินตัวเล็กมากเหลือเกิน หล่อนตัวเล็กหรือเขาตัวใหญ่กันแน่                “ยิ้มอะไรมิทราบ? ” ถามไม่พอใจหลังจากเขามองจ้องตนอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้มปนขำออกมา                “ก็ตลกดี ผมไม่คิดว