นิยายชุดแม่สื่อ​ ตอน แม่สื่อสาว (FIRST​ &​ DREAME) - 1 のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"อ๊ะ!" ฉันถึงกับอ้าปากค้างราวกับถูกแช่แข็ง ก่อนจะรีบหลับตาปี๋ พร้อมทั้งหันหน้าหนีหลบเลี่ยงไปทางอื่น ขืนจ้องมองนานกว่านี้มีหวังมันต้องผงกหัวขึ้นมาชี้หน้าฟาดงวงฟาดงาใส่ฉันแน่คนบ้าอะไร แค่ได้ยินเสียง... ก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาแล้วเหรอ ไวไฟชะมัดเลย!“ละ...แล้ว ตะ...ต้องทำยังไง!”(พิธทอล์ก) :เสียงหวานของเธอถามออกมาอย่างละล่ำละลัก ผมฟังแทบจะไม่ได้ศัพท์ สวยใส... ไร้เดียงสา สมัยนี้มันยังมีอยู่อีกเหรอวะเนี่ย แม่คุณเอ๊ย! ดูสิ... ดูทำท่าเข้าสิ เขินจนหน้าแดงก่ำไปหมดแล้วยังอีก... ยังจะกัดปากยั่วยวนผมอีก... แบบนี้เป็นใครก็คงต้องหลงแหละวะ นี่คงคิดว่าอนาคอนด้าของผมปลุกตื่นง่ายดายขนาดนั้นเลยสินะ หลอกง่ายชะมัด! แต่ก็น่ารัก... ได้มาเป็นแฟนคงจะดีอยู่ไม่น้อย“ส่งมือมาสิ” ผมแกล้งแหย่ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เรือนร่างบางของคนที่ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกเปียกปอนน้ำฝน“เอาไปทำไม!” เธอถามผม'ยัง... ยังไม่รู้ตัวว่าถูกหลอก!'“ก็ทำให้มันสงบลงไง... ไม่ใช้มือเธอ มันจะสงบลงได้ยังไง”ผมแกล้งหยอกหนักเข้าไปอีก ก่อนจะดึงมือเธอลงมาจับที่ขอบกางเกงขายาวของนักศึกษา“อ๊ะ! นั่นนายทำอะไร"อยู่ ๆ ดวงตากลมก็เบิกโพลงขึ้นมาเมื่อยัยตัวร้ายขั

"ก็จะช่วยให้ข้อมูลเธอเพิ่มไง""เอ่อ... ข้อมูลอะไรของนาย" ฉันถามกลับไปอย่างเลิ่กลั่ก​ เลยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มมุมปากเจ้าของการกระทำอุกอาจที่ปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย"ก็ข้อมูลที่ว่า... ฉันใช้น้ำหอมกลิ่นอะไร​ จูบเก่งไหม​ ซิงอยู่รึเปล่าไง​ ข้อมูลพวกนี้​ ไม่จำเป็นต้องรู้กันหรอกเหรอ""มะ... ไม่​ ฉันไม่อยากรู้""แต่เพื่อนเธออาจจะอยากรู้ก็ได้นะ"ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นอย่างตระหนกตกใจ​ เมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นมาแตะที่กระดุมตรงหน้าอกของชุดนักศึกษาที่สวมอยู่​ มันแนบเนื้อ​และเปียกชื้น​ มองเห็นชุดชั้นในสีดำสนิทลายลูกไม้ที่รัดรึงเนินอกอวบอิ่มที่อยู่ด้านจนมันโดดเด่นออกมาปะทะแก่สายตาของเขา"เพื่อนเธอ​ อาจจะอยากรู้ไปถึงลีลาของฉันว่ามันเด็ดแค่ไหนด้วยก็ได้นะ"พลั่ก!"โอ๊ะ!"ผัวะ!"โอ๊ย!"พิธทอล์ก​ :ยัยนี่แม่งผลักผม​ แถมยังชกเข้าที่หน้าท้องจนผมตัวงอ ก่อนหล่อนจะวิ่งไปหลบอยู่ที่หลังโซฟา ผู้หญิงบ้าอะไร​ มือหนักชะมัด! หยอกเล่นแค่หน่อยเดียว​ กะเอากันถึงตายเลยรึไง! ถึงผมจะอยากแค่ไหน​ ก็ไม่ได้มีรสนิยมปล้ำผู้หญิงหรอกน่า!"เล่นแรงไปไหมเนี่ยเธอ""ก็นายอยากมาเข้าใกล้ฉันก่อนทำไม​ ฉันไม่ชกที่หน้า​ ไม่ต่อยที่ปากของนายก็ดีแค่ไห

(ดรีมทอล์ก) :กิ๊บที่เดินควงแขนของอ้อออกมาจากรังรักเร้าร้อนพูดจากำกวมขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางที่ตกอกตกใจ ไม่คิดว่าต่างฝ่ายต่างจะมาเจอแจ็กพอตกันจะ ๆ แบบนี้“มะ...มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันเปล่า!” ฉันพยายามที่จะปฏิเสธ แต่ก็ถูกยัยกุ๊บกิ๊บทึกทักสรุปเอาเองไปแล้วว่า เราสองคนคงจะได้เสียกันไม่ต่างจากคู่ของเธอ“เอาเถอะ ๆ ยังไงแกก็เพื่อน ฉันจะปิดปากให้เงียบเลยแล้วกัน เพื่อเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา ฉันจะไม่บอกยัยมิ้วหรอกนะ ว่าแกแอบมากิน... เอ้ย! หมายถึงแกกับรุ่นน้องนี่ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว” กุ๊บกิ๊บกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมาเจอแจ็คพอตอะไรทำนองนี้ ราวกับสวรรค์ช่างเป็นใจ'เห็นมันร่านอย่างนี้แล้ว...จะยังอยากเอามันอยู่อีกไหม'กุ๊บกิ๊บช้อนสายตาขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ข้างกายขณะที่ครุ่นคิดอยู่ภายในใจ ก่อนจะลอบยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย'หึ! คิดว่าจะใสซื่อ ที่ไหนได้ก็ร่านเหมือนกันทั้งกลุ่ม... อยากรู้เหมือนกันว่าลีลาเธอมันจะเด็ดแค่ไหน จะต่างจากเพื่อนสามคนนี้ของเธอรึเปล่า'รุ่นน้องที่ชื่ออ้อเองก็คิดไม่ต่างกัน ทั้งสองคนกำลังมองเธอด้วยสายตาที่เหยียดหยัน'นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมเธอถึงได้จ้องหน้าฉ

“นี่... อย่านะ! ได้ยินไหม... เฟิร์ส! อย่ายุ่งกับน้องฉัน”ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไป แต่เดินกลับไปที่รถแล้วสตาร์ตเครื่อง ก่อนจะขับรถออกไปอย่างเฉยชา ป่านนี้หล่อนคงจะแทบบ้า ไม่ก็ดิ้นพล่านไปแล้วที่ร้องขอผมแต่ดันไม่เป็นผลสำเร็จ'รอดูแผนการของผมต่อจากนี้เถอะ'(เดียร์ทอล์ก) :“พี่ดรีม! โหย...มาไม่ทันเลยอ่ะ แฟนมาส่งเหรอ...หน้าตาดีนี่”ฉันชื่อเดียร์ นั่นพี่ดรีม... ลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง“มะ...ไม่ใช่นะ เขาแค่มาถามทาง” ดรีมตอบออกมา ท่าทางอิโนเซ้นต์ไม่เปลี่ยนเลย น่าหมั่นไส้ชะมัด!“จริงเหรอ? คิดว่าแฟนซะอีกนะ ไม่งั้นฉันคงอิจฉาพี่แย่เลย” ฉันตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม เรื่องอะไรจะแสดงสีหน้าบึ้งตึงให้ยัยนี่รู้ความจริงล่ะว่าฉันแค่แสร้งหลอกถาม"อิจฉาทำไม?" ดรีมขมวดคิ้ว ท่าทางแสนใสซื่อของเธอมันทำให้ฉันขัดใจเสียจริง นี่ถ้าไม่ใช่พี่นะ ฉันตบคว่ำไปแล้ว“ก็นั่นน่ะ อดีตเดือนสถาปัตย์เลยนะ มีใครไม่รู้จักบ้าง อย่าบอกนะว่าพี่ไม่รู้”“จะไปรู้ได้ไง...ช่างเถอะ! พี่ว่าเรารีบกลับบ้านกันดีกว่าอย่าไปสนใจเลย” ท่าทางดูมีพิรุธ ตอบมาได้ว่าไม่รู้ ถึงเนื้อถึงตัวกันซะขนาดนั้นคิดว่าฉันไม่เห็นรึไง อย่าให้รู้เชียวนะว่ามีอะไรในกอไผ่ ไม่งั้นละน่

ค่ำวันนั้นฉันนั่งท่องตำราเรียนเพื่อที่จะใช้สอบในเทอมสุดท้ายอยู่ภายในห้องนอนของตัวเอง แต่แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะกดรับสายสนทนา(อ้าวดรีม! นี่แกยังอยู่ที่บ้านอยู่เหรอ) เสียงของออมที่เป็นคนโทรเข้ามาถามฉัน"ใช่...มีอะไรรึเปล่า"(ก็วันนี้มันเป็นวันเกิดของรุ่นพี่เราที่เพิ่งจะจบไปปีก่อนไง แกลืมไปแล้วเหรอ)"จริงด้วยสิ... ฉันลืมไปซะสนิทเลย"(โอ้ย...นังบ้า! งั้นแกรีบอาบน้ำแต่งตัวมาเดี๋ยวนี้เลยนะ มีแต่คนถามหาแกอยู่)"ฉันคงไปไม่ได้แล้วล่ะ พอดีฉันท่องหนังสือ" ฉันตอบกลับไป(แต่นี่เดียร์ก็มาด้วยนะ) ออมบอกกับฉัน"คงไปกับเพื่อนที่คณะ ยังไงก็ฝากดูน้องฉันด้วยนะ อย่าให้ดื่มหนักล่ะ"(อือ ๆ งั้นแค่นี้แล้วกัน... บายแก!) สิ้นเสียงของออมฉันก็กดตัดสายก่อนจะวางมือถือลงบนที่นอนแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อคืนนั้น ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของรุ่นพี่คนหนึ่ง(เดียร์ทอล์ก) :"พี่เฟิร์ส!""อ้าวน้องเดียร์... มาด้วยเหมือนกันเหรอครับ"ฉันแสร้งทำเป็นเดินไปชนอิตาพี่เฟิร์สสุดหล่อ หล่อสุดในปฐพี แล้วส่งสายตาหว่านเสน่ห์ไปให้หลังจากที่เห็นเขาแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนเพื่อมาชงเครื่องดื่ม"แหม! ทำไมถามแบบนี้คะ เด