นิยายชุดแม่สื่อ​ ตอน แม่สื่อสาว (FIRST​ &​ DREAME) - 1 のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

"อย่าทำอะไรน้องฉันเลยนะ ขอร้องล่ะ!" เฟิร์สทอล์ก :ผมไล่มองเรือนร่างเย้ายวนตรงหน้า สารภาพตามตรง... ใกล้กันขนาดนี้ ผมเองแทบลืมหายใจ ไม่คิดเหมือนกันว่าดาเมจของเธอมันจะรุนแรงซะเหลือเกิน เล่นเอาหัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเด็กเดียร์นั่นก็สวยดีอยู่หรอก แต่สวยแบบจัดจ้านและเปิดเผย จนดูร้อนแรงเกินไปในแบบที่แตกต่างจากพี่สาวของเธอที่ดูนิ่ง สงบ แต่ว่าน่าค้นหา"มันขึ้นอยู่กับว่า... เธอจะทำให้ฉันพอใจมากแค่ไหน" คำพูดของผมทำให้เธอถึงกับหน้าถอดสี ดูท่าว่าหัวใจดวงน้อยคงจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเข้าให้แล้ว"อย่านะ! ไม่อย่างงั้นฉันจะร้องให้ลั่นเลย ไม่เชื่อคอยดู" เธอบอกกับผม... พลางกัดริมฝีปากของตัวเอง มันดูยั่วยวนมากเลย ให้ตายเถอะ! เป็นไปได้ว่าเธอคงจะล่วงรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้วสินะ"เอาสิ! อยากรู้เหมือนกันว่าเสียงของเธอกับปากของฉัน อะไรมันจะไวกว่ากัน" ผมท้าทายพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นอีก และนั่นก็ทำให้ผมได้กลิ่นความหอมจากซอกคอขาว ๆ ในจังหวะที่เธอเบี่ยงหน้าเพื่อหลบหนีเป็นกลิ่นหอมเจือจางจากเรือนกายสาวของเธอมากกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากแบรนด์ชั้นนำที่สาว ๆ มักใช้กัน มันหอมละมุน ช

เฟิร์สทอล์ก :"พอเถอะเดียร์!"บ้าเอ๊ย! ผมโดนน้องสาวตัวดีของยัยแม่สื่อนี่ขัดจังหวะจนได้ ทั้งที่วางแผนเอาไว้อย่างดีดันมีมารมาผจญ แต่ก็ช่างเหอะ! เกมนี้... ผมยังพอมีเวลา นี่ไม่รู้ว่าผมมัวแต่เสียดายที่กำลังจูบแบบเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่กับยัยแม่สื่อสาว หรือ ว่าตกใจจนช็อกไปแล้วกันแน่ ถึงได้เอาแต่ยืนอึ้งมองดูสองพี่น้องคู่นี้ต่อปากต่อคำกันอยากด่าตัวเองอยู่เหมือนกันที่ปล่อยให้เด็กเดียร์นั่นทำอะไรแบบนั้นลงไป โชคดีที่คราวนี้ผมคว้ามือเธอไว้ได้ทัน ไม่อย่างงั้นมีหวังคนตรงหน้าผมได้เจ็บตัวอีกแน่ เป็นบ้าหรือยังไงปล่อยให้น้องสาวตัวเองยืนตบยืนว่าอยู่ได้ สวมบทนางเอกนานเกินไปแล้ว ทำไมถึงไม่สู้คน เหมือนอย่างที่กล้าอวดเก่งกับฉันบ้าง!"ไปกับพี่" ผมบอกพลางลากแขนเดียร์ให้ไปด้วยกัน จังหวะนั้นมีคนเริ่มทยอยกันออกมาจากงานแล้ว รวมถึงกลุ่มเพื่อนของผมอีกสามคนด้วย"ไปไหนคะ" เดียร์ถามพลางจ้องหน้าผม"ไปไหนก็ได้ครับที่หนูอยากไป พี่พาไปได้หมด" ผมบอกกับเดียร์ เล่นเอาเธอถึงกับตาค้าง เพราะคงไม่คิดว่าผมจะชวนเธอไปด้วยกัน"ก็ได้ค่ะ" เธอยิ้มให้ผม ก่อนจะหันไปแสยะยิ้มร้ายกาจให้กับพี่สาวของตัวเองผมพยายามที่จะพาเดียร์ที่ดูท่าว่าจะดื่ม

อ้อทอล์ก :"เป็นอะไรมากไหม" เป็นผมเองที่ฉวยโอกาสในจังหวะนั้นเข้าไปช่วยประคองร่างของเธอให้ลุกขึ้น ในตอนที่ไอ้เฟิร์สพายัยเด็กเดียร์ที่เอาแต่ตบตีพี่สาวของตัวเอง โดยที่ยัยแม่สื่อนี่กลับไม่ได้โต้ตอบอะไรไปออกจากสถานการณ์ตรงนี้'เชี้ย! ทำไมไม่เป็นผมวะที่มีผู้หญิงมารุมแย่งกัน เคยเห็นแต่ศึกชิงนาง นี่มันศึกชิงนายชัด ๆ อิจฉาแม่งฉิบหาย แถมผู้หญิงสองคนนี้ก็ดันมาเป็นพี่น้องกันซะด้วย เป็นผมนี่เลือกไม่ถูกเลยทีเดียว'ผมบอกกับตัวเอง ที่ปกติแล้วจะมีหญิงสาวมารายล้อมให้เลือกอยู่มากมาย แต่ก็ยังไม่เห็นมีผู้หญิงคนไหนมาตบตีแย่งชิงกันต่อหน้าของผมเลยสักคน ไอ้เฟิร์สซะอีก... ที่มันไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาให้ระคายหูผมเลย แต่เอาเข้าจริง แม่งดันร้ายกว่าเพื่อน!เฟิร์สทอล์ก :ผมตกใจมาก... ไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะลงเอยแบบนี้ เด็กนี่ช่างร้ายกาจ! ลงไม้ลงมือมาได้แม้กระทั่งพี่สาวของตัวเอง นี่ผมคิดถูก หรือ คิดผิดวะที่ใช้เด็กนี่เป็นหมากในการเดินเกม...ถึงผมจะเป็นตัวต้นเหตุ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ผมจะมาขอโทษใคร ผมตัดสินใจรีบคว้าตัวของเดียร์ให้ออกมาจากสถานการณ์ตรงนั้น เพราะคิดว่าเดียร์คงไม่ยอมหยุดแน่ นี่เป็นทางเดียวที่ผมพอจะทำได

เวลาต่อมาดรีมทอล์ก :ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง อิตาอ้อนี่ก็ยังยืนเฝ้าฉันอยู่ไม่ยอมไปไหน จนคนในงานต่างพากันกลับไปหมดแล้ว แถมฉันก็ยังไม่รู้ว่ารถโดยสารพวกนี้พากันหายไปไหนหมดตอนแรกฉันกะว่าจะขอติดรถพวกคนที่รู้จักกลับไปด้วย แต่ก็พากันเมาแอ๋แทบจะทุกคน ขืนนั่งไปด้วย มีหวังได้พากันกลับบ้านเก่ายกคันแน่อยู่ ๆ ก็รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ปวดหัวมึนหัวขึ้นมาซะอย่างงั้น แถมแบตเตอรี่มือถือที่มีอยู่ก็ดันมาเหลืออีกแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้นด้วย'ทำไงดีนะ'เวลาผ่านไป"นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะ ป่านนี้รถคงหมดแล้วล่ะ ฉันว่าเธอควรจะติดรถกลับไปกับฉันดีกว่า""แต่ว่า" ทั้งที่ฉันเองก็อยากจะปฏิเสธออกไป แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์มันจะบีบบังคับ แถมตอนนี้ร่างกายของฉันก็รู้สึกร้อนหนาวแปลก ๆ อีกทั้งมันก็ดึกมากแล้วด้วย'แค่ติดรถไปด้วยกัน มันคงไม่น่ามีอะไรหรอกมั้ง!'"ขึ้นมาสิ... เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปมหาลัยสายนะ""อืม... ขอบคุณนะ"เขาเคลื่อนรถเข้ามาใกล้แล้วลดกระจกลงบอกกับฉัน ก่อนที่ฉันจะรับคำแล้วรีบขึ้นไปนั่งในรถตามคำเชิญของเขา"รัดเข็มขัดด้วยสิ" เขาบอกก่อนโน้มเข้ามาใกล้ทำท่าว่าจะยื่นมือเข้ามาช่วย ในตอนนั้นฉันจึงรีบคว้าสายเข็มขัดน

มองเห็นรถของเขาที่จอดติดเครื่องอยู่สักพัก แล้วค่อยเคลื่อนผ่านหน้าบ้านของฉันไป แต่นายเฟิร์สนั่น ฉันไม่รู้... เพราะฉันไม่ได้ใส่ใจว่าเขาจะเดินไปทางไหน หรือว่าทำอะไรอยู่ ๆ ร่างกายของฉันก็ดูจะหมดเรี่ยวหมดแรงไปซะเฉย ๆ มันคล้ายกับว่าฉันอยากจะหลับดื้อ ๆ เอาซะตรงนี้เลย“โอ๊ะ!” ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ ๆ สองมือของฉันก็เกาะเข้าที่กำแพงรั้ว... ก่อนจะมีเสียงของใครบางคนดังมาจากด้านหลัง“นี่เธอเป็นอะไรไป...เดินไหวรึเปล่า” มีเสียงหนึ่งเอ่ยถามฉัน และฉันก็ไม่ได้ให้คำตอบ แต่กลับเดินเข้าไปในรั้วบ้าน แล้วหลังจากนั้น... ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างฟุบ!เฟิร์สทอล์ก :หมับ!!! ผมรีบเข้าไปคว้าร่างของยัยแม่สื่อนี่เอาไว้ โชคดีที่ผมสังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเธอในตอนที่ลงมาจากรถของไอ้เชี้ยอ้อ แม่งมาด้วยกันได้ไงวะ! แต่ช่างเหอะ ผมรอให้รถของมันไปก่อน แล้วรีบลงจากรถหลังจากที่ตั้งใจจะขับออกไปอยู่แล้ว“ดรีม... ดรีม~” ผมเรียกชื่ออยู่สองสามหน ก่อนจะยกมือขึ้นอังที่หน้าผากมนของเธอ ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ ตอนจูบกันก็ยังเห็นดี ๆ อยู่เลย อย่าบอกนะว่าถูกจูบจนไข้ขึ้นเพียงแค่ไอร้อนจากร่างกายของเธอ ผมก็พอจะรู้อยู่แล้ว แต่จับดูเพ