นิยายชุดแม่สื่อ​ ตอน แม่สื่อสาว (FIRST​ &​ DREAME) - 1 のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ผมเองก็ไม่ได้ติดขัดอะไรที่จะอยู่ต่อ แต่มันจะดีเหรอที่ปล่อยหลานสาวรูปร่างสุดแสนเย้ายวนในชุดนอนบางเบาเอาไว้กับผมแบบนี้ "แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ของดรีมไม่อยู่เหรอครับ" ผมถามออกไปเสียงขรึมมาดแมนในแบบฉบับของพระเอกละครหลังข่าว ชงมาแบบนี้เห็นทีผมคงต้องวางฟอร์มกันหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าผมดี๊ด๊าออกหน้าออกตาจนเกินไป "พ่อกับแม่ของยัยดรีมไม่อยู่แล้วล่ะจ้ะ ทั้งสองคนเสียไปนานแล้ว... เสียไปตั้งแต่ตอนที่ยัยดรีมยังเป็นเด็ก จะมีก็แค่น้ากับยัยเดียร์ แล้วก็... " แกร๊ก! ผมกำลังโดนดึงเข้าสู่โหมดดราม่าอยู่ดี ๆ ทว่าประตูห้องก็กลับถูกเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาท โดยไม่มีการเคาะให้สุ้มให้เสียง หรือ แทนที่จะเอ่ยปากขออนุญาตซะก่อน ด้วยฝีมือของใครบางคนที่อยู่ในชุดนอนสีขาวเนื้อผ้าเรียบลื่นดูมันวาว แตกต่างจากตัวที่ยัยแม่สื่อสาวนี่สวมอยู่ก็ตรงที่ทั้งสั้น และ บางกว่ากันหลายเท่า จนมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปเห็นถึงเนื้อใน ดูแล้วแทบจะเหมือนกับไม่ได้สวมใส่อะไรเลย ทำให้ผมต้องเบนสายตาหลบเลี่ยงไปทางอื่นแทน "พี่ดรีมเป็นอะไรเหรอคะแม่" เด็กเดียร์นี่เปิดประตูเสียงดังเข้ามาขัดจังหวะในตอนที่คุณน้าผู้หญิงยังพูดไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำ "ยัยดรีมตัว

อ้อทอล์ก :คำตอบของออมทำให้ผมรู้สึกว่าไอ้หมอนี่โคตรมีเสน่ห์รุนแรง เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้มันก็เพิ่งจะทำให้ผู้หญิงสองคนทะเลาะตบตีกันด้วยเรื่องของมันอยู่เลย ผมล่ะโคตรอิจฉาสุด ๆ"ผมบอกอะไรให้นะว่าอย่างคุณ...ไม่ใช่สเปกในแบบที่ไอ้เฟิร์สมันชอบหรอก" ผมแค่นหัวเราะเบา ๆ เพราะไม่เชื่อว่าผู้หญิงหวานซ่อนเปรี้ยวอย่างออมจะชอบผู้ชายที่พูดจาขวานผ่าซาก ได้แค่กวนประสาทผู้หญิงไปวัน ๆ แต่ไม่นึกสนใจใครนอกจากเรียน นอน เข้าผับ แล้วก็แดกเหล้าแต่ก็มีมันแค่คนเดียวในกลุ่มเท่านั้นนะที่ไม่ชอบสูบบุหรี่ แถมปากแม่งเนี่ยโคตรจะหอมเลย ถามว่ารู้ได้ไง...เคยจูบกับมันมาแล้วเหรอ ขอตอบเลยว่าไม่ใช่ เคยแดกเหล้าแก้วเดียวกับมันมาหลายหน กลิ่นนี่หอมฟุ้งลอยขึ้นมาเตะจมูกของผมเลยคือมันเป็นพวกอนามัยจัดมากเลยไง ไหนจะแปรงฟันสามเวลาหลังอาหาร ไหมขัดฟันก็ใช้ น้ำยาบ้วนปากก็มี สเปรย์ดับกลิ่นปากก็ฉีด นี่ถ้ามีครีมทาลิ้นผลิตออกมาขายมันคงไปหาซื้อมาไว้ใช้แล้วล่ะ นี่ไม่ได้ตลกนะ เชื่อป่ะ! ถ้าผู้หญิงคนไหนเกิดได้จูบกับมันแล้วล่ะก็นะ ผมว่าต้องมีเคลิ้มอ่ะ"แล้วต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนคะ เพื่อนคุณถึงจะชอบ" เธอปรายตามองผมอย่างยั่วยวน ก่อนจะหัน

ผมครางกระเส่าอย่างสุดจะกลั้น แม้ว่าคนตรงนั้นจะไม่ใช่ยัยแม่สื่อสาวแสนสวย ทว่าภายใต้ภาพของจินตนาการในช่วงเวลานั้นของผมก็มีแต่เธอเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น 'ผู้หญิงที่ชื่อดรีม' ยัยออมนี่คงคิดว่าผมติดใจลีลาของเธอมากถึงขนาดลืมไม่ลงเลยสิท่า แต่เปล่าเลย เพราะเธอก็แค่ทางผ่าน เพื่อให้ผมได้ขยับเข้าไปใกล้ยัยแม่สื่อนั่นมากเข้าไปอีก... 'นี่คือแผนการของผม' สวบ!... สวบ!... สวบ!... สวบ... สวบ... สวบ!... ออมทอล์ก : "อ๊ะอ๊าอ๊าย... อ๊ะอ๊ายอ๊าย..." ฉันร้องลั่นเมื่อได้ยินเสียงครางกระเส่าเรียกฉันกลับมาว่าที่รัก! "กระแทกลงมาอีก แรงอีก อูว! ... ผัวขาเสียวจัง เอาอีก กระแทกลงมาอีก หอยเมียใกล้จะแหกแล้ว!" ฉันหลับตา นึกถึงหนุ่มหล่อรุ่นน้องที่ชื่อเฟิร์สนั่น แม้ว่าผู้ชายตรงหน้าของฉันจะไม่ใช่เขา แต่ว่าภาพในหัวของฉันมันกลับไม่ใช่ใคร มีแต่ภาพใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเต็มไปหมด และ แม้ว่าภาพที่ฉันเห็นจะเป็นภาพของเฟิร์สที่จูบไซ้ไปบนซอกคอขาวเนียนของยัยดรีม แต่ฉันก็เก็บมันเอามาจินตนาการได้ว่าเป็นตัวเองที่กำลังถูกเขาสัมผัสไปทุกสัดส่วนบนเรือนร่างของฉันแทนที่จะเป็นยัยดรีมนั่น "อื้อ~ สะ... เสียว... มะ... ไม่ ไ

"หอมดรีมด้วยสิคะแม่"'วะ... ว่าไงนะ! เมื่อตะกี้ ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม... '"นี่เธอยั่วฉันมากเกินไปแล้ว" ผมคิดไม่ตก พยายามที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้เพื่อไม้ให้มันพลุ่งพล่านจนขาดสติ แต่เธอก็ดันมาเรียกร้องให้ผมทำในสิ่งที่ผมกำลังพยายามหักห้ามใจเอาไว้"แม่จ๋า... หอมดรีมหน่อย ดรีมรักแม่นะ" เธอเรียกร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า วนไปวนมาอยู่หลายครั้ง จนผมไม่สามารถที่จะทนฟังเสียงหวานที่ยั่วยวนผมอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว"โอเคเด็กดี พ่อ... เอ้ย แม่! แม่ก็รักหนูนะ"ฟอด~ผมหอมแก้มเธออย่างแผ่วเบาในขณะที่เธอยังคงหลับตาพริ้มอยู่เพราะกลัวว่าแก้มของเธอจะเป็นรอยแดงช้ำขึ้นมาอีก และ เหนือสิ่งอื่นใดนั้น ผมกลัวจะหักห้ามใจเอาไว้ไม่ไหวจนเผลอทำเกินกว่าที่เธอร้องขอ แต่เธอก็ยังไม่ยอมหยุดเพ้อ"แม่จ๋า~ จุ๊บหนูด้วยสิ จุ๊บหนูหน่อย"ผมได้แต่ลูบกรอบหน้าตัวเองพร้อมกับปาดเหงื่อเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคนที่ไม่ได้สติอยู่นี่กำลังยั่วยวนผมถึงขั้นสุด โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่ได้ตั้งใจก็เหมือนกับตั้งใจ'ผมควรทำไงดีวะทีนี้'"จุ๊บหนูหน่อย... นะคะ แม่~"เธอยกมือขึ้นมาปีนป่ายบนร่างกายของผม ก่อนที่ผมจะจับข้อมือของเธอเอาไว้หลวม

"มึงทำอะไรไว้ที่งานเลี้ยง! กูพูดขนาดนี้คงจะจำได้นะ ถ้าสมองมึงมันไม่ได้ฝ่อ!""หึ! กูนึกว่าเรื่องอะไร...มึงถึงได้กล้าต่อยกู ได้ข่าวว่าพวกเด็กวิศวะปีสองไม่ได้ถูกเชิญให้ไป แต่ทำไมสะเออะรู้กันจังวะ! แล้วมึงเดือดร้อนอะไร กูแค่จูบอย่างเดียวยังไม่ทันได้เอาเลย รอให้กูเอาดรีมก่อน...แล้วมึงค่อยเดือดร้อน!""ไอ้เหี้ยเฟิร์ส! พูดจางี้ได้ไงวะ!"ผมปราดเข้าไปกระชากคอเสื้อแล้วชกเข้าไปที่หน้าของเฟิร์สอีกครั้ง คราวนี้ถึงกับหน้าหันผัวะ!"แล้วคิดว่ามึงต่อยกูแบบนี้ได้คนเดียวเหรอไอ้สัส!"ผัวะ!ผมถูกสวนกลับมาใบหน้าจนสันกรามกระตุกมีเลือดกบอยู่ที่บริเวณมุมปากคงไม่ต่างจากไอ้หมอนั่นฟาโรห์ทอล์ก :"เฮ้ย!...นี่แม่งเรื่องไรกันวะ"ผมที่เห็นเหตุการณ์มาแต่ไกลต้องรีบวิ่งเข้ามาห้ามปรามพวกเขาทั้งสองคนไว้ เพราะกลัวว่าเรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้นั่นก็พี่...นี่ก็เพื่อน! ต่อยกันเลือดตกยางออกขนาดนี้ไม่เป็นผลดีกับใครแน่ โชคดีที่พวกพี่อ้อ พี่พอร์ช และ พี่เตอร์เองก็มาช่วยระงับเหตุการณ์เอาไว้ด้วยเหมือนกัน"เลิก! ... เลิก! ...เลิก! ... ไอ้เชี้ยพิธ!" ผมร้องบอก"แยก! ... แยก! ... แยก! ... มึงต่อยกันทำเหี้ยไรวะ