Alle Kapitel von Dangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า : Kapitel 91 – Kapitel 100

หนึ่งเดือนต่อมา...[VELA TALK]“ถ้าเลือกได้ กูไม่อยากมีมึงเป็นญาติ” พี่ชายคนที่สองของนอสที่ชื่อ ‘เคลิ้ม’ เป็นคนพูด และคือเขาพูดกับพี่ทิว“บุญของมึงแล้วไอ้คุณเคลิ้มครับที่มีกูเป็นญาติ กูคนดีแค่ไหนมึงก็รู้” ฉันคิดว่าตัวฉันรู้สึกไม่ผิดพลาดหรอกนะ เวลาพี่ทิวอยู่กับบรรดาพี่น้องของเขา เขาดูเหมือนเป็นอีกคนที่เหมือนจะเข้าถึงง่ายมาก ๆ“คนดีบ้าอะไร มึงรู้อยู่แก่ใจมึงไอ้ทิว”“ใช่ กูรู้อยู่แก่ใจ กูเป็นคนดีมาก เพราะกูเป็นคนที่ทำให้มึงได้เมียคนนี้ไงไอ้เคลิ้ม กูนี่ผู้มีพระคุณนะครับ มากราบพี่ทิวมาน้องเคลิ้ม ไม่งั้นน้องไม่มีวันนี้นะครับ”“ไอ้ห่า” พี่เคลิ้มด่าสวนกลับแบบทันควัน นี่พวกเขาแค่คุยกันใช่ไหมนะ คงไม่ใช่ทะเลาะกันหรอก“แต่มันก็เหมือนจะแรงกับนอสเกินไปนะคะพี่ทิว” นี่เป็นเสียงน้องสาวพี่เคลิ้ม เธอชื่อ ‘จิลลา’ วันนี้เธอมาเยี่ยมญาติที่นี่ เราทุกคนก็เลยมีโอกาสได้พบเจอกัน ปกติเธออยู่อีกจังหวัดหนึ่ง“แรงตรงไหน เพราะน้องใจอ่อนอย่างนี้ไง แล้วรอบนี้ไม่ต้องมาขอร้องพี่นะ เพราะน้องใช้โควตาตัวเองช่วยเหลือที่ไอ้หมอหมดแล้ว” ที่พี่ทิวพูดคงจะหมายถึงพี่หมอคีย์ที่เป็นสามีของพี่จิลลาแหละมั้ง“พี่ทิว นั่นน้องชายนะคะ สงส

[VELA TALK]“ผ้าคลุมฮะพี่เวย์ขา” เสียงนี้เป็นเสียงของน้องซานต้า ลูกของอาคนที่ห้าของนอส หรือชื่อของเขาคืออาวอร์ม และอามอร์ฟีน อามอร์ฟีนที่มีร้านขนม และผู้หญิงที่นอสไปมีอะไรด้วยก็เคยเป็นเด็กในร้านของอามอร์ฟีน ผู้หญิงคนนั้นเคยส่งข้าวส่งขนมให้นอสหลายปี เธอคนนั้นรู้เรื่องราวของนอส ต่างกับฉันที่ไม่รู้อะไรเลยถ้าหากว่าแม่ของนอสไม่เล่าให้ฟัง และเกิดการทะเลาะกันนอสถึงเล่าบางส่วนให้ฉันฟังก็ไม่แปลกที่นอสจะสนใจเธอคนนั้น อาจจะเป็นฉันที่เป็นส่วนเกิน ถ้าไม่มีฉัน นอสก็คงจะมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้น ฉันยังจำรอยยิ้มที่นอสยิ้มในวันที่ฉันถามเขาได้ดี ว่าเขามีความสุขไหม และเขาก็ตอบว่าเขามีความสุขดี ซึ่งในตอนที่ฉันถาม นอสมีผู้หญิงคนนั้นอีกคน“พี่เวย์ขามีน้ำตา” ฉันนี่แย่จริง ๆ ร้องไห้ให้เด็กน้อยเห็น น้องซานต้าเด็กกว่านาฬิของฉันประมาณ 2 ปีนิด ๆ มีซานต้ากับแซนตี้อาวอร์มมีลูกแฝดชายหญิง ซานต้าป็นผู้ชาย แต่ชอบเรียกฉันตามแบบที่นาฬิเรียก เปลี่ยนแค่คำว่า ‘แม่’ ให้เป็น ‘พี่’“แค่ฝุ่นเข้าตาค่ะ แล้วนี่ซานต้าออกมาทำไมคะแล้วไปเอาผ้าคลุม ไม่สิ เสื้อคลุมมาจากไหน” ฉันรับเสื้อคลุมจากอ้อมกอดของน้องซานต้า แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าของ

[NOS TALK] “เธออย่าแกล้งเค้า”“นิดเดียว เค้าขอหอมแก้มนิดเดียว”“เค้าไม่เชื่อเธอหรอก เดี๋ยวก็ขอเพิ่มอีก”“ก็เค้ารักเธอไง เธอรักเค้ามั้ยครับ ถ้ารักเค้า เค้าขอนะ ขอ ๆ ขอ ๆ ทั้งตัวเลย”“ไม่เอาแล้วนอส เวย์ง่วงนอนแล้ว เวย์เหนื่อย”“โถ่ เธอ เค้าขออีกแค่รอบเดียว รอบเดียวจริง ๆ”“ไหนตอนแรกบอกแค่ขอหอมแก้ม แล้วทำไมรอบนี้มีเพิ่ม”“เธอก็รู้ ๆ อยู่แล้วไง อย่าแกล้งไม่รู้สิครับ นะ นะ นะ ครั้งเดียวจบเลยคืนนี้”“ไม่เอาแล้วได้มั้ยนอส เค้าระบมไปหมดแล้ว จูบอย่างเดียวได้มั้ย”“แค่จูบเองเหรอ”“จูบ หอม กอด ก่ายเลยอะ ไม่โอเคไม่ได้แล้วนะ ต้องโอเคแล้วล่ะ โอเคมั้ยคะ”“ก็ต้องโอเคมั้ยครับ ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย นอสรักเวย์นะครัย”“เวย์ก็รักนอส” ผมชอบที่สุด ชอบที่สุดคือรอยยิ้มที่เธอมีให้ผม ชอบที่สุดเวลาที่เธอยอมให้ผมแตะตัว ผมคิดถึงเธอ ผมรักเธอ รักเธอที่สุด…กริ๊งงงงงง…“หึ” ผมเอื้อมมือกดปิดนาฬิกาปลุกที่ดังตามเวลาที่ตั้งไว้ และลุกไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำแต่งตัว เตรียมไปทำงานนานจนใจทรมานกับการที่ต้องอยู่โดยที่มองดูเธออยู่ห่าง ๆ และเห็นเธอไปได้ดีกับคนที่เป็นพี่ชายของผม ช่วงเวลาแบบนี้ สำหรับคนอื่นอาจจะไม่นาน แต่กับผมมันโคตรน

[VELA TALK]“ป้าคะ ป้าคะรอก่อนค่ะ” ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากบ้าน เพราะได้ยินเสียงร้องขายของกินอยู่ที่หน้าบ้าน เป็นเสียงเจ้าประจำที่ฉันเคยซื้อกินบ่อย ๆ ตั้งแต่ท้องนาฬิ นี่ก็หลายปีมาแล้ว ป้าแกก็ยังคงขายเช่นเดิม“วันนี้ก็กินอีกแล้วเหรอเอ็ง” เป็นการทักทายเหมือนไม่ค่อยอยากจะขายให้ฉันสักเท่าไหร่ ป้าแกกลัวฉันจะมีค่าน้ำตาลสูงเกิน ถ้าหากเอาของหวานใส่ท้องมาก ๆ คือความจริงแล้วฉันกินประจำไง ตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ก็กินตลอด แล้วของที่ป้าแกขายก็คือปลากริมไข่เต่า ป้าอยู่ในละแวกบ้านนี้แหละ แกชอบเข็นขายไปตามบ้าน และขนมของป้าแกอร่อยมากไง ฉันก็เลยอดกินไม่ได้“ป้าจ๋าอย่าทักคนท้องแบบนี้สิจ๊ะ หนูเขินนะ”“ก็ป้าไม่อยากให้กินเยอะ กลัวจะไม่ดีกับร่างกายเอ็ง”“คนมันอยากห้ามกันได้ที่ไหนล่ะจ๊ะ เอาสิบถุงจ้ะป้า”“เยอะไป”“หนูซื้อเผื่อคนในบ้านด้วยไงคะ แล้วก็แช่ตู้เย็นไว้ด้วย เพราะป้าขายวันเว้นวัน ต้องกักตุน”“อะ ๆ ให้ 15 เลย เพราะพรุ่งนี้ป้าหยุดยาว 3 วัน ป้าแถมให้เอ็ง 5 ถุงไปเลย”“อ้าว ป้าหยุดยาวแล้วหนูจะเอาไหนกินอะ เจ้าในตลาดก็ไม่อร่อยเท่าป้า งั้นเอามา 20 ถุงเลยจ้ะป้า แล้วก็ไม่ต้องแถมนะ ของซื้อของขาย ป้าเข็นมา

[VELA TALK]หลังจากที่นั่งกินข้าวไข่ดาวจนหมด ฉันก็กำลังจะชะเง้อแง้มไปที่ถ้วยปลากริมไข่เต่า แล้วคราวนี้ปัญหาในใจมันก็เกิดอีก‘กินไม่แบ่งมันไม่น่าจะดี’นั่นแหละค่ะ มีน้ำใจไปอีก ทั้งที่ควรจะเฉย กลับไปแกะอีกถุงใส่ถ้วยแล้วมาวางตรงหน้าเขา คือเขาก็ไม่ได้ขอนะ กลายเป็นฉันที่ให้เอง และถ้าเขาไม่กิน ก็จะกลายเป็นฉันที่ร้องไห้ เพราะความน้อยใจที่หยิบยื่นน้ำใจ แต่เขาไม่รับเออ ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยอะ ทำไมฉันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เขาทำกับฉันขนาดนั้น ฉันไม่ชอบ ไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลย“ร้องไห้ทำไม” เสียงของนอสถามฉัน อะจ้ะ ร้องไห้แบบไม่รู้ตัว คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่เขาเคยทำ กลายเป็นว่าน้ำตาไหล ไอ้โรคขี้น้อยใจเกิดขึ้นกับคนอย่างฉันได้ยังไง แล้วมันมากมายขนาดนี้เลยนะฉันไม่ตอบ ไม่มองหน้า รีบตัก ๆ กินแล้วเอาถ้วยชามที่กินไปเก็บ จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัวค่ะ ปกติปลากริมไข่เต่าก็จะมีรสเค็มนิด ๆ คราวนี้เคล้าน้ำตา อร่อยเพิ่มเลยทีเดียวค่ะหมับ!“คิดถึง” นอสดึงฉันที่กำลังเดินพ้นห้องครัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขา “ทรมาน ใจจะขาด อยากกอด” เสียงของเขาสั่นไหว ในขณะที่ฉันก็ร้องสะอื้นไปแล้ว ยิ่งได้กลิ่นกายแบบระยะประชิด ฉั