Alle Kapitel von Dangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า : Kapitel 71 – Kapitel 80

ผมกลับมาถึงคอนโดเวลาประมาณสี่ทุ่ม แตะคีย์การ์ดเข้ามาในห้อง ห้องมืดสนิท“ไม่อยู่เหรอวะ หรือไปหาลูก แล้วก็ไม่โทรบอก” ผมบ่นพึมพำและเดินไปเปิดประตูห้องนอน เพราะบางทีเธออาจจะหลับ แต่ปรากฏว่าไร้ร่างบางที่เคยนอนอยู่ในห้อง ผมล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเวฬามันไม่ติด ปล่อยให้เครื่องแบตหมดอีกแล้วเหรอวะ“ไม่สบาย แล้วยังจะไปหาลูกอีกนะเวย์” ผมบ่นระหว่างกดโทรหาแม่(ว่า)“เวย์อยู่ที่นั่นใช่มั้ยครับแม่ บอกเวย์นะครับว่าเดี๋ยวนอสเข้าไปรับ” ได้ยินเสียงแม่ผมก็เอ่ยกับท่าน(เวย์ไม่ได้มาที่นี่)“ตลกละครับ เวย์ไม่ไปที่นั่น เวย์จะไปไหน”(แล้วแม่จะหลอกนอสทำไม ถ้าไม่เชื่อก็มาดูสิ)“เป็นไปไม่ได้ นาฬิล่ะครับ”(ดึกขนาดนี้นาฬิก็หลับแล้วมั้ยนอส)“เหรอครับ”(นอส)“ครับ”(นอสไม่ชอบเรื่องที่ป๊าเคยทำ แต่นอสกำลังเดินตามรอยป๊าในอดีตนะลูก นอสผิดคำพูดกับแม่ นอสผิดสัญญาที่ว่าถ้ามีแฟนแล้วจะไม่นอกกายนอกใจทำให้แฟนเสียใจ ที่นอสทำอยู่แม่เข้าใจนะ นอสอาจจะกำลังสนุก เพราะชีวิตที่ผ่านมาของนอสเอาไปไว้ในโรงพยาบาล และในเมื่อนอสผิดไปแล้ว นอสก็ใช้มันให้คุ้มเถอะลูก เพราะมันก็คงเอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว ไม่ว่าจะความรู้สึก หรือว่าคน) แม่กดว

‘อยากรู้ก็แค่ลอง แต่ถ้าถามกู กูคิดว่าไม่ลองจะดีกว่า แต่ก็นะ ถ้าห้ามใจตัวเองไม่ได้จริง ๆ ก็ลอง ๆ ไป แล้วก็อย่ามาเสียใจทีหลัง เพราะอะไรก็ตามที่ทำพลาด มันแก้ไขด้วยการเอายางลบมาลบความผิดไม่ได้ นี่มันชีวิตจริง ไม่ใช่กระดาษกับดินสอที่เขียนผิดแล้วหยิบยางลบมาลบ ถ้าคิดว่าดีก็ทำ แค่นั้น’‘…’‘และก็คำนึงถึงผลที่จะออกมาด้วย ถ้าคิดจะลอง คนที่จะเสียใจจะมีใครบ้าง แล้วถ้าคิดว่าอะไรก็ตามที่มันได้มาง่าย ๆ เดี๋ยวมันก็ได้มาง่ายอีก ถึงได้กล้าทำร้ายใจกัน กูก็จะบอกมึงว่าบางทีของบางอย่างถ้าหลุดมือครั้งที่สอง มันอาจจะไม่กลับมาอีกตลอดไป ถ้าจะทำก็เนียนหน่อยแล้วกัน’“อย่ามานั่งทำหน้าหมาเหงาหาเจ้าของไม่เจอ กลับหาเด็กมึงได้ละ กูไม่อยากเห็นหน้า” ไอ้ทิวมันพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัว“นี่มึงจะไม่ช่วยกูหาเวย์จริง ๆ เหรอไอ้ทิว ไม่สงสารกูบ้างเหรอ” ผมลุกขึ้นตามมันไป มีแต่มันที่จะช่วยผมได้อย่างรวดเร็วที่สุด“กูสงสารเวย์มากกว่าที่รู้จักมึง กูไม่กระทืบมึงก็บุญแล้วไอ้นอส มึงรู้มั้ยว่าผู้หญิงที่มึงทำให้เสียใจเป็นคนดีแค่ไหน มึงคิดว่าชาตินี้มึงจะหาผู้หญิงแบบนั้นได้อีกมั้ย มึงช่วยใช้มันสมองของมึงคิดหน่อยนะ กูที่เฝ้าดูเวย

คนที่ช่วยให้ฉันมาอยู่ที่นี่ก็คือพี่ทิวนั่นแหละค่ะ เขาบอกว่า ‘ไม่คิดว่าจะตัดสินใจได้เร็วขนาดนี้’ คือคำที่พี่ทิวพูดกับฉันตอนที่มารับฉันที่คอนโด และเขาก็มาส่งฉันถึงสวนที่จังหวัดตราด ระหว่างการเดินทางฉันบอกเขาเรื่องตั้งครรภ์ พี่ทิวแค่นขำและบอกว่า ‘เดี๋ยวมันก็ผ่านไป พี่สัญญาว่าจะดูแลเวย์ให้ดีที่สุด’ตั้งแต่วันนั้นฉันจึงอยู่ที่สวนของข้าวจ้าว มีข้าวจ้าวคอยดูแล แล้วสุดท้ายฉันก็มีเลือดไหลจากช่องคลอด จึงได้มานอนที่โรงพยาบาลนี่ไงล่ะ“ตื่นแล้ว ทานข้าวนะครับ แม่ของผมทำข้าวต้มหมูสับมาให้” ฉันรู้สึกตัวตื่น ข้าวจ้าวก็เริ่มยัดเยียดอาหารมาให้ฉันทาน“เพิ่งตื่นเอง ยังไม่หิว” คือฉันเพิ่งจะลืมตา แต่เหมือนเขาอยากให้ฉันบำรุง“จ้าวโดนเฮียด่าเลยนะครับ ที่ปล่อยปละละเลยทำให้คุณต้องมานอนโรงพยาบาลแบบนี้” ข้าวจ้าวทำหน้าซีด“ไม่ใช่ความผิดของข้าวจ้าวสักหน่อย ฉันดื้อเองที่ไม่ยอมกินไม่ยอมนอน แต่หลังจากนี้ฉันพยายามให้มากกว่านี้นะ” ฉันยิ้มให้ข้าวจ้าว และไม่อยากให้เขาโทษตัวเอง เพราะเรื่องนี้ฉันผิดเอง“ถ้างั้นก็ทานเถอะครับ คุณเป็นคนท้องที่ผอมมากรู้ตัวมั้ยครับ” สงสัยคงจะโดนพี่ทิวว่าไปหลายอย่าง ถึงได้วกวนกลับมาที่ของกินตลอด

“ก็บอกว่าไม่รู้ไง จะให้ทำยังไง” พ่อของผมบอกด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดมากครับ “ตอนทำทำไมไม่คิด ตอนนี้จะมางี่เง่าเพื่อ? วันนั้นกูบอกมึงแล้ว กูถามมึงแล้วว่ามึงแน่ใจแล้วเหรอ มึงก็บอกว่ามึงแน่ใจ กูก็ตามใจมึง แต่กูจะบอกให้นะว่าไอ้กฤษ์สิ้นปีน่ะมันไม่มีจริงหรอก กฤษ์แต่งของมึงมีแค่ต้นเดือนที่ผ่านมานั่นแหละ”พ่อแสยะยิ้มสมเพชผม รอยยิ้มของพ่อเด่นชัดว่าสมน้ำหน้าลูกที่ไม่ได้เรื่องคนนี้“นอสขอร้องนะครับป๊า นอสตามหาเวย์ไปทุกที่ไม่ว่าจะที่บริษัทที่เวย์ไปทำงาน หรือที่ต่าง ๆ ที่คิดว่าเวย์ไป แต่ก็ไม่เจอเวย์สักที่เลย ป๊าช่วยนอสตามหาเวย์หน่อย ครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ นอสไม่ออกนอกลู่นอกทางอีก”“กูไม่ช่วย แม้ว่าการมองสภาพมึงตอนนี้จะเหมือนกับย้อนภาพตัวกูในอดีตก็ตาม ต้องโทษที่ตัวมึงไอ้นอส โทษที่มึงคิดได้แค่นั้น ทั้งที่ใครต่อใครก็เตือนมึงแล้ว แต่มึงก็ยังทำ เพราะมึงนอกใจเมียแอบมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นไง เมียมึงถึงได้หนีไปแบบนี้ มึงไม่คิดสงสารนาฬิบ้างเลยหรือไง เพราะมึงเลยตอนนี้หลานกูถึงได้เพ้อถึงแต่แม่เวย์ขา ก่อนนอนก็ขอพรให้แม่ปลอดภัย ขอให้แม่กลับมาหาไว ๆ มึงทำทุกอย่างพังนอส มึงทำมันพังหมด”“นอสขอโทษครับ”ปึง! ผมกับพ่อม

“แล้วไอ้ตัวก่อเรื่องละครับ” ผมถึงบ้านของลุงภพแล้วครับ“อยู่หน้าห้องนาฬิ ลูกไม่ให้เข้าใกล้ก็เลยเป็นบ้าจะเป็นจะตาย นอนเฝ้าลูกอยู่หน้าห้อง” ลุงภพบอกกับผม“ฝากแกะใส่ถ้วยให้หน่อยครับ ผมจะเอาเข้าไปให้นาฬิ” ผมยื่นถุงให้แม่บ้านของลุงภพ คือถุงบะหมี่เกี๊ยว“หลานเป็นยังไงบ้างครับลุง”“หนักมาก ร้องหาแต่แม่ ไม่ยิ้ม กินแค่นมกับน้ำ ร้องไห้จนหลับ หรือจะให้เวย์กลับมา นี่ลุงใจไม่ดีแล้วนะ เห็นนาฬิเป็นแบบนี้แล้วจะขาดใจตาม” ลุงภพยังไม่รู้เรื่องที่เมียไอ้นอสท้องกำลังตั้งท้อง ผมไม่ได้บอกใครในครอบครัว แต่คิดว่าคงจะต้องบอกแล้วล่ะ“เดี๋ยวทิวลองถามเวย์ดู ตอนนี้เวย์ยังไม่รู้เรื่อง ถ้าเวย์รู้เวย์น่าจะรีบกลับมา เพราะนาฬิคือหัวใจของเวย์” รับปากออกไปก่อนครับแม้จะยังไม่เคลียร์ แต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็ต้องเคลียร์อยู่แล้ว “ทิวขอขึ้นไปหาหลานนะครับ” ผมเห็นแม่บ้านยกชามมาจึงขอปลีกตัว“หึ สภาพ”“กูเข้าไปด้วย”“กูไม่ได้ห้าม แต่ลูกมึงไม่ให้เข้าไม่ใช่เหรอ” ผมมองสภาพที่น่าสมเพชของไอ้นอสน้องเวร“กูสงสารลูก” มันพูดแล้วก็ก้มหน้าร้องไห้“สงสารทำไม ตอนนั้นก็เห็นมึงมีความสุขดี”“…” มันไม่เถียงหรอกครับ สภาพจะยืนยังไม่ไหวเลยด้วยซ้ำ ผมละส