Alle Kapitel von Dangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า : Kapitel 121 – Kapitel 130

[NOS TALK]ตาย ตาย ตาย ไม่พูดกับผมทั้งวันแบบนี้ ผมจะทำยังไงได้ล่ะครับ นั่งเครียดอยู่นาน สุดท้ายแล้วผมก็คิดออก ทางออกของผมก็คือนาฬิ ให้นาฬิมาหาเวฬาอาจจะช่วยให้เวฬาหายโกรธที่ผมหลอกเธอหลอกแค่เรื่องชื่อลูกกับเรื่องจูบยังโกรธขนาดนี้ ดีนะที่ผมไม่คิดหลอกเธอเรื่องความทรงจำ“พ่อนอสขามาไม่บอก ผิดแผนน้องหมด วันนี้น้องวางแพลนไว้เรียบร้อยนะคะ มาแซงคิวคนอื่นยืมตัวน้องมาก่อนแบบนี้ต้องจ่ายหนักนะคะบอกเลย” ดูลูกสาวของผมพูดสิครับ เดี๋ยวนี้อะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมดแล้วครับ“จ่ายด้วยอะไรดีครับ ไหนบอกมาซิน้องอยากได้อะไร” ผมขับรถไปด้วยและพูดกับลูกสาวไปพลาง ๆ คือผมขับรถออกมารับนาฬิด้วยตัวเองครับ มารับลูกสาวไปช่วยง้อแม่ของลูก เพราะผมพูดอะไรกับเวฬา เวฬาก็ไม่ตอบผม เธอบอกว่าลงโทษที่ผมโกหกจึงไม่พูดกับผม 1 วัน จากนั้นก็เริ่มไม่พูดกับผมเลยครับซึ่งผมทนไม่ได้ครับ จะบ้าตายแล้วด้วย“ถามเหมือนพ่อนอสขามีตังค์ตังค์เลยนะคะ” เอ่อ สะอึกทันทีเลยครับ ลูกนะลูกรู้ดีจริง ๆ “พ่อนอสขาจนจะตายไป น้องจะขออะไรได้คะ”คือตอนนี้ถึงเวฬาเธอจะจำอะไรไม่ได้ แต่ผมก็ยังเอาเงินของผมให้เธอเหมือนเดิมครับ และเป็นที่รู้กันว่าใคร ๆ ก็รู้ว่าผมกลัวเม

“น้องอยากกลับบ้านแล้วค่ะพ่อนอสขา ป่านนี้คุณปู่คิดถึงน้องแล้วแน่ ๆ เลย” ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วครับ พี่น้องของผมก็ยังไม่กลับกัน สนุกสนานกันใหญ่ในขณะที่ผมได้แต่มองหน้าเมียที่ถามอะไรก็ไม่ตอบผม คุยกับทุกคนยกเว้นผม แบบนี้คือตั้งใจแกล้งผมใช่ไหมครับผมนี่อยากร้องไห้แล้วนะ แล้วตอนนี้ลูกก็อยากกลับบ้านขึ้นมาอีก“น้องนอนนี่มั้ยครับ” ไม่ได้ขี้เกียจไปส่งนะครับ แต่เผื่อว่าลูกนอนที่นี่ลูกจะช่วยกันได้บ้าง“น้องก็อยากนอนนะคะ แต่คุณปู่บอกว่าให้กลับไปนอนบ้าน แล้วคุณปู่จะให้แบงค์เทา 3 ใบ คุณปู่บอกว่าถ้าพ่อนอสขาให้ได้ 6 ใบค่อยให้น้องนอนที่นี่ แต่พ่อนอสขาไม่น่าจะมี เพราะงั้นน้องกลับไปเอาแบงค์เทา 3 ใบดีกว่าค่ะ” พ่อนะพ่อ รู้อยู่แล้วว่าผมไม่มีเงิน ก็ยังคิดเอาเรื่องนี้มาขู่ผมลูกก็อะไรเป็นเงินไปหมด ไม่สงสารพ่อบ้างเลย รู้ทั้งรู้ว่าพ่อไม่มีเงิน“น้องไม่อยากนอนกอดพ่อกับแม่แล้วเหรอครับ” หาวิธีหว่านล้อมลูกครับ“โถ่ พ่อนอสขา น้องอยากกอดสิคะ แต่แบงค์เทาก็สำคัญนะคะ มี 3 ใบด้วย ตั้ง 3 ใบแหน่ะ เอาไว้เราค่อยกอดกันในวันที่คุณปู่ให้แบงค์ม่วง 1 ใบนะคะ” นาฬิอ้อนผมครับ อ้อนให้ผมยอม ลูกเห็นเงินสำคัญกว่าผมน่าเศร้าใจที่สุด“ถ้างั

[VELA TALK]จากวันเป็นเดือน เลื่อนผ่านไปเรื่อย วันเวลาไม่เคยหยุดรอใคร มีแต่เราที่ต้องวิ่งตามเวลาให้ทัน หนึ่งเดือน สองเดือน สามเดือน กระทั่งน้องคล็อคลูกชายของฉันอายุ 6 เดือน วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตตอนนี้ก็มีความสุขดี ถ้าอยากมีความสุขมากกว่านี้มันคงจะยากเกินตัวไป ได้แค่นี้ก็ดีมากพอแล้วฉันกลับมาอยู่กับลูก ดูแลลูกทั้งสอง โดยที่มีแม่ของนอสช่วยดูแล ด้วยความที่พ่อแม่ของนอสเห่อหลานสาวและหลานชายเป็นอย่างมาก ท่านจึงขอร้องให้ฉันอยู่ที่นี่ ที่บ้านของท่าน โดยพ่อของนอส สร้างบ้านขึ้นมาอีกหลังด้านหลังของบ้านหลังใหญ่ พ่อบอกว่าเผื่อว่าอยากจะอยู่กันแบบครอบครัว เผื่อว่านอสจะอยากอยู่แบบนั้น พ่อบอกว่านอสไม่เหมือนคนอื่น จึงต้องไวกว่าความคิดของนอส ฉันไม่เข้าใจที่พ่อของนอสพูด แต่คงประมาณได้ว่าดักทางลูกชายแหละมั้งคะ กลัวลูกชายจะหอบหลานหนีอะไรแบบนี้รึเปล่านะถ้าหากถามว่าเรื่องความทรงจำของฉันที่กลับมานอสรู้เรื่องแล้วหรือยัง ก็ขอบอกว่านอสไม่รู้ค่ะ และฉันก็จะไม่บอก จะแกล้งทำเฉย ทำเหมือนลืมเลือนมันไป ไม่มีใครรู้นอกจากตัวฉันและหมอที่นอสพาฉันไปรักษา นอสค่อนข้างเครียด แต่ฉันคิดว่าเราจะเครียดและวางตัวลำบากกว่า

[NOS TALK]“อร่อยแน่ใช่มั้ยครับอาฟีน” ผมกำลังเกิดความกังวลกับเค้กที่ลงมือทำ ไม่ใช่เค้กก้อนแรกเพราะที่ผมทำมามันหลายร้อยก้อนได้แล้ว กว่าจะได้เป็นรูปเป็นร่างแบบนี้โคตรนานเลยครับวันนี้วันเกิดแม่ของลูก ผมทำเค้กด้วยตัวเอง โดยที่คนสอนก็คืออาฟีนคนเดิม ผมหัดทำมาได้สักพักแล้วครับ มันก็ยากดี ยากเลยแหละ ไม่รู้อาฟีนทำได้ยังไง“อร่อยแล้ว สวยแล้วด้วยเนี่ย” ไม่รู้ว่าเป็นคำปลอบใจหรือเปล่านะครับ ผมได้แต่ภาวนาขอให้มันอร่อยจริง ๆผมอยากให้เวฬาประทับใจหลายเดือนที่ผ่านมานี้ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีนะครับ แต่มันเหมือนผมอยู่บนความฝันมากกว่าความเป็นจริง ผมกลัวครับ กลัวว่าสักวันเธอจำเรื่องราวทุกอย่างได้แล้วจะเกลียดผม ผมไม่กล้าทำอะไรเธอมากกว่านี้ กลัวว่าเธอจะหาว่าผมฉวยโอกาส ผมถึงอยากให้เธอจำได้แต่นี่มันก็นานมากแล้ว เธอบอกว่าเธอจำไม่ได้เหมือนเดิม พาไปหาหมอ หมอก็ตอบไม่ได้ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี‘จำไม่ได้ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ครอบครัวเราโอเคแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าจำไม่ได้ก็ไม่ต้องไปพยายามรื้อฟื้นมันหรอก’ คือหนึ่งประโยคที่เธอบอกผมใช่ มันโอเค แต่ผมก็ความรู้สึกผิดอยู่ดี ผมอยู่กับความรักที่ความกลัวแอบแฝงอยู่ มันค่อนข้างอธิบายยากคร

[VELA TALK]ฉันขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ข้ออ้างง่าย ๆ ที่คิดขึ้นมาได้แบบกะทันหัน เนื่องจากปั้นหน้าไม่ถูกเริ่มจากที่นอสจำวันเกิดฉันได้ ทั้งที่ฉันคิดว่าเขาคงไม่รู้ ตอนที่เขาถือเค้กมายืนตรงหน้ายอมรับว่าอึ้งมาก และดีใจด้วย ยิ่งพอรู้ว่าเค้กก้อนนี้เขาเป็นคนทำเอง ฉันก็ยิ่งปลื้มใจเข้าไปใหญ่แต่ความปลาบปลื้มใจกลับถูกกลบด้วยคำขอแต่งงานในเวลาไล่เลี่ยกันนอสขอฉันแต่งงาน ซึ่งฉันไม่โอเคในจุดนี้ จะว่างี่เง่าก็ได้ แต่ฉันกลัว กลัวว่าถ้าตอบตกลงไปแล้ว พอถึงเวลานอสจะไม่อยากแต่งเหมือนรอบก่อนฉันฝังใจเรื่องนี้มาก เพราะครั้งนั้นมันเหมือนฉันโดนปฏิเสธเลยนะ ครั้งนั้นเขาเหมือนไม่อยากแต่งกับฉัน แล้วถ้ารอบนี้เป็นแบบนั้นอีกล่ะคือมันไม่มีอะไรมาการันตีได้เลยว่านอสจะไม่ทำอีก ถ้าจะอ้างว่าลูก ตอนนั้นนอสก็มีนาฬิ เพราะฉะนั้นเอาลูกมาการันตีตรงนี้ไม่ได้ฉันเลือกที่จะตอบไปตามตรงว่าไม่อยากแต่ง ไม่อยากเจอความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้วปากนอสก็บอกว่าเข้าใจ บอกว่าไม่เป็นไร แต่ฉันเห็นนะว่าหน้าเขาอึ้ง และผิดหวังมาก เมื่อฉันปฏิเสธออกไปแบบนั้นฉันออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่ขังตัวเองเพื่อปรับตัวทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เมื่อเดินออกมาฉั