All Chapters of คลั่งรักถลำลึก: Chapter 11 - Chapter 20

เป็นครั้งแรกที่นุ่มนิ่มนั่งรถหรูหราด้านในแอร์เย็นเฉียบ สาวน้อยเลิกลั่กมองซ้ายขวาก่อนจะชี้ทางนำมายังอู่ซ่อมรถ หลีเกี่ยวฮวด ของเฮียเล้งแต่ทว่ามีป้ายติดหน้าร้านว่าออกไปทำธุระ นุ่มนิ่มจึงพาเพื่อนของเฮียเล้งกลับไปยังบ้านตัวเอง เมื่อมาถึงก็ได้เล่าเรื่องอุบัติเหตุให้แม่ฟัง"นิ่มมันซุ่มซ่ามมันไม่ค่อยระวัง!" แม่ดุ แต่ไทป์รีบแสดงความรับผิดชอบ "ผมผิดเองครับอย่าโทษนิ่มเลย""ตายจริง น้าไม่ค่อยชินปกติมีแต่คนด่ามัน ฮ่าๆ""ผมชื่อไทป์นะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก""น้าชื่อติ๋มเป็นแม่ของนุ่มนิ่ม""ผมยินดีรับผิดชอบอาการบาดเจ็บทุกอย่าง ไม่ว่าจะอยากไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดหรืออยากได้เงินค่าเสียเวลา เรียกมาได้เลยนะครับผมพร้อมจ่าย""โอ๊ยย ถ้ามันยังแรดได้ก็แสดงว่าร่างกายปกติ ไม่ต้องคิดมากหรอกพ่อหนุ่ม"แม่ยกกล่องยามาให้นุ่มนิ่มรักษาบาดแผลที่ถลอกเพียงน้อยนิ ดก่อนจะสั่งให้เฝ้าบ้านเพราะต้องไปขูดหวยหลังจากทำแผลเสร็จนุ่มนิ่มก็อาสาทำของกินให้ โชว์ฝีมือตำมะละกอ เอาไก่ที่หมักมาย่างไฟ"ปกติหนูขี้เกียจแต่วันนี้หนูตั้งใจทำ" นุ่มนิ่มยกอาหารมาวางบนโต๊ะ "ว่าแต่พี่สนิทกับเฮียเล้งมากหรือคะ""ก็เรียนมหาลัยมาด้วยกันมา สนิทกันมาก พอ

"มาไงวะไอ้ชิต?!" เล้งทักเพื่อน"ไอ้ไทป์มันส่งไลน์มาบอกว่าอยู่กับมึง""เข้ามานั่งในบ้านก่อน""ดีใจที่ได้เจอเว้ยยย""เหมือนกัน"เล้งพาเพื่อนสนิทเข้าบ้าน คว้าผ้าผืนเล็กเช็ดโต๊ะอย่างสะอาดเพื่อให้สาวสวยที่ตามมาได้นั่ง"เฮียเล้งสบายดีนะคะ" หญิง เป็นน้องสาวของชิต กล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร "ไม่ได้เจอกันตั้งนาน""น้องหญิงสบายดีนะครับ""สบายดีค่ะ เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น หญิงไปฝึกงาน""กินอะไรมาหรือยัง""ยังเลยค่ะ"ชิตกับไทป์นั่งคุยกันตามประสาเพื่อน เล้งดูลุกลี้ลุกลนเป็นพิเศษ รีบเข้าไปในห้องครัวจัดแจงผัดข้าวจานหนึ่งเพื่อจะนำมาให้น้องสาวของเพื่อน"กินข้าวผัดก่อนนะ เฮียทำเอง" ไม่ทันถึงมือของหญิง นุ่มนิ่มก็ยืนขวางพร้อมกับพูดจาฉะฉาน"นิ่มก็หิวนะเฮีย วันนี้ยังไม่กินอะไรเลย""ไม่ได้! ข้าวผัดมีจานเดียว น้องหญิงเดินทางมาไกล คงจะหิวข้าวมากกว่า""นิ่มก็เดินมาจากบ้าน หิวเหมือนกัน""เห็นไหมว่าฉันติดธุระ วันนี้เธอกลับบ้านไปก่อน"นุ่มนิ่มจ้องมองผู้หญิงที่ชื่อหญิง แค่แว๊บแรกก็ไม่ถูกชะตา แต่เมื่อโดนไล่ก็จำเป็นต้องกลับแม้จะงอนมากเฮียเล้งตั้งวงสนทนาเมื่อได้เจอเพื่อนพร้อมหน้า จากนั้นก็พูดคุยสัพเพเหระเพราะไม่ได้เจอกั

"ไม่ทันแล้ว เอาไว้ไปสำนึกผิดทีหลังแล้วกัน""เฮียยย~อ๊าส์!""ครางลั่นขนาดนี้เดี๋ยวชาวบ้านก็แห่มาดูหรอก"ตัวเล็กนิดเดียวจึงสามารถกระชากลากถูได้อย่างง่าย ขณะที่เรียวลิ้นปัดแกว่งยังคงจ่อเลียกลีบอันบริสุทธิ์ มือหนาก็เอื้อมบีบเต้านมขยำจนเนื้อแทรกออกมาระหว่างนิ้ว ยิ่งบีบเฟ้นความเจ็บก็โลดแล่น กลายเป็นสิ่งกระตุ้นทำให้นุ่มนิ่มอ่อนแรงพ่นลมหายใจถี่รัว"นิ่ม อ๊าาาส์ อย่านะเฮีย" แม้จะร้องท้วงแต่ก็ขัดขืนพอเป็นพิธี ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มีมอบให้เขาตั้งแต่ยังไม่พ้นเยาวชนด้วยซ้ำ "จะฉี่ ฮือออ""ก็ฉี่ออกมาสิ""จะบ้าหรือไง มะ มันน่าอาย""มันไม่น่าอายหรอก ฉี่ออกมาเลย""ไม่เอา ฮือออ~"เพราะประสบการณ์โชกโชน เล้งรู้ดีว่านุ่มนิ่มเสียวจนอยากเสร็จไม่ได้อยากฉี่ตามที่รู้สึก จึงรีบสอดนิ้วชี้เข้าไปในรูร่องที่หุบสนิท เกร็งข้อแขนกระซวกเข้าออก นิ่มนุ่มอ้าปากค้างแหงนใบหน้าสุดลำคอซู่~'อ๊าาาา!'เป็นไปตามคาด..น้ำเสียวพุ่งปรี๊ดออกมาเป็นสีใสไร้กลิ่น หน้าขาเลอะเทอะไปด้วยน้ำเมือก ชายกำยำเริ่มไม่อาจกักเก็บความต้องการ งัดท่อนลำที่ผงาดตรงอยู่ภายใต้กางเกงขายาวออกมาจากนั้นอุ้มยกตัวเล็กขึ้น สองขาเรียวหนีบเอว สองมือกอดคล้องคอ แทบไม่กล

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย""ไม่ตอบแปลว่าใช่ ในตอนที่เราเจอกัน เฮียมักซื้อของมาให้ หญิงก็ยังเป็นเด็กไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไร ตอนนี้มานั่งคิดดูก็รู้สึกเขินจังค่ะ"ต๊บ!ต๊บ!เสียงฝ่ามือฟาดลงประตูที่หน้าอู่ทำให้บทสนทนาชะงัก เล้งรีบเดินจ้ำอ้าวไปเปิดพบว่าเป็นคมท่าทางหอบเหนื่อยพูดจาร้อนรน จับจความได้ว่าเห็นนุ่มนิ่มคลานริมถนนแถมยังอ้วกอยู่ข้างเสาไฟฟ้าตรงทางเข้าปากซอย จึงให้เพื่อนอีกคนยืนเฝ้าและมาตามเฮียเล้งเพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อเฮียเล้งรีบเข้าไปสั่งให้น้องสาวเพื่อนล็อกกลอนประตูแน่นหนา รีบใส่เสื้อผ้าขับรถมอเตอร์ไซค์เพื่อไปหา ทันทีที่มาถึงก็เห็นสภาพเมาหนักจนขาดสติ เพราะนุ่มนิ่มไม่รอรับเงินและรู้สึกว่าสภาพร่างกายตัวเองไม่ไหวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วรีบออกทางหลังร้านจึงรอดพ้นเงื้อมมือผู้ชายที่มอมเหล้าเธอได้แต่สุดท้ายก็ไปไม่ไหวลากสังขารมาได้ถึงแค่ปากซอยเช้าวันต่อมาผวะ! ผวะ! ผวะ!"ฮือออ แม่พอแล้ว" เสียงไม้เรียวฟาดเข้าที่แก้มก้นของนุ่มนิ่มดังสนั่น หลังจากเล้งเห็นสภาพเมื่อคืนจึงรีบอุ้มแล้วนำมาส่งบ้าน "นิ่มเจ็บ!""เจ็บก็ดีจะได้จำ ใครสั่งใครสอนให้ทำตัวแบบนี้ฮะ!""ก็มันได้เงินเยอะนี่นา

"พูดเล่น นี่เธอไม่มีอารมณ์ขันเลยหรือไง""นิ่มเป็นคนไม่ใช่ไก่""ยังมีน่ามาตลกอีก"ทั้งคู่ยังคงพูดคุยกันขณะที่นุ่มนิ่มยืนเกาะขอบหน้าต่าง เฮียเล้งถอนหายใจพูดเสียงเรียบ "ถ้าไม่รีบพากลับฝ่าพายุฝน เธอคงไม่ป่วยแบบนี้""เฮียไม่ต้องคิดมากหรอก นิ่มโอเค นานไหนจะได้เป็นหวัดก็ดีเหมือนกัน จะได้กินยาพาราอร่อยๆ""ยาพาราบ้านเธอสิอร่อย ฮ่าๆ""เฮ๊ยกลับไปเถอะดึกแล้ว""อืมมม ก่อนนอนห่มผ้าด้วยนะ""เดินกลับระวังนะ หมาจะกัด""มาเถอะจะต่อยให้หน้าหงาย"นุ่มนิ่มส่งยิ่มหวานโบกไม้โบกมือลาเฮียเล้ง เฝ้ามองชายหนุ่มเดินห่างออกไปลับตา อย่างน้อยเขาก็ดูใส่ใจเธอมากกว่าแต่ก่อน ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยพองโตเช้าวันต่อมา"เพิ่งเปิดเรียน มหาวิทยาลัยหยุดอีกแล้ว" แม่ถาม "มันจะเรียนรู้เรื่องกันเหรอวะ เปิดๆ ปิดๆ""มหาวิทยาลัยอยู่ในช่วงดูแลตัวเอง ฉะนั้น..ครูอาจารย์ก็ได้แค่ให้ความรู้วิชา ส่วนเรื่องการงานก็ต้องไปค้นคว้า จะปิดหรือเปิดก็มีค่าเท่ากันแหละแม่""ใส่ชุดนักศึกษาไม่เท่าไหร่ ทำเป็นความรู้ท่วมหัวเลยนะ ขอให้เรียนจบเถอะ กูจะยกมือไหว้""หนูจะบาปไหมเนี่ยแม่ ฮ่าๆ อะ ปอกมะละกอเสร็จแล้ว""หมักไก่ด้วยจะเปิดร้าน""แม่เปิดร้านตั้งแต่แปดโม