พยัคฆ์ร้ายล่ามรัก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ความสัมพันธ์ทางกายระหว่างพยัคฆ์กับแพรชมพูมีเวลากำลังลดน้อยถอยลงไปทุกที เหลือเวลาเพียงสองวันที่หญิงสาวทำหน้าที่มอบความสุขทางกายปรนเปรอ ป้อนอาหารว่างให้ชายหนุ่มกินจนสำลักความสุขก็ใกล้จะครบกำหนดหนึ่งเดือน พอกลางคืนก็โหยหาและกินเธอตละตะกลามอย่างอดอยากปากแห้งหิวโซ เหมือนขาดผู้หญิงมาแรมปีทั้งที่ปกติเขาเอาเธอจนเจ็บระบมหนักหน่วง บางครั้งก็เป็นไข้ ทว่าเขาก็ใส่ใจคู่นอน ดูแลเธอดีจนหายไข้ เมื่อถึงช่วงเวลากลางวันต่างคนต่างทำงาน แทบไม่มีเวลาคุยด้วยกันหรือคุยนับคำด้วยซ้ำ ทว่าพอเธอจะขออนุญาตชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกันบนเตียงก็ถูกคนประสบการณ์ชั้นเชิงล่อหลอก จนร้องครางแทบไม่ได้ศัพท์ที่อยู่ใต้ร่างเขาทุกที เหตุนี้ทำให้เธอหาโอกาสสองคนตามลำพังคุยกับพยัคฆ์ดีๆ ไม่ได้เลย และเป็นอีกวันที่ชายหนุ่มค่อนข้างเดือดดาลเห็นรถเก๋งหรูคันสีดำป้ายแดงเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านไร่แสงจันทร์ จะไม่อารมณ์ฉุนเฉียวกว่านี้ถ้าเจ้าของรถคันนั้นไม่ใช่สัตว์แพทย์หนุ่มหน้าตาดี พี่หมอเตโชของน้องแพร “แอบนัดกิ๊กเธอมาเหรอ?” “พี่หมอเตโชไม่ใช่กิ๊กของแพรอย่างที่พี่เสือเข้าใจนะคะ” คนบ้าอย่างเขาคนเดียวเท่านั้นแหละมองว่าพี่หมอเตโชเป็นกิ๊กขอ

“ถ้าหากฉันปล่อยเธอกับครอบครัวไปจากไร่แสงจันทร์ ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอจะคิดบอกเรื่องนี้กับใครอีกหรือเปล่า นอกจากฉัน” หัวนิ้วแม่มือชี้เข้าใส่ตัวเองประกอบกับคำพูด “พี่เสือก็เลยคิดจะเก็บแพรไว้ที่นี่เหรอคะ” แพรชมพูถามเสียงสั่นเครือ “ถ้าพ่อแม่ฉันกลับมาจากสเปนก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที” “แล้วเมื่อไหร่ล่ะคะ ถ้าพี่เสือไม่เคยรักแพรก็ปล่อยแพรไปเถอะค่ะ แพรจะได้ตัดใจจากพี่เสียที” เขาไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนแอบชอบข้างเดียวมันทรมานและเจ็บปวดภายในใจมากขนาดไหน จนต้องเก็บความรู้สึกเก่ง แพรชมพูยอมถอยทุกอย่าง ไม่มีที่จะให้ถอยอีกต่อไป อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออกแล้ว! “ถ้าเธออยากไป ฉันก็ไม่ห้าม เหลือเวลาเพียงสองวัน ข้อตกลงการบริการและคู่นอนหนึ่งเดือนของเธอก็จะหมดสิ้นสัญญาลง เธอจะไปมีผู้ชายคนอื่น ฉันก็ไม่ห้าม” “ตลอดเวลาหนึ่งเดือน” พยายามควบคุมอารมณ์และสีหน้าไม่ให้เขารู้ว่าเธอเจ็บปวด “แพรขอถามคำถามสักข้อหนึ่ง ได้มั้ยคะ” “เธอจะถามอะไรฉัน” ท่าทางกำลังรอฟังจากเขาทำเอาเธอกำลังพ่ายแพ้กับการตามตื้อจีบมาตลอดสี่ปีไม่สิ เธอแพ้ตั้งแต่แรก ไม่เคยเอาชนะใจเสือได้เลยสักวินาทีเดียว! เมื่อเห็นว่าแววตาดำเข้มของเขาย

แพรชมพูปลีกตัวออกจากรสจูบลุ้นระทึกของผู้ชายเอาแต่ใจมาได้สำเร็จ บางจังหวะหัวใจเต้นแรงกลับแรงขึ้น...และแรงขึ้นจนอึดอัด หายใจแทบไม่ออก จริงอยู่ว่าเคยจูบกับพยัคฆ์ ทว่าครั้งนี้รุนแรงและเร่าร้อนมากกว่าที่ตัวเธออยู่บนตักแกร่งนอนแบนราบด้วยซ้ำ ให้ความรู้สึกต้องการมากล้นจากตัวเขา ปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปากบวมแดงเจ่ออย่างแผ่วเบา ก่อนแพรชมพูสลัดศีรษะแรงๆ หักห้ามใจตัวเองว่าอย่าเพ้อฝันว่าแค่ถูกเขาจูบ คิดว่าพยัคฆ์จะมีใจให้เธอ พอคิดได้ดังนั้น มือเรียวสวยหยิบเอามือถือส่วนตัวกดส่งข้อความขอความช่วยเหลือจากพี่หมอเตโช ซึ่งเป็นคนเดียวที่จะช่วยเธอย้ายออกจากบ้านไร่แสงจันทร์ ตอนนี้เธอกำลังเดือดร้อนหนัก! ขืนอยู่ต่อไปเกิดท้องโตขึ้นมา เขาจะจับผิดสังเกตได้น่ะสิ น้องแพร : พี่หมอคะ แพรขอความรบกวนหน่อยได้มั้ยคะ น้องแพร : (ส่งสติกเกอร์เหมือนจะร้องไห้) เหมือนสัตว์แพทย์หนุ่มจะไม่เข้าเวรพอดี Techo : มีอะไรหรือเปล่า เพราะปกติแพรชมพูไม่เคยทักมาคุยหรือแม้แต่จะส่งข้อความออกแนวขอความช่วยเหลือ เข้าสู่โหมดจริงจัง เขากำลังแวะเอาขนมหวานไปฝากหญิงสาวอยู่พอดี น้องแพร : แพรอยากคุยกับพี่หมอต่อหน้า พี่หมอออกมาหาแพรหน่อยได้ม

ผ่านมาหลายสัปดาห์ บนชั้นสองของไนต์คลับอลองเซส ร่างสูงย้อนกลับมาที่เดิมอีกครั้ง พยัคฆ์ส่งคนของเขาออกตามหาผู้หญิงตัวเองหนีออกจากใต้ปีกเสือ ดูเหมือนแพรชมพูจะบล็อคช่องทางการติดต่อเขา ไม่ว่าไลน์หรือกระทั่งอินสตาแกรมส่วนตัวที่เคยคุยกันอย่างสนิทสนม เหมือนเธอหายเข้าไปกลีบเมฆเฉย ๆ! “พอๆ ก่อนไอ้เสือ แก้วที่หกของคืนนี้แล้วเว้ย” เจมส์ยื้อแย่งจับแก้วเชมเปญทรงขอบเหลี่ยมเพชรอยู่ในมือหนาของเพื่อนสนิทออก ทว่าพยัคฆ์ดึงแก้วกลับมายกขึ้นกระดกเหล้าเข้าลำคอดังเอื้อกๆ จนได้ เสียงวางแก้วกระทบกระเทือนโต๊ะเบอร์ห้าดังรุนแรง ดีที่ว่าโซนชั้นข้างบนเป็นอาณาเขตพื้นที่ส่วนบุคคลของเจ้าของไนต์คลับ เจมส์ที่หมกตัวทำงานอยู่ที่นี่ก็ค่อยโล่งใจ เหมาะสมกับจ้างช่างแพงๆ ทำโต๊ะแก้วแข็งแรงทนทานมือไอ้พวกเพื่อนแรงเยอะ แต่ละคนไม่ธรรมดา...รวมถึงเขาด้วย “กูไม่หยุด” มีแต่เจมส์คนเดียวคอยอยู่เป็นเพื่อนรักเพื่อนร้าย คอยนั่งเฝ้าปรับความทุกข์ใจ มันเป็นเพื่อนคนเดียวยังไม่มีเมีย ยกเว้นไอ้พวกเพื่อนสองคนก่อนหน้านั้นติดเมียหนัก ยังดีคอยส่งคนของพวกมันออกตามหาเมียเขาอีกแรง! “ถ้ามึงไม่หยุด กูจะปิดร้านแล้วนะเว้ยไอ้เสือหอน” เกลียด

ทุกพื้นที่ภายในห้องที่มีทั้งความสุข ความเศร้าอยู่ร่วมกัน จับจ้องไปทางไหนก็เห็นแต่ภาพแพรชมพูคอยบริการ ปรนนิบัติเจ้านาย มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ใครพลอยอยู่ใกล้เธอ กลับสบายใจไปด้วย! คำว่าคนใช้เป็นเหตุผลข้ออ้างแย้งความรู้สึกในใจ ช่วงเวลากำลังสับสนตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือน พอแพรชมพูหายออกจากชีวิต ทำเอาเขาชัดเจนมากขึ้นว่าหัวใจต้องการสิ่งใด นอกเหนือจากดึงเอาตัวเธอกลับคืนมาอยู่ข้างกายเขาตลอดชีวิต... ‘แพรเป็นห่วงสวนกุหลาบ ต้องตัดเก็บเอามันไปขายที่หน้าตลาดทุกเช้ามืด พี่เสือห้ามแพรไปดูมันไม่ได้เหรอคะ’ ‘ไปในสภาพอาการแดดร้อนจัดเนี่ยนะ?’ ‘พี่เสือเป็นห่วงแพรด้วยเหรอคะ เอ๊ะ หรือว่าพี่เสือเริ่มหันมาสนใจแพรแล้ว แบบนี้น้ำหยดลงบนหินแกร่งทุกวัน ก็มีทางจะกัดเซาะหินให้โอนเอนมาทางแพรสินะคะ’ เขาเห็นดังนั้นรีบดีดนิ้วเข้าปากอวบอิ่มของคนชอบเถียงฉอดๆ ด้วยความมันเขี้ยว ‘ฉันไม่ตลกด้วย ยายเด็กจุ้นจ้าน’ ‘แหย่นิดหน่อยก็ไม่ได้ พอให้ได้กระชุ่มกระช่วยหัวใจของน้องแพรคนนี้ ขอตัวก่อนนะคะ’ สวนกุหลาบแปลงเล็กๆ ที่พยัคฆ์ไม่เคยเฉียดกรายเข้าใกล้มัน กลับกลายเอาเป็นว่าตอนนี้ชายหนุ่มคิดถึงเจ้าของสวนกุหลาบสีแดงส่งกลิ่น