พยัคฆ์ร้ายล่ามรัก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

รถเก๋งหรูคันสีดำแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านใหญ่ของอาณาเขตไร่แสงจันทร์ เจ้าของรถคันหรูมาตรงเวลานัด ร่างสูงของหมอเตโชก้าวลงจากรถ แน่นอนว่าเพิ่งออกเวรแล้วกลับไปเปลี่ยนชุดอื่นเพื่อมาให้เกียรติญาติผู้ใหญ่ที่ชวนเขามากินข้าวเย็น หมอเตโชหยุดชะงักเพียงเห็นญาติผู้พี่ยืนนิ่งออกมาต้อนรับหรือต้องการมาหาเรื่อง นับตั้งแต่แพรชมพูออกจากจังหวัดเชียงราย สัตว์แพทย์หนุ่มส่งคนมาดูอาการและฉีดวัคซีนฟาร์มโคนมเป็นประจำทุกเดือน แต่เจ้าตัวไม่ย่างกรายเหยียบเข้ามาที่นี่ กระทั่งป้านับดาวชวนเขาออกมาร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วยกัน หมอเตโชลังเลใจว่าจะเผชิญหน้ากับคนที่เป็นต้นเหตุทำให้คนที่เขารักเหมือนน้องสาวเสียใจหรือเปล่า เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องกลัว? “เห็นว่าช่วงนี้งานยุ่งมากเลยเหรอ ถึงได้ส่งคนมาดูแลเจ้าแดงแทน” เจ้าของไร่แสงจันทร์เปิดปากถามคนแรก หลังยืนจ้องมองสายตากับญาติผู้น้องเป็นเวลานาน “ครับ ช่วงนี้ผมคงไม่ได้เข้ามาในไร่ ไม่ได้ไปหาเจ้าแดงบ่อย ๆ” ว่าพลางหันมองทางถนน เหมือนต้องการหาอะไรบางอย่างตามที่เธอร้องขอ “ไม่เห็นตงเฉินเลยนะครับ” “เจ้าหมาบ้านั่นมันหงอยเหงาหลายเดือนแล้ว คิดถึงแต่เจ้าของมัน นายรู้หรือเปล่าว

หลายวันผ่านไป... รถเก๋งคันสีดำเงาวับของหมอเตโชขับผ่านเข้ามาภายในโรงแรม ‘เพียงธารา’ ซึ่งอยู่เครือบริษัทครอบครัวของอติญา อดีตยายเด็กทอมบอย คนที่เขาเคยไม่ค่อยถูกกัน คงเป็นภาพจำสมัยตอนเขาอาสาไปรับแพรชมพูกลับจากโรงเรียน แล้วเจอยายเด็กทอมบอยพูดจาไม่ให้เกียรติรุ่นพี่ เจอผู้หญิงหลายหลากประเภท แต่ยังไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างอติญามาก่อน และดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาระหว่างหันมาชวนคุยแพรชมพู ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอ แสบได้ใจเขาจริง ๆ! “ผมมาหาคุณอติญาหรือคุณตี้ เจ้าของโรงแรมนะครับ” ร่างสูงหันมาบอกพนักงานบริการต้อนรับลูกค้าที่เคาน์เตอร์ด้านล่างของโรงแรม พอออกเวรเสร็จก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าขับรถจากเชียงรายมายังปากช่อง และพนักงานทุกคนที่นี่ก็จำบ่อย คงเป็นเพราะหน้าตา ส่วนสูงที่เป็นเอกลักษณ์เสน่ห์ดึดดูดฝ่ายตรงข้าม บางคนคิดว่าสัตว์แพทย์หนุ่มแวะเวียนเทียวไปเทียวมาที่นี่บ่อยๆ ก็อาจจีบเจ้าของโรงแรมที่นี่ แต่เปล่าเลย เขาใช้ชื่ออติญาอ้างเพื่อจะเจอแพรชมพูต่างหาก “คุณตี้รอคุณหมออยู่ข้างบนห้องเหมือนเดิมค่ะ” “ขอบคุณครับ” รอยยิ้มเผยอมุมปากออกเล็กน้อย คนที่ได้รับรอยยิ้มแจกหวานจากหมอเตโชสุดหล่อเ

“แพรชมพู! อย่าหวังว่าเธอกับมันจะอยู่ที่นี่ เธอไม่คิดถึงคนทางโน้นเลยเหรอ” “แล้วใครว่าแพรไม่คิดถึงพ่อแม่ของแพรล่ะคะ ก็เป็นเพราะพี่เสือคนเดียวที่ทำให้แพรต้องออกจากที่นั่น พี่เสือยังต้องการอะไรจากตัวแพรอีก” “แพร...” พยัคฆ์อยากเอื้อมมือขึ้นไปไกล่เกลี่ยผิวบอบบางของคนที่เขาหยุดหัวใจให้อย่างถนอม จากเสือเพลย์บอยไม่เคยหยุดกับผู้หญิงคนไหน กลับมาตกม้าตายกับอดีตยายเด็กหน้าสิวเข้าเสียแล้ว เสียงของหมอเตโชเอ่ยอุทานเรียกชื่อเขาดังลั่น “มึงห้ามแตะต้องน้องแพรเดี๋ยวนี้ เสือ!” “ไอ้หมอ!” เขาเก็บมือเข้าไว้กับตัว “กูยังไม่สะสางกับมึงเรื่องที่ช่วยผู้หญิงของกูออกมาจากไร่ของกู คืนนั้นมึงโกหกกู!” “อย่าเพิ่งตีกัน! นี่มันในโรงแรมของฉัน ถ้าพวกคุณจะมาหาเรื่องชกต่อยกันก็ออกไปทางนอก ยายแพร แกไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” อติญาเอาตัวเองเข้ามาแทรกกลางช่องว่างของสองหนุ่ม จึงได้โอกาสเห็นหน้าพ่อของลูกแฝดเพื่อนสนิท หล่อนะแต่เลว ไม่อย่างนั้นเพื่อนรักจะหอบลูกหนีออกมาหาเธอเหรอ คนถูกถามส่ายหัวเบาๆ “ฉันไม่เป็นอะไรยายตี้” “มันเกิดอะไรขึ้น นี่น่ะเหรอคนที่แกบอกว่าเป็นพ่อของเด็ก เหมือนทั้งสองจะเคยมีปัญหากันนะ” กระซิบบอก

แพรชมพูหยุดตรงหน้าห้องพักของเขาที่น่าจะพักอยู่กับคนสนิท มือเล็กกำลังจะเอื้อมขึ้นไปเคาะกลับหักห้ามใจตัวเองไว้ บ่นอุบเสียงอู้อี้อย่างหัวเสียที่หัวใจไม่รักดีหวนเป็นห่วงเขา “คนหน้าหนาอย่างพี่เสือ ไม่ตายง่ายๆ หรอก จะห่วงเขาไปทำไม กลับห้องดีกว่า” ชั่วความคิดแวบแรกขัดแย้งกับคำพูด ร่างคนท้องอุ้ยอ้ายกัดริมฝีปากล่างแน่น หลุบตาต่ำก้มมองยาหม่องถืออยู่ในมือ ถอนหายใจพรืดใหญ่ อย่างน้อยก็แสดงความหวังดีที่เธอเผลอทำเอาเขาเจ็บไม่ตั้งใจก็แล้วกัน “เอ๊ะ!” ทว่ายังไม่ทันจะยกมือออกแรงเคาะประตู คนด้านในห้องพักกลับเปิดออกกลายเป็นมิ่ง ร่างเพรียวบางหยุดชะงักไปครู่ ครั้นจะถอยกลับไปตั้งหลักก็ไม่ได้ เพราะตาเรียวสวยบังเอิญเห็นร่างเปลือยเปล่าท่อนบนกำลังเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ “ไอ้มิ่ง! กูบอกให้มึงไปซื้อยาหม่องมา กูเจ็บจนหัวโนหมดแล้ว โอ๊ย! แสบชะมัด” “คุณแพร” คำพูดต่อมาจากลูกน้องคนสนิท คนเจ็บหน้าผากที่ถูกเมียจงใจกระแทกประตูโขกใส่เต็มแรงกลับนิ่งเงียบลง หัวใจด้านในเต้นแรงสั่นไหวแทบทะลุออกมานอกอก ไม่คิดว่าเธอจะเป็นห่วงเขาจริงๆ “คุณแพรมาทำอะไรที่นี่ครับ” “ฉันจะกลับเข้าห้องแล้ว เอ่อ...ยาหม่องไปให้นายของมิ่ง จะ

คราวนี้หมอเตโชพูดอะไรต่อไปไม่ออก หันมามองดวงหน้างามหลุบตาต่ำก้มมองดูมือตัวเอง เหมือนจะหลบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาโดยตรง สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้กับญาติผู้พี่อยู่ดี มือหนาที่เคยกำมือแน่นกลับคลายออก รู้ทั้งรู้ว่าแพรชมพูรักพยัคฆ์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร และคนที่เธอคิดเหมือนพี่ชายก็ควรจะดีใจ ไม่ใช่ต้องมานั่งเสียใจ “พี่หมอ แพรขอโทษนะคะ” แพรชมพูบอกพี่หมอเตโช เธอเกรงใจเขาที่ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวข้อง ทว่าแรงมือกระชับจากพยัคฆ์บีบเบาๆ เหมือนตำหนิเธอปลายๆ “มันต่างหากที่ช่วยแพรหนีออกมาจากผม ทำไมต้องไปขอโทษด้วย ผมไม่เอาเรื่องมันก็ดีเท่าไหร่แล้ว” เพราะเห็นแก่เมีย พยัคฆ์จึงปล่อยเลยตามเลย “พี่เสือ!” เธอหันมามองหน้าเขา ทว่าพยัคฆ์ก้มลดกระซิบบอก “ผมพูดเรื่องจริงทั้งหมด ทำไมแพรจะต้องโกรธผมด้วย” เห็นท่าทางสนิทสนมของคนทั้งคู่ก็ชี้ชัดเจนได้แล้วว่าพยัคฆ์รักและหวงแพรชมพูมากขนาดไหน หมอเตโชพอเดาออกว่าเขาไม่สามารถเข้าไปแทรกได้เลย “เกิดอะไรขึ้นเหรอ” คนที่รู้เรื่องช้าสุดน่าจะเป็นอติญา เป็นหมอเตโชเลือกจะตอบแล้วค่อยเดินออกไปทางอื่น “เปล่า...” เหมือนตาเขาจะแดง “แค่น้องแพรคืนดีกับพ่อของเด็กในท้องได้แล้