All Chapters of ข้าคือแม่นางพิษแต่ท่านแม่ทัพดันเสพติดซะงั้น: Chapter 11 - Chapter 20

แกร่งข้างหนึ่งก็กอดเอวของนางไว้แน่น ส่วนศีรษะของนางกำลังหนุนอยู่บนท่อนแขนแข็งแรงของเขาสติที่ยังงัวเงียพลันตื่นเต็มที่ เสี่ยวฉินเบิกตากว้าง จ้องแผงอกเปลือยที่มีมัดกล้ามเนื้อชัดเจนตรงหน้า ก่อนค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษที่นอนอยู่เคียงข้างเซียวหลิงเฟิงกำลังหลับตา ริมฝีปากที่เคยม่วงคล้ำกลับมามีสีเลือด ผิวกายอบอุ่นเป็นปกติ ไร้ร่องรอยของเกล็ดน้ำแข็งที่เคยเกาะตามไรผมและขนตาเมื่อคืนภาพความทรงจำพลันผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ทั้งตอนที่เขาหมดสติ พิษไอเย็นกำเริบจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด นางยอมใช้หญ้าพิษเก้าขั้วที่ตามหามาหลายปีปรุงยาให้เขา และที่สำคัญที่สุดคือวิธีป้อนยาที่นางจำใจต้องใช้นางประกบปากป้อนยาพิษเพลิงให้เขาด้วยตัวเอง‘สวรรค์ ข้าทำอะไรลงไปเนี่ย’ใบหน้าของเสี่ยวฉินร้อนวาบ นางรีบตะเกียกตะกาย พยายามแกะแขนที่โอบเอวออกเพื่อหนีลงจากเตียงทว่าเพิ่งขยับได้เพียงเล็กน้อย แขนแกร่งกลับกระชับร่างบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น จนคนทั้งสองแนบชิดกว่าเดิม"จะรีบไปไหนแต่เช้าเล่า หมอซู" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะเสี่ยวฉินชะงัก ก่อนเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่ลืมขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่ร

"เจ้าไปร่วมงานเลี้ยงในวัง หรือกำลังเตรียมตัวไปทำสงครามกันแน่""ป้องกันตัวไว้ก่อนสิ ใครกล้ามาหาเรื่องข้าหรือลอบกัดเจ้า ข้าจะโปรยยาให้มันเต้นระบำร้องเพลงกลางงานเลี้ยงเลยคอยดู""อย่าทำให้ถึงขั้นต้องปิดวังจับเจ้าก็แล้วกัน""หากไม่มีใครหาเรื่องข้าก่อน ข้าย่อมเป็นสตรีเรียบร้อยที่สุดในงาน"เซียวหลิงเฟิงมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ"คำพูดนี้ของเจ้าน่าเชื่อถือน้อยที่สุดตั้งแต่ข้ารู้จักเจ้ามา""เซียวหลิงเฟิง"สองวันต่อมา ขบวนของแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพบูรพาก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง ก่อนเข้าสู่เขตพระราชวังเพื่อร่วมงานเลี้ยงตามราชโองการลานกว้างหน้าประตูวังเนืองแน่นไปด้วยรถม้าของเหล่าขุนนางและตระกูลใหญ่ ผู้คนที่มาร่วมงานต่างพูดคุยทักทายกัน ขณะเดียวกันก็ลอบจับตามองขบวนของเซียวหลิงเฟิงที่เพิ่งมาถึงบริเวณหน้าประตูวัง สตรีร่างระหงในชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวประดับมุกยืนอยู่ท่ามกลางสาวใช้ นางคือหลี่ซูหรง บุตรสาวคนโปรดของอัครมหาเสนาบดีหลี่ หนึ่งในคุณหนูผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวง และเป็นผู้ที่ปักใจหมายปองเซียวหลิงเฟิงมานานทันทีที่เห็นรถม้าของเขา ดวงตาของนางก็เป็นประกาย"ท่านพี่หลิงเฟิงกลับมาแ

"ฮ่า ๆ ช่างปากแข็งและเข้าขากันได้ดียิ่งนัก เจิ้นระอาความเย่อหยิ่งของตระกูลหลี่มานาน วันนี้ได้เห็นพวกเขาหน้าเขียวหน้าแดงวิ่งออกจากท้องพระโรง ก็นับว่าช่วยให้เจิ้นอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย"ตรัสจบ ฮ่องเต้ทรงหยิบป้ายทองคำสลักลายมังกรจากบนโต๊ะ แล้วส่งให้ขันทีนำไปมอบแก่เซียวหลิงเฟิง"ในเมื่อเจ้าพาสตรีผู้มีไหวพริบเช่นนี้เข้าวังมา เจิ้นย่อมต้องมีรางวัลให้ เอาป้ายทองผ่านคลังหลวงนี้ไป เจิ้นอนุญาตให้ว่าที่ฮูหยินของเจ้าเข้าไปเลือกสมุนไพรในคลังหลวงได้ตามที่ต้องการ"ดวงตาของเสี่ยวฉินพลันเบิกกว้าง ประกายตาเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงโคมในพระราชวังเสียอีกนางรีบย่อกายถวายคำนับอย่างงดงามที่สุดเท่าที่เคยทำมา"ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี"ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ คลังสมุนไพรหลวงชั้นในทันทีที่ประตูบานหนาถูกเปิดออก กลิ่นหอมของตัวยาล้ำค่าหลากหลายชนิดก็ลอยออกมาปะทะจมูก ภายในห้องโถงกว้างขวางเรียงรายไปด้วยตู้ไม้เนื้อดีสูงจรดเพดานนับร้อยตู้ แต่ละชั้นวางกล่องหยก กล่องไม้ และภาชนะปิดผนึกสำหรับเก็บสมุนไพรหายากจากทั่วแผ่นดิน"สวรรค์ นี่มันแดนสวรรค์ชัดๆ"เสี่ยวฉินลืมกิริยาอ่อนหวานของว่าที่ฮูหยินแม่ทัพไปจนหมดสิ

เสี่ยวฉินกำจี้หยกแน่นกว่าเดิม หยาดน้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอขึ้นโดยไม่รู้ตัว"ถ้าข้าคือเด็กคนนั้นจริง" เสียงของนางสั่นเล็กน้อย"แสดงว่าคนที่ข้าเห็นในฝัน พวกเขาอาจเป็นบิดามารดาของข้า" เซียวหลิงเฟิงมองนางนิ่ง ก่อนเอื้อมมือไปกุมมือน้อยที่กำลังสั่นไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ทำให้เสี่ยวฉินชะงัก"เสี่ยวฉิน" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา"ตอนนี้เรายังมีหลักฐานไม่พอจะสรุปทุกอย่าง แต่หากเจ้าเกี่ยวข้องกับตระกูลซูจริง ข้าจะช่วยเจ้าสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง"เสี่ยวฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง"แล้วถ้าผู้ที่อยู่เบื้องหลังเป็นตระกูลหลี่จริงเล่า""ก็หาหลักฐาน""แล้วถ้าพวกเขาฆ่าครอบครัวข้าจริง"ดวงตาคมกริบของเซียวหลิงเฟิงเย็นเยียบลง"หนี้เลือดย่อมต้องชดใช้ด้วยความยุติธรรม"เสี่ยวฉินมองเขานิ่ง ก่อนน้ำตาหยดหนึ่งจะไหลลงมาตามแก้มเซียวหลิงเฟิงยกมือขึ้นเช็ดให้อย่างแผ่วเบา"เจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว"เสี่ยวฉินเม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าช้าๆ"ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลซู""ข้าจะช่วยเจ้า""แม้เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับคนในราชสำนัก""แม้จะเป็นเช่นนั้น" ความหนักแน่นในน้ำเสียงของเขาทำให้หัวใจที่กำลังสับสนของเสี่ยวฉินค่อยๆ

มันทรุดลงกับพื้น ก่อนเงยหน้ามองเซียวหลิงเฟิงอย่างตกตะลึง"พลังของเจ้า..." เซียวหลิงเฟิงยืนขวางอยู่เบื้องหน้าเสี่ยวฉิน ดาบยาวในมือสะท้อนแสงจากเตาไฟ แววตาคมกริบเย็นเยียบจนคนมองรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก"กล้าบุกจวนข้า แล้วยังคิดแตะต้องคนของข้า พวกเจ้าช่างไม่รู้จักรักชีวิต"หัวหน้านักฆ่ากัดฟัน"พิษไอเย็นของเจ้า" สายตาของมันเลื่อนไปมองเสี่ยวฉิน ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป"นางรักษาเจ้าได้" เสี่ยวฉินก้าวออกมาจากด้านหลังเซียวหลิงเฟิง กอดอกพลางยิ้มหวาน"จะตกใจอะไรนักหนา ข้าเป็นหมอยา หากรักษาคนไม่ได้จะเรียกตัวเองว่าหมอทำไม" นักฆ่าพยายามขยับถอยหนี แต่เสี่ยวฉินกลับเดินตรงเข้าไปหา"อย่าเข้ามา""สายไปแล้ว" นางหยิบขวดกระเบื้องสีเขียวมรกตออกมา เทยาเม็ดสีม่วงคล้ำลงบนฝ่ามือ ก่อนใช้ปลายเท้าเหยียบแขนของอีกฝ่ายไม่ให้ขยับ"อ้าปาก""ฝันไปเถอะ""เช่นนั้นข้าช่วยเอง" เสี่ยวฉินบีบขากรรไกรของมันอย่างแม่นยำ ก่อนโยนยาเข้าไปแล้วบังคับให้กลืน"อึก! เจ้าให้ข้ากินอะไร""ยาพิษสารภาพสัจจะ" นางยิ้มตาหยี"ฤทธิ์ของมันจะทำให้กล้ามเนื้อเกร็งและเจ็บปวดทุกครั้งที่เจ้าฝืนโกหก ยิ่งโกหกมากก็ยิ่งทรมาน เอาล่ะ บอกมาว่าใครส่งพวกเจ้ามา" หัวหน้