Semua Bab ข้าคือแม่นางพิษแต่ท่านแม่ทัพดันเสพติดซะงั้น: Bab 1 - Bab 10

บรรยากาศภายใน 'ตรอกผีจม' ตลาดมืดที่ใหญ่ที่สุดแห่งเมืองหลวงในยามค่ำคืน ถูกปกคลุมด้วยความมืดสลัวและกลิ่นควันอันขมปร่าที่ลอยคลุ้งไปทั่วทุกสารทิศ เสียงต่อรองซื้อขายของผิดกฎหมาย เสียงกระซิบกระซาบ และเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังระงมไม่ขาดสาย ผู้คนจากทุกสารทิศต่างปกปิดใบหน้าด้วยหน้ากากหรือผ้าคลุม เกรงว่าจะถูกจดจำตัวตนทว่า แม้ตลาดมืดจะเต็มไปด้วยสินค้าผิดกฎหมายสารพัดชนิด ทั้งอาวุธลับ ยาพิษ ของโจรกรรม และตำราวิชาต้องห้าม แต่ไม่มีแผงใดจะคึกคักไปกว่าแผงลอยเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงมุมอับของตรอกเจ้าของแผงคือหญิงสาวร่างบอบบางในชุดคลุมสีดำสนิท สวมงอบสานปิดบังใบหน้าครึ่งบน เหลือเพียงริมฝีปากแดงระเรื่อที่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นางกำลังใช้นิ้วเรียวยาวเคาะขวดยาแก้วเนื้อดีสามสี่ขวดบนโต๊ะไม้เบาๆ ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ผู้คนเข้ามาเสี่ยงชะตา"เจ้าหมอผี ยาขวดนี้ของเจ้ามันใช้ได้ผลจริงหรือ"ชายร่างกำยำผู้สวมหน้ากากอสูรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน พลางกระแทกถุงเงินหนักอึ้งลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังตุบซูเสี่ยวฉินแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากยกโค้งขึ้นอย่างกวนประสาท"เหอ ๆ ท่านลูกค้า พูดจาให้ระวังปากหน่อย ยาในมือข้าไม่ใช่ยาพิษไก่กาปาหี่ท

"ไอ้แม่ทัพบ้า! ปล่อยข้านะ ข้าจะปรุงยาพิษให้เจ้าท้องเสียจนต้องวิ่งเข้าห้องส้วมสามวันสามคืน แล้วจะใส่ยาคันจนเกาทั้งตัว แล้วก็ยาหน้าบูดอีกสิบขวด"เซียวหลิงเฟิงฟังคำขู่สารพัดชนิดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนตอบกลับเพียงประโยคเดียว"เช่นนั้นก็ดี"เสี่ยวฉินชะงัก"หา""ข้าจะได้ทดลองทั้งหมด"นางอ้าปากค้าง มองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้นี้อย่างหมดคำจะด่า'คนผู้นี้''เป็นแม่ทัพหรือเป็นคนเสียสติกันแน่!'ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าทหารและผู้คนที่ยังหลบซ่อนอยู่ เซียวหลิงเฟิงก็อุ้มหมอยาพิษสาวเดินออกจากตรอกผีจมอย่างสง่างาม ส่วนเสี่ยวฉินยังคงโวยวายไม่หยุดตลอดทาง จนเสียงด่าทอของนางค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับเงาร่างของทั้งคู่ในค่ำคืนนั้นทว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ของเซียวหลิงเฟิง ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าภายในกายของเขากำลังเกิดคลื่นลมปั่นป่วนตั้งแต่จำความได้ เขาถูกบิดาเคี่ยวกรำฝึก 'วิชาโลหิตสลายพิษ' บังคับให้ดื่มยาพิษนับร้อยและแช่กายในอ่างพิษเจือจางทุกเมื่อเชื่อวัน จนร่างกายสร้างภูมิคุ้มกันแกร่งกล้า ทนทานต่อพิษร้ายทุกชนิดในใต้หล้าแต่วิชานี้ก็แลกมาด้วยผลข้างเคียงอันแสนทรมาน พิษตกค้างสะสมจนกลายเป็น 'พิษไอเย็

ยามเหม่า แสงเงินแสงทองเพิ่งแตะขอบฟ้า ทว่าในเรือนพักส่วนตัวของช่างปรุงยาคนใหม่กลับมีควันสีเขียวจางๆ ลอยกรุ่นออกจากเตาต้มยาไม่ขาดสายซูเสี่ยวฉินในชุดทะมัดทะแมงกำลังใช้ทัพพีไม้คนของเหลวในหม้อดินเผาใบเล็กอย่างขะมักเขม้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนดวงหน้างามตั้งแต่เช้าตรู่"เคี่ยวสมุนไพรสามส่วน ผสมหญ้าหมื่นหนามอีกสองส่วน เสร็จแล้ว" นางยกหม้อดินขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนหยดของเหลวใสไร้สีไร้กลิ่นลงในชามโจ๊กเนื้อเนียนละเอียดตรงหน้านี่คือ 'ยาพิษคันคะเยอสิบราตรี' สูตรเข้มข้นพิเศษ หากคนธรรมดากลืนลงไปเพียงครึ่งช้อน ฤทธิ์ยาจะกระตุ้นปลายประสาทใต้ผิวหนังอย่างรุนแรง ทำให้รู้สึกคันยุบยิบราวกับมีมดนับหมื่นตัวไต่ชอนไชไปทั่วร่าง ยิ่งเกาก็ยิ่งคันจนแทบทนไม่ไหวเสี่ยวฉินมองชามโจ๊กตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนหัวเราะในลำคอเบาๆ"หึ ๆ ต่อให้ร่างกายเจ้าสร้างจากเหล็กกล้า แต่ปลายประสาทใต้ผิวหนังย่อมไม่อาจทนได้แน่ ไอ้แม่ทัพหน้าตาย วันนี้ข้าจะนั่งดูเจ้าดิ้นทุรนทุรายเกาตัวเป็นลิงให้สะใจ"นางจัดแจงวางชามโจ๊กร้อนกรุ่นลงบนถาดไม้อย่างประณีต สูดหายใจเข้าลึกแล้วปรับสีหน้าเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ให้กลายเป็นสาวน้อยแสนหวาน อ่อนโยน แ

เซียวหลิงเฟิงปรายตามองนาง"แม่ค้าขายยาพิษธรรมดา ๆ"เสี่ยวฉินชะงัก ก่อนหันขวับมาถลึงตาใส่"เจ้าจำแม่นเสียจริง""เจ้าพูดเอง""ข้าพูดได้ แต่เจ้าห้ามล้อ"รองแม่ทัพจ้าวที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างรีบก้มหน้า ซ่อนรอยยิ้มแทบไม่ทันเพียงไม่ถึงสองชั่วยามต่อมา กองทัพบูรพาก็นำกำลังเข้าปิดล้อมโรงเตี๊ยมจันทร์กระจ่างตามคำสารภาพ บุกยึดทองคำ แผนที่แนวป้องกันของค่ายทหารบูรพา รวมถึงหลักฐานสำคัญ และจับกุมพรรคพวกของสายสืบได้ทั้งหมดโดยไม่มีทหารฝ่ายตนบาดเจ็บล้มตายเมื่อกลับมาถึงค่าย ท่าทีของผู้คนที่มีต่อซูเสี่ยวฉินก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะรองแม่ทัพจ้าว คนที่เมื่อก่อนยังมองนางด้วยความระแวง บัดนี้กลับเดินตามหลังต้อย ๆ พลางประสานมือให้อย่างนอบน้อม"ท่านหมอซู ข้าน้อยตาบอดมีตาหามีแววไม่ ที่แท้ท่านคือยอดอัจฉริยะแห่งยุค ต่อไปนี้หากท่านต้องการสิ่งใดในค่าย ขอเพียงสั่งมา ข้าน้อยจะรีบจัดหามาให้ทันทีขอรับ""ฮ่า ๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกท่านรองแม่ทัพ ข้าเป็นเพียงแม่ค้าขายยาพิษธรรมดาๆ เท่านั้นเอง" เสี่ยวฉินโบกมืออย่างถ่อมตัว ทว่าคางกลับเชิดสูงขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าบานเสียยิ่งกว่าดอกโบตั๋นรองแม่ทัพจ้าวรีบพยักหน้า"ขอ

เขาก้มลงมาใกล้เล็กน้อย ดวงตาคมจับจ้องคนใต้ร่างอย่างรู้ทัน"เอาล่ะ แม่ค้าขายยาพิษตัวแสบ"เสี่ยวฉินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขาเซียวหลิงเฟิงเอ่ยช้าๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ"เจ้าคิดว่า คืนนี้ข้าควรลงโทษคนที่คิดวางยาข้าแล้วแอบหนีอย่างไรดี""ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ หากกล้าทำอะไรข้า ข้ายังมียาพิษอีกเป็นร้อยชนิด""ดี"เสี่ยวฉินชะงัก"ดีอะไร""พรุ่งนี้เอามาให้หมด" เซียวหลิงเฟิงยกมุมปากขึ้นอีกเล็กน้อย"ข้าจะลองทีละชนิด" เสี่ยวฉินจ้องหน้าเขาอย่างเหลือเชื่อ ก่อนกัดฟันกรอด"เจ้ามันหนูทดลองที่น่ารำคาญที่สุดในใต้หล้าจริงๆ"บนเตียงนอนหนานุ่มภายใต้แสงตะเกียงสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะซูเสี่ยวฉินซึ่งถูกตรึงข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะพยายามดิ้นรนสุดแรง ทว่าร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพที่ทาบทับอยู่กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย"ปล่อยนะ ข้าบอกให้ปล่อยอย่างไรเล่า ข้าไม่ได้คิดจะหนีสักหน่อย ข้าแค่... แค่จะเอาน้ำแกงมาให้ แล้วก็ออกไปเดินเล่นรับลมกลางคืนต่างหาก" นางแถหน้าตาย แววตากลอกไปมาอย่างลนลานเซียวหลิงเฟิงเลิกคิ้