Todos los capítulos de ประกาศิตทรราช : Capítulo 21 - Capítulo 29

“ลูกรู้ว่าทำให้เสด็จแม่ลำบากมามาก แต่ต่อไปเราจะพึ่งพาผู้อื่นน้อยลง และเป็นผู้อื่นที่มาหวังพึ่งพาบารมีของเสด็จแม่ เมื่อถึงตอนนั้นคงทำมให้เสด็จต้องเหน็ดเหนื่อยเป็นแน่” “พูดอะไรอย่างนั้น เพื่อลูกแล้วแม่ไม่เหนื่อย แต่ลูกคิดจะทำสิ่งใดรึ?” หยางเซินอมยิ้มน้อยๆ แล้วลุกขึ้นรินน้ำชาให้มารดา “อีกสิบวันจะเกิดดินถล่มที่เมืองชิงอัน ชาวบ้านจะเดือดร้อนเป็นอย่างยิ่ง ลูกอยากขอยืมชื่อเสด็จแม่ในการตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหาร รวมทั้งส่งหมอไปดูคนเจ็บป่วยที่นั้นพ่ะย่ะค่ะ” “เจ้ารู้ได้อย่างไร แล้วเรื่องเงิน...” “เรื่องเงินนั้นเสด็จแม่ไม่ต้องกังวล ลูกมีวิธีของลูก ส่วนรู้ได้อย่างไรนั้น ขอเสด็จแม่โปรดเชื่อใจลูก ลูกจะทำให้เสด็จพ่อเชื่อมั่นในตัวลูกและไม่ทำให้ฐานะรัชทายาทต้องสั่นคลอนแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” “พูดเช่นนี้ แม่ก็วางใจ อย่างไรเสียแม่ก็เชื่อใจและเชื่อมั่นในความสามารถของลูก” “เช่นนั้นลูกของตัวไปทำงานก่อนนะ เสด็จแม่อย่าน้อยใจที่ลูกไม่ได้มาหาบ่อยนะพ่ะย่ะค่ะ” “ไปเถอะๆ ไม่ต้องเป็นห่วงแม่” “พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”

เมืองชิงอันอยู่ไม่ไกลควบม้าเร็วไม่เกินสองวันก็ถึง แต่ท่านอาสามไปด้วยต้องใช้รถม้าในการเดินทางอย่างน้อยก็สามวันก็ถึงที่หมาย หากนางล่วงหน้าไปก่อนก็เกรงว่าจะดูไม่ดีนัก จำเป็นต้องเดินทางไปพร้อมกับท่านอาสาม “เจ้ารีบร้อนถึงเพียงนี้” “ท่านอาสามก็รู้ ข้ามีเวลาสองเดือน หากยังเลือกบุรุษที่ถูกใจไม่ได้ก็ต้องแต่งเป็นชายาของรัชทายาทหยางเซิน” ฟู่เจ๋ออวี่โคลงศีรษะไปมา “อาไม่เข้าใจจริงๆ เจ้ามีเรื่องใดกันแน่ ทั้งที่แต่ก่อนนั้นเจ้าหลงใหลรัชทายาทมากนัก” “หลงใหล?” ฟู่หรงซินเลิกคิ้ว “เหตุใดข้าไม่รู้ตัวว่าหลงใหลคนผู้นั้น” เซี่ยหลินที่นั่งอยู่ตรงนั้นจึงได้ฟังการสนทนาของอา-หลาน แม้รู้ว่าเสียมารยาทแต่ไม่มีคำสั่งของแม่ทัพน้อย เขาจะลุกออกไปก็ไม่ได้ จึงจำเป็นต้องฟังเรื่องราวเหล่านี้ไปด้วย ฟู่เจ๋ออวี่มองหลานสาวแล้วก็ทอดถอนใจ นางอาจเก่งกาจในสนามรบ แต่เรื่องระหว่างชายหญิงนั้นไม่ประสีประสา แต่ด้วยนิสัยของนางหากเข้าไปอยู่ในวังหลังก็ไม่รู้ว่าจะรับมือกับเรื่องราวมากมายนั้นได้หรือไม่ มิใช่ว่าเขาดูแคลนฟู่หรงซิน แต่เพราะเขารู้นิสัยของนางดี

            ฟู่หรงซินก็ไม่คุ้นเคยกับการแต่งชุดของสตรีนัก  แทบจะนับครั้งได้ที่นางแต่งกายเป็นสตรี  ชาติก่อนนางก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนนั้น ทุกอย่างล้วนเป็นหลันหวงกุ้ยเฟยมารดาของอี้หยางเซินจัดการให้ นางเชื่อหมดใจว่าหลันหวงกุ้ยเฟยหวังดีกับนาง แท้ที่จริงนางหวังตำแหน่งไทเฮา            ชาตินี้อะไรที่ชาติก่อนไม่ได้ทำ นางก็อยากลองทำดู เช่นการสวมชุดสตรีอย่างนี้            แต่ดูเหมือนไม่ค่อยเหมาะกับนางกระมัง แม้แต่เซี่ยหลินยังพูดไม่ออกแม้สักครึ่งคำ            “ช่างเถอะ”  นางโบกมือไปมาไม่ได้ใส่ใจนัก ต่อให้เขาเอ่ยปากว่านางงดงามราวเทพธิดา  นางก็คงไม่เชื่อคำพูดของเขา            “เอ่อ...” เซี่ยหลินเพิ่งได้สติ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะแม่ท

อิงหลานมีหน้าที่ดูแลปรนนิบัติฟู่เจ๋ออวี่ เมื่อถึงโรงเตี้ยมก็ผละไปจัดการเรื่องที่พักและเตรียมน้ำอุ่นสำหรับอาบ ฟู่หรงซินสั่งให้ดูแลเรื่องอาหารการกินให้ดี และสั่งอาจั่วให้ดูแลคุณชายเซี่ยหลิน “บ่าวมีหน้าที่รับใช้แม่ทัพน้อยนะขอรับ ไม่ใช่...” อาจั่วโอดครวญพลางเตือนสติ “ข้าก็ไม่ได้ให้เจ้าไปรับใช้เขา แค่ให้ดูแลอาหารการกินและที่พักให้สะดวก ก็แค่นั้นเอง”ฟู่หรงซินตบไหล่อาจั่วสองสามที แต่แรงของนางทำให้อาจั่วถึงกับตัวเซไปหลายก้าว นางยิ้มทะเล้นอย่างลืมตัวแล้วโบกมือไล่อาจั่วออกไปจากห้องของนาง ในห้องไร้ผู้อื่นแล้วจึงเปิดหน้าต่างกวาดตามองไปด้านนอก เพียงครู่เดียวแววตาของนางเปลี่ยนไปจากที่เต็มไปด้วยความจริงจัง นางหยิบผ้าสีดำสะบัดในอากาศแล้วปิดครึ่งใบหน้า นางสวมเสื้อผ้าบุรุษอยู่แล้วจึงไม่ต้องเสียเวลาผลัดเปลี่ยน เงาร่างเพรียวบางกระโจนออกจากทางหน้าต่าง รวดเร็วราวกับสายลมพัดผ่าน แต่กระนั้นการเคลื่อนไหวของนางยังอยู่ในสายตาของเซี่ยหลิน เขายืนอยู่ข้างหน้าต่างพอดี จึงทันได้เห็นการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและรวดเร็ว หากว่าเขายังมีวรยุทธ์อยู่ ก็คง...ช่างเถอะ คิดถึงเรื่องที่

ฟู่หรงซินควบม้าเข้าไปถึงเขตที่คาดว่าจะเกิดภูเขาถล่ม ไม่มีฝนตก ไม่มีหิมะ เหตุใดจึงเกิดภูเขาถล่มปิดเส้นทางหลักซึ่งตัดขาด จากนั้นพี่รองของนางซึ่งอยู่ใกล้เมืองชิงอันมากที่สุดนำทหารเข้ามาช่วยจัดการพื้นที่ ทว่าตนเองกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส หญิงสาวลงจากหลังม้าแล้วผูกเชือกไว้กับต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก นางหมายตาต้นไม้สูงที่อยู่เบื้องหน้าและใช้วิชาตัวเบาดีดส่งตัวเองขึ้นไปกิ่งไม้ที่สูงที่สุดเพื่อจะได้มองเห็นภูเขาได้ชัดเจนที่สุด สองมือยกขึ้นกอดอกขณะเอนหลังลำต้น จะเป็นไปได้หรือ? คนของนางสืบเรื่องนี้ไม่พบความผิดปกติใดๆ หรือจะเป็นเหตุการณ์ทางธรรมชาติจริงๆ ซึ่งมันก็มีความเป็นไปได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรนางต้องระวังไว้ไม่ให้พี่รองได้รับบาดเจ็บอีก นางสำรวจเส้นทางรอบภูเขาถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน ก็ยังไม่เห็นความผิดปกติ ถนนเส้นนี้เป็นเส้นทางหลักที่ผู้คนเดินทาง โดยเฉพาะการค้าขายที่ต้องผ่านเส้นทางนี้ เดิมทีเคยมีโจรป่าดักปล้นพ่อค้าบ่อยครั้ง จนหลายปีก่อนฮ่องเต้รับสั่งให้พี่รองนำทหารมาปราบ พี่รองใช้เวลาครึ่งปีจึงจัดการได้เบ็ดเสร็จ ไม่มีโจรป่าอีก พี่รองจึงย้ายไปประจำที่ค่ายตงเป่ย คอยดูแลแผ่นดินท