ประกาศิตทรราช

            “เจ้า...แค้นข้าหรือไม่”

            ‘แค้น?’

            หญิงสาวอยากหัวเราะ ทว่ากลับกระอักโลหิตออกมาแทน  นางสำรอกลิ่มเลือดสีดำเหม็นคลุ้งออกมากองบนพื้น เห็นได้ชัดว่านางถูกพิษร้ายแรงทำร้ายเข้าให้แล้ว เห็นแล้วก็น่าอดสูใจยิ่งนัก

            ร่างสูงสง่าสวมอาภรณ์สีทองอร่ามปักลายมังกรบ่งบอกสถานะชัดเจนค่อยๆ นั่งลงบนส้นเท้า บุรุษที่อยู่เหนือคนใต้หล้าก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองหญิงสาวที่ใช้ชีวิตร่วมกันกว่าสิบห้าปีที่บัดนี้นอนสยบแทบเท้าของเขาอยู่ ดวงตาของนางนั้นแดงก่ำราวกับถูกย้อมด้วยโลหิต พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีจ้องมองชายผู้นี้ราวกับต้องการจารึกไว้แม้เมื่อไปถึงปรโลกก็จะไม่มีวันลืม

            ไม่อาจลืม...คนที่มอบความตายที่แสนเลือดเย็นนี้ให้กับนาง

            สิบห้าปีที่นางทุ่มเทและผลักดันเขานั่งบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง ยอมให้มือตนเองเปื้อนเลือดเปื้อนมลทินเพื่อให้เขานั้นงามสง่าอย่างไร้ข้อกังขา  ทว่าเขากลับมอบสิ่งนี้ให้แก่นาง

            ช่างน่าขบขันสิ้นดี

            “เจ้า...”

            คล้ายจะเอ่ยวาจาแต่กล้ำกลืนลงไป  นางอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ...จะมีสิ่งใดพูดให้นางตายตาหลับหรืออยากให้นางทรมานจนไม่อาจลืมเขาได้ลง

            ยังมีสิ่งใดที่เขาจะทำร้ายในในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตได้อีก

            “เสด็จพี่...นางยังอยู่อีกหรือ?” 

เสียงหวานใสเอ่ยถามขณะเดินเข้ามาใกล้ แต่เมื่อเห็นกองลิ่มเลือดบนพื้นก็ชะงักเท้าไม่เข้ามาใกล้ แม้เห็นเพียงรองเท้าปักลายงดงามก็ทำให้รู้ว่าผู้เข้ามาเป็นใคร หญิงสาวเบนสายตามองก็เป็นจริงตามที่คิดไว้ มือเรียวงามประคองครรภ์ที่หน้านูนอย่างเห็นได้ชัด  ช่างตอกย้ำสิ่งที่นางไม่อาจครอบครองได้ ถูกต้อง นางไม่อาจตั้งครรภ์มีบุตรเพราะที่ผ่านมา นางใช้ชีวิตในสนามรบ นางคือคนสกุลฟู่ผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์ แคว้นเหลียนอวิ๋น มาหลายชั่วอายุคน ตระกูลของนางได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน เป็นพระสหายและคอยอยู่เคียงข้าง จนมีสัญญาต่อกันว่า หากตระกูลฟู่มีบุตรตรีจะได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮา  ผ่านมาสองรุ่น ตระกูลฟู่จึงมีบุตรสาวก็คือนาง-ฟู่หรงซิน

“เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่ ระวังกระทบกระเทือนครรภ์ของเจ้า”

“หม่อมฉันเป็นห่วงฝ่าบาทเพคะ เกรงว่านางจะทำให้ฝ่าบาทมีอันตราย”

“เด็กดี นางทำอันใดไม่ได้อีกแล้ว”

น้ำเสียงของจอมราชันย์ผู้เพียงพร้อมไปด้วยอำนาจเอ่ยอย่างอ่อนโยนและรักใคร  สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำให้ฟู่หรงซินเข้าใจว่าเขาไม่เคยรักนางเลย ไม่มีแม้แต่ความห่วงหาอาทร

            หากเขามีสิ่งนั้นให้นาง นางคงไม่ต้องอยู่ในสภาพน่าเวทนานี้ แม้สวมอาภรณ์ฮองเฮาเคียงข้าง แต่หัวใจนั้นแสนไกลห่าง ห่างจนไม่อาจรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยมีใจให้ ทุกอย่างเป็นเพียงคำสั่งของ ฮ่องเต้อี้เจ๋อหมิง มอบสมรสพระราชทานนางกับรัชทายาทอี้หยางเซิน  ไม่สิ ตอนนี้เขาคือฮ่องเต้หยางเซิน

          และเพื่อให้หลี่เมิ่งหยุนได้เป็นฮองเฮาถึงกับมอบความตายให้นาง  

          เขารีบร้อนถึงเพียงนี้? หรือเพราะกลัวว่านางจะเกิดตั้งครรภ์ให้กำเนิดบุตรมาแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทกับหลี่เมิ่งหยุน

            ใครจะรู้ว่าชีวิตแม่ทัพหญิงผู้เกรียงไกรสุดท้ายจะตายด้วยน้ำมือบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ

            ความรัก

            ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

            ความเจ็บปวดเกิดกว่าที่ร่างกายจะเคยสัมผัส แม้ที่ผ่านมาร่างกายนี้ถูกลูกศรพุ่งทะลุหรือคมกระบี่พาดเข้าใส่ ฟันฝ่าวงล้อมทหารนับหมื่นพาสหายร่วมรอดตายราวปาฏิหาริย์   แต่ครั้งนี้...คงไม่มีอีกแล้ว

            หลี่เมิ่งหยุนปรายตามองพร้อมรอยยิ้มอย่างคนที่เฝ้ารอวาระนี้มานาน ริมฝีปากสีชาดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานใส

            “พี่หญิงไม่ต้องกลัวนะ ครอบครัวสกุลฟู่อีกหนึ่งร้อยสามสิบชีวิตจะถูกส่งไปเป็นอยู่เป็นเพื่อนท่านที่ปรโลกด้วย”

            “!!!”

            “หยุนเอ๋อร์ เจ้าตั้งครรภ์อยู่ อย่าได้พูดเรื่องอัปมงคลเช่นนี้”

            ได้ยินฮ่องเต้หยางเซินเอ่ยเช่นนั้นยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่หลี่เมิ่งหยุนพูดเป็นเรื่องจริง  ใครทำอะไรกับนางก็ได้ แต่ครอบครัวของนาง ตระกูลฟู่หนึ่งร้อยสามสิบชีวิตไม่มีความผิดใด เหตุใดต้องสังหารล้างตระกูล!

            ร่างกายแสบร้อนราวมีกองไฟเผาไหม้ นางดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอด ไม่ใช่เพื่อตนเอง แต่เพื่อคนสกุลฟู่ที่ต้องมาตายเพราะนาง  มือที่เกร็งและปลายนิ้วเป็นสีม่วงคล้ำยื่นไปหมายจะคว้าเท้าของชายผู้ที่เคยนอนร่วมเรียงเคียงหมอน แต่เขากลับชักเท้าหนีด้วยท่าทีรังเกียจ ปลายนิ้วของนางสัมผัสได้เพียงแค่ปลายรองเท้าของเขาเท่านั้น

            “อย่าได้กังวลเลยหรงซิน อย่างไรเสีย ข้าจะเมตตาฝังเจ้าพร้อมกับคนสกุลฟู่ก็แล้วกัน”

            “เสด็จพี่  นางเป็นฮองเฮาของท่านเชียวนะ มิให้นางอยู่ในสุสานหลวงหรือ?”

            ชั่วเวลาอันแสนสั้น ทั้งสองสบตากันนิ่งงัน นางเห็นเพียงริมฝีปากขยับเอ่ยวาจา

            “หญิงทรราชผู้นี้ ข้าให้นางตายโดยที่ร่างกายยังครบสมบูรณ์ก็นับว่ามีเมตตาแล้ว”

            คนชั่วช้า! อี้หยางเซิน เจ้าคนสารเลว! หากเจ้าแตะต้องคนตระกลูฟู่ของข้า! ต่อให้ข้ากลายเป็นผีก็จะไม่ละเว้นเจ้า!

            สวรรค์ช่างไร้ตา นี่คือสิ่งที่สรรค์มอบให้ข้าหรือ? คุณงามความดีที่ข้า-ฟู่หรงซินและตระกูลฟู่หลายชั่วอายุคนจงรักภักดีต่อแผ่นดิน แคว้นเหลียนอวิ๋น กลับได้ความตายและป้ายสีให้เป็นทรราชอย่างนั้นหรือ?!