All Chapters of ประกาศิตทรราช : Chapter 1 - Chapter 10

“เจ้า...แค้นข้าหรือไม่” ‘แค้น?’ หญิงสาวอยากหัวเราะ ทว่ากลับกระอักโลหิตออกมาแทน นางสำรอกลิ่มเลือดสีดำเหม็นคลุ้งออกมากองบนพื้น เห็นได้ชัดว่านางถูกพิษร้ายแรงทำร้ายเข้าให้แล้ว เห็นแล้วก็น่าอดสูใจยิ่งนัก ร่างสูงสง่าสวมอาภรณ์สีทองอร่ามปักลายมังกรบ่งบอกสถานะชัดเจนค่อยๆ นั่งลงบนส้นเท้า บุรุษที่อยู่เหนือคนใต้หล้าก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองหญิงสาวที่ใช้ชีวิตร่วมกันกว่าสิบห้าปีที่บัดนี้นอนสยบแทบเท้าของเขาอยู่ ดวงตาของนางนั้นแดงก่ำราวกับถูกย้อมด้วยโลหิต พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีจ้องมองชายผู้นี้ราวกับต้องการจารึกไว้แม้เมื่อไปถึงปรโลกก็จะไม่มีวันลืม ไม่อาจลืม...คนที่มอบความตายที่แสนเลือดเย็นนี้ให้กับนาง สิบห้าปีที่นางทุ่มเทและผลักดันเขานั่งบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง ยอมให้มือตนเองเปื้อนเลือดเปื้อนมลทินเพื่อให้เขานั้นงามสง่าอย่างไร้ข้อกังขา ทว่าเขากลับมอบสิ่งนี้ให้แก่นาง ช่างน่าขบขันสิ้นดี “เจ้า...” คล้ายจะเอ่ยวาจาแต่กล้ำกลืนลงไป นางอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ...จะมีสิ่งใดพูดให้นางตายตาหลับหรืออยา

ประตูกระโจมถูกตลบให้เปิดออกอย่างแรง บุรุษที่นั่งอยู่บนรถเข็นขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้รู้ดีว่าคนที่ทำเช่นนี้ได้มีเพียงผู้เดียว แต่ไม่คิดว่าจู่ๆ นางก็พุ่งเข้ามากอดคอเขาแน่นเช่นนี้ “หรงซิน...เจ้า...จะรัดคออาให้หายใจไม่ออกรึ” ฟู่เจ๋ออวี่ วางพู่กันแล้วตบแขนที่รัดลำคอของเขาเบาๆ แต่ก็ทำให้หญิงสาวได้สติรีบคลายวงแขนลง เมื่อสบตากับหลานสาวที่มีตำแหน่งเป็นแม่ทัพน้อยแห่งค่ายพยัคฆ์คำราม เขาประหลาดใจที่เห็นดวงตาคู่นั้นมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ “หรงซิน?” ร้อยวันพันปีเขาผู้เป็นอาไม่เคยเห็นหลานสาวหลั่งน้ำตาเลยสักครั้ง แม้ในสนามรบที่นองไปด้วยเลือด หรือแม้แต่ครั้งที่นางเคยถูกจับตัวไป เขาผู้เป็นทั้งอาและกุนซืออยู่ข้างกายนาง แทบไม่เคยเห็นดวงตาคู่นี้มีน้ำตาเลยสักครั้ง “เจ้ามาให้อาดูใกล้ๆ หน่อย” เขาออกปากสั่ง เพราะตัวเขานั่งอยู่บนรถเข็น ตระกูลฟู่เป็นตระกูลแม่ทัพมาหลายชั่วอายุคน บุรุษสกุลฟู่ล้วนเก่งกล้ามีความสามารถในการรบ แต่เมื่อสี่ปีที่แล้วเขาพลาดท่าถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แม้รักษาชีวิตไว้ได้ แต่ท่อนล่างไร้ความรู้สึกไม่อาจขยับขาทั้งสองข้างได้อีก แม้ไม่อาจออกรบได้ แต่สมองของเขายังใช้การได้

ขบวนทัพของตระกูลฟู่กลับเข้าเมืองหลวงอย่างองอาจน่าเกรงขาม ชาวบ้านต่างพากันมารอต้อนรับส่งเสียงร้องด้วยดีใจ ภาพแม่ทัพน้อยนามฟู่หรงซินนั่งอยู่บนหลังม้าแสนองอาจ ชุดเกราะที่สวมใส่สะท้อนแสงตะวันยิ่งเสริมบารมีให้แม่ทัพน้อยผู้มีใบหน้าเรียงนิ่ง ฟู่หรงซินเป็นแม่ทัพหญิงที่อายุเพียงสิบแปดทว่ากลับเก่งกล้าสามารถไม่น้อยกว่าบิดาหรือพี่ชายของนางเลยสักนิด สมกับที่เกิดมาในตระกูลนักรบ แผ่นหลังของแม่ทัพหญิงเหยียดตรง มือที่กำบังเหียนชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทุกอย่างไม่ต่างจากในความฝันอันแสนยาวนานนั้น ตอนนี้นางเชื่อแล้วว่านางได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นความเมตตาจากสวรรค์หรือเพราะบรรพชนไม่ต้องการให้สูญสิ้นสกุลฟู่ นางจึงได้มายืนตรงนี้อีกครั้ง ม้าศึกงามสง่ามุ่งหน้ามาที่จวนสกุลฟู่ เงาร่างของมารดาที่ยืนรอต้อนรับอยู่ในสายตาของฟู่หรงซิน หญิงสาวบังคับให้ม้าหยุดแล้วกระโดดลงอย่างรวดเร็วแทบจะพุ่งเข้าไปในทันที ฟู่หรงซินรู้ดีว่าเรี่ยวแรงนางมีมากกว่าสตรีทั่วไปจึงยั้งมือได้ทัน แต่กระนั้นนางก็วาดวงแขนกอดมารดาแนบแน่น กลิ่นเครื่องหอมจางๆ ที่คุ้นเคยนี้ทำให้อยากหลั่งน้ำตา มีเพียงการกอด

“ลูกรู้ว่าสกุลฟู่มีสัญญากับอดีตฮ่องเต้ แต่ลูกอยากเลือกคู่ครองของตนเองนี่น่า” “เลือกคู่ครองเอง? มิใช่ว่าเจ้ามีใจให้รัชทายาทอี้หยางเซิน หรอกหรือ?” รัชทายาทอี้หยางเซิน... ตอนนี้เขาเป็นเพียงรัชทายาท ภายภาคหน้าคือฮ่องเต้ นางเพิ่งตระหนักรู้หลักจากตนเองนั่งตำแหน่งฮองเฮาว่า แท้จริงตำแหน่งของหยางเซินก็ไม่ได้มั่นคงนักแม้แต่งตั้งเป็นรัชทายาทแต่ยังขาดกำลังสนับสนุน เขามีหญิงงามในดวงใจแต่แสร้งทำดีกับนางเพียงเพื่อให้นางช่วยทำให้ตำแหน่งของมั่นคง ความรักบังตา ช่างโงง่มเสียจริง “ลูกโง่เขลาเรื่องชายหญิง ขอท่านพ่อท่านแม่โปรดเห็นใจ ให้เวลาลูกเลือกคู่ครองด้วยตนเองเถิดเจ้าค่ะ” ซูหลานเองเดิมทีก็ไม่ต้องการให้บุตรีต้องข้องเกี่ยวกับเรื่องในราชวงศ์ แต่เรื่องนี้นางไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายแม้ผู้ที่แต่งงานคือบุตรสาวที่นางอุ้มท้องและคลอดเอง เมื่อได้ยินลูกพูดเช่นนี้นางย่อมยินดีและเห็นด้วย “ท่านพี่ ท่านก็ช่วยหาวิธียื้อเวลาออกไปอีกสักหน่อยเถิด” “เจ้านี่น่า...ตามใจลูกจนเสียคนจริงๆ” ฟู่เทียนจิ้งได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วง บุตรสาวเล่

ทันทีที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตู จมูกสัมผัสกลิ่นสมุนไพรอบอวลไปทั่วห้อง อี้หยางเซินรู้สึกหน่วงในอกไม่น้อย น้อยครั้งที่ฟู่หรงซินจะบาดเจ็บและข่าวล่าสุดที่เขาได้รับนั้นก็คือนางปลอดภัยดี แต่ไม่คิดว่าเมื่อนางกลับมาถึงเมืองหลวงกลับปิดประตูจวนไม่รับแขกและแจ้งว่าล้มป่วย แคว้นเหลียนอวิ๋น ไม่ขาดแคลนแม่ทัพยอดฝีมือซึ่งแม่ทัพประจำเมืองนั้นมาจากบุรุษสกุลฟู่แทบทั้งสิ้น แต่ความสามารถของฟู่หรงซินนั้นไม่ด้อยกว่าผู้ใด นางจึงกลายเป็นแม่ทัพน้อยที่ผู้คนยอมรับแม้ยังเยาว์วัยอยู่ก็ตาม “ซินเอ๋อร์ ข้าเข้าไปแล้วนะ” อี้หยางเซินสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปผลักม่านมุ้ง อย่างไรเสียนางก็คือคู่หมั้นคู่หมายของเขา เป็นว่าที่พระชายา เขาเป็นฝ่ายเข้ามาเยี่ยมนางถึงเตียงนอนก็ไม่ทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียงนัก แต่...อย่างฟู่หรงซินนะหรือจะกลัวเรื่องพรรค์นี้ หากนางห่วงเรื่องเหล่านี้คงไม่ได้เข้ากองทัพกระมัง ขณะที่มือแกร่งยื่นมือไปผลักม่านมุ้งนั้น ร่างอรชนก็ยันกายขึ้นอย่างช้าๆ เป็นจังหวะที่ม่านมุ้งถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าขาวซีดทว่าดวงตาสีดำนั้นยังคงเป็นประกาย เส้นผมสีดำราวแพรไหมล้อมกรอบใบหน