《ประกาศิตทรราช 》全部章節：第 1 章 - 第 5 章

“เจ้า...แค้นข้าหรือไม่” ‘แค้น?’ หญิงสาวอยากหัวเราะ ทว่ากลับกระอักโลหิตออกมาแทน นางสำรอกลิ่มเลือดสีดำเหม็นคลุ้งออกมากองบนพื้น เห็นได้ชัดว่านางถูกพิษร้ายแรงทำร้ายเข้าให้แล้ว เห็นแล้วก็น่าอดสูใจยิ่งนัก ร่างสูงสง่าสวมอาภรณ์สีทองอร่ามปักลายมังกรบ่งบอกสถานะชัดเจนค่อยๆ นั่งลงบนส้นเท้า บุรุษที่อยู่เหนือคนใต้หล้าก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองหญิงสาวที่ใช้ชีวิตร่วมกันกว่าสิบห้าปีที่บัดนี้นอนสยบแทบเท้าของเขาอยู่ ดวงตาของนางนั้นแดงก่ำราวกับถูกย้อมด้วยโลหิต พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีจ้องมองชายผู้นี้ราวกับต้องการจารึกไว้แม้เมื่อไปถึงปรโลกก็จะไม่มีวันลืม ไม่อาจลืม...คนที่มอบความตายที่แสนเลือดเย็นนี้ให้กับนาง สิบห้าปีที่นางทุ่มเทและผลักดันเขานั่งบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง ยอมให้มือตนเองเปื้อนเลือดเปื้อนมลทินเพื่อให้เขานั้นงามสง่าอย่างไร้ข้อกังขา ทว่าเขากลับมอบสิ่งนี้ให้แก่นาง ช่างน่าขบขันสิ้นดี “เจ้า...” คล้ายจะเอ่ยวาจาแต่กล้ำกลืนลงไป นางอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ...จะมีสิ่งใดพูดให้นางตายตาหลับหรืออยา

ประตูกระโจมถูกตลบให้เปิดออกอย่างแรง บุรุษที่นั่งอยู่บนรถเข็นขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้รู้ดีว่าคนที่ทำเช่นนี้ได้มีเพียงผู้เดียว แต่ไม่คิดว่าจู่ๆ นางก็พุ่งเข้ามากอดคอเขาแน่นเช่นนี้ “หรงซิน...เจ้า...จะรัดคออาให้หายใจไม่ออกรึ” ฟู่เจ๋ออวี่ วางพู่กันแล้วตบแขนที่รัดลำคอของเขาเบาๆ แต่ก็ทำให้หญิงสาวได้สติรีบคลายวงแขนลง เมื่อสบตากับหลานสาวที่มีตำแหน่งเป็นแม่ทัพน้อยแห่งค่ายพยัคฆ์คำราม เขาประหลาดใจที่เห็นดวงตาคู่นั้นมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ “หรงซิน?” ร้อยวันพันปีเขาผู้เป็นอาไม่เคยเห็นหลานสาวหลั่งน้ำตาเลยสักครั้ง แม้ในสนามรบที่นองไปด้วยเลือด หรือแม้แต่ครั้งที่นางเคยถูกจับตัวไป เขาผู้เป็นทั้งอาและกุนซืออยู่ข้างกายนาง แทบไม่เคยเห็นดวงตาคู่นี้มีน้ำตาเลยสักครั้ง “เจ้ามาให้อาดูใกล้ๆ หน่อย” เขาออกปากสั่ง เพราะตัวเขานั่งอยู่บนรถเข็น ตระกูลฟู่เป็นตระกูลแม่ทัพมาหลายชั่วอายุคน บุรุษสกุลฟู่ล้วนเก่งกล้ามีความสามารถในการรบ แต่เมื่อสี่ปีที่แล้วเขาพลาดท่าถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แม้รักษาชีวิตไว้ได้ แต่ท่อนล่างไร้ความรู้สึกไม่อาจขยับขาทั้งสองข้างได้อีก แม้ไม่อาจออกรบได้ แต่สมองของเขายังใช้การได้

ขบวนทัพของตระกูลฟู่กลับเข้าเมืองหลวงอย่างองอาจน่าเกรงขาม ชาวบ้านต่างพากันมารอต้อนรับส่งเสียงร้องด้วยดีใจ ภาพแม่ทัพน้อยนามฟู่หรงซินนั่งอยู่บนหลังม้าแสนองอาจ ชุดเกราะที่สวมใส่สะท้อนแสงตะวันยิ่งเสริมบารมีให้แม่ทัพน้อยผู้มีใบหน้าเรียงนิ่ง ฟู่หรงซินเป็นแม่ทัพหญิงที่อายุเพียงสิบแปดทว่ากลับเก่งกล้าสามารถไม่น้อยกว่าบิดาหรือพี่ชายของนางเลยสักนิด สมกับที่เกิดมาในตระกูลนักรบ แผ่นหลังของแม่ทัพหญิงเหยียดตรง มือที่กำบังเหียนชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทุกอย่างไม่ต่างจากในความฝันอันแสนยาวนานนั้น ตอนนี้นางเชื่อแล้วว่านางได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นความเมตตาจากสวรรค์หรือเพราะบรรพชนไม่ต้องการให้สูญสิ้นสกุลฟู่ นางจึงได้มายืนตรงนี้อีกครั้ง ม้าศึกงามสง่ามุ่งหน้ามาที่จวนสกุลฟู่ เงาร่างของมารดาที่ยืนรอต้อนรับอยู่ในสายตาของฟู่หรงซิน หญิงสาวบังคับให้ม้าหยุดแล้วกระโดดลงอย่างรวดเร็วแทบจะพุ่งเข้าไปในทันที ฟู่หรงซินรู้ดีว่าเรี่ยวแรงนางมีมากกว่าสตรีทั่วไปจึงยั้งมือได้ทัน แต่กระนั้นนางก็วาดวงแขนกอดมารดาแนบแน่น กลิ่นเครื่องหอมจางๆ ที่คุ้นเคยนี้ทำให้อยากหลั่งน้ำตา มีเพียงการกอด