Todos los capítulos de ประกาศิตทรราช : Capítulo 11 - Capítulo 20

“ฮ่องเต้ถึงกับทรงยอมเลื่อนงานจัดเลี้ยงเพื่อรอท่านแม่ทัพน้อยเชียวนะ” “สกุลฟู่ธรรมดาเสียที่ใดเล่า” “ว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทและยังเป็นว่าที่ฮองเฮาอีกด้วย” “เป็นแค่นางกำนัลปลายแถวกล้านินทาเลยรึ” ชายหนุ่มที่หลับตาอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยท่าทีเหนื่อยล้า ริมฝีปากบางขาวซีดเช่นเดียวกับผิวกายดูไม่ต่างจากซากศพนัก ยังดีที่ได้ชำระร่างกายและสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ นี่คงเรียกได้ว่าเป็นความเมตตาขององค์ฮ่องเต้ มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย แต่เป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยโชคชะตาของตนเองเสียมากกว่า “เชิญองค์ชายเซี่ยหลิน ทางนี้” เป็นขันทีผู้หนึ่งที่เชิญเขาเข้าไปนั่งประจำตำแหน่ง แม้วาจาเรียกองค์ชาย แต่ฐานะของเขาก็เป็นเพียงแค่องค์ชายตัวประกันจากแคว้นจิ่นหลัว ความเคารพนับถือจึงไม่มีซึ่งนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด เป็นสิ่งที่เซี่ยหลินรู้อยู่ก่อนแล้วว่าต้องเจอเรื่องเช่นนี้ นอกจากเขาแล้วยังมีองค์ชายองค์หญิงจากแคว้นข้างเคียงที่ถูกส่งมาในฐานะ ‘ตัวประกัน’ลงนามทำหนังสือสัญญาสงบศึก ในหนังสือสัญญานั้นตัวประกันต้องอยู่ที่แคว้นเหลียนอว

เสียงอื้ออึงยังคงดังไปทั่ว ฟู่เทียนจิ้งรู้ว่าไม่อาจเปลี่ยนใจบุตรสาวได้จึงลุกขึ้นแล้วก้าวออกมาค้อมเอวขออภัยต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ “เป็นความผิดของกระหม่อมที่ตามใจบุตรสาวมากเกินไป..พ่ะย่ะค่ะ” “ช่างเถอะ เราก็เอ็นดูหรงซินราวกับเป็นลูกสาวของตนเอง ย่อมเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นพ่อดี ไม่มีพ่อคนไหนกล้าขัดใจลูกสาวสุดที่รักได้” ฮ่องเต้ทรงหัวเราะขึ้น “หยางเซินเล่า เจ้าคิดอย่างไร” รัชทายาทหยางเซินได้ยินก็ลุกขึ้นและก้าวมายืนใกล้กับฟู่หรงซิน ถูกถามเช่นนี้เขาจะพูดได้หรือว่า ‘ไม่ยินยอม’ หากพูดไปก็เหมือนว่าตนเองไม่มั่นใจว่าหัวใจของแม่ทัพหญิงอยู่ที่เขา “เรื่องนี้...” “กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ” สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังองค์ชายสามที่ส่งเสียงขึ้นก่อนจะก้าวออกมาด้านหน้า สายตาของเขาปะทะกับรัชทายาทแล้วยิ้มน้อยๆ “เจ้ามีสิทธิ์อันใดเอ่ยวาจาเช่นนี้” รัชทายาทหยางเซินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ข้ารู้ว่าไม่มีสิทธิ์ แต่เมื่อครู่ได้ยินแม่ทัพฟู่หรงซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจึงรู้สึกชื่นชมยิ่งนัก หา

ฟู่หรงซินมองชายหนุ่มยกมือวางบนโต๊ะไร้ท่าทีอิดออดหรือตั้งคำถาม มีเพียงการทำตามคำสั่ง ซึ่งการกระทำนี้ทำให้มุมปากของแม่ทัพยิ้มยกยิ้มน้อยๆ ดวงตางามมองข้อมือที่มีรอยช้ำตรงหน้า นางเลิกคิ้วเล็กน้อย หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นรอยโซ่ตรวนตั้งแต่วันที่นางพบเขาครั้งแรกแล้ว ฟู่หรงซินวางนิ้วของตนจับชีพจร เซี่ยหลินรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นที่สัมผัสผิวกาย เขาเข้าใจไปว่านางต้องการรู้ว่าร่างกายของเขาถูกทำลายวรยุทธจริงหรือไม่ แม่ทัพหญิงพยักหน้ากับตัวเองแล้วชักมือกลับเพื่อหยิบตลับยาเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ นางใช้นิ้วโป้งดีดฝาตลับยาออกแล้วหยิบยาลูกกลอนสีดำจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม ซึ่งเขาก็อ้าปากรับและกลืนยาลงคอโดยไม่ถามอะไร ปลายนิ้วของนางสัมผัสริมฝีปากที่แห้งเป็นขุย นางขมวดคิ้วยุ่งเหยิงก่อนเอ่ยปากสั่งการอย่างรวดเร็ว “อาจั่วไปหาชารากบัวมาให้คุณชายเซี่ย” “อ่า...” “หรือเจ้าจะให้ข้าไปทำเอง” “ขอรับ!” อาจั่วกลัวแม่ทัพน้อยเป็นที่สุด แค่ถูกถลึงตาใส่เขาก็วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว “เสี่ยวสือไปดูในครัว มีของว่างอะไรก็ยกมา” “เจ้าค่ะ”

ชาติก่อนฟู่หรงซินไม่เคยสนใจเรื่องที่สตรีควรรู้ แม้เป็นพระชายาก็ยังยุ่งกับเรื่องปกป้องชายแดน จนกระทั่งอี้หยางเซินขึ้นเป็นฮ่องเต้และนางนั่งตำแหน่งฮองเฮา นางบกพร่องไม่รู้เรื่องวังหลัง กิจการงานที่สตรีควรรู้ก็ไม่รู้ กลายเป็นที่หัวเราะขบขันของคนไปทั่ว ในครั้งนั้น หลี่เมิ่งหยุน ถูกแต่งตั้งเป็นสนมเข้ามาและช่วยงานวังหลัง ครานั้นนางกลับคิดไปว่าอี้หยางเซินหวังดีกับนางที่ไม่รู้จะจัดการเรื่องเหล่านั้นอย่างไร แท้ที่จริงเขาปูเส้นทางให้หญิงในดวงใจของเขาเอง เมื่อมีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง นางจึงตั้งใจจะเรียนรู้เรื่องที่สตรีควรรู้ อย่างน้อยก็ไม่ให้ผู้อื่นมาหัวเราะเยาะนางได้ เซี่ยหลินไม่เข้าใจความคิดของฟู่หรงซิน สำหรับเขาที่เคยได้ยินชื่อเสียงของนางผู้คนต่างเรียกขานว่า ‘แม่ทัพปีศาจ’ แต่ไม่คิดว่าตัวจริงของนางก็มีแง่มุมที่ดูไร้เดียงสาเช่นนี้ ไร้เดียงสา...นี่เขากล้าใช้คำนี้กับแม่ทัพปีศาจรึ? มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ฟู่หรงซินมองใบหน้าที่ระบายยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ คนผู้นี้ทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้บนบ่า เอ่อ...ก้จริง เขามาอยู่ที่แคว้นเหลียนอวิ๋น ในฐานะตัวประกัน จะให้หน้าตาเบิกบานก็

ฟู่หรงซินพลิกข้อมือหวังให้หลุดจากการเกาะกุม ทว่ารัชทายาทหนุ่มกลับรู้ทันเขาหมุนข้อมือตามและยึดข้อมือนางไว้ได้ แม่ทัพหญิงเลิกคิ้วประหลาดใจ เท่าที่นางรู้นั้น อี้หยางเซินนั้นมีวรยุทธ์ก็จริงแต่อ่อนด้อยกว่านางมากนัก เขาเก่งบุ๋น นางเก่งบู๊ ในชาติก่อนนางคิดว่าเป็นสิ่งที่เหมาะสมลงตัวแล้ว เพราะนางอาศัยกำลังของตนปกป้องแคว้นส่วนเขานั้นบริหารบ้านเมือง แต่ที่เขาทำเมื่อครู่นี่...เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นวรยุทธ์ พ่อบ้านอู่เห็นสองหนุ่มสาวที่ยืนจ้องตาส่วนมือก็ยื้อยุดกันอยู่จึงพยักหน้าให้คนอื่นๆ ออกจากห้องโถง ถึงอย่างไรก็เป็นคู่หมั้นคู่หมาย หากสองเดือนนี้แม่ทัพน้อยยังหาบุรุษที่ถูกใจไม่ได้ ก็ต้องเป็นชายารัชทายาท แม้เซี่ยหลินได้รับคำสั่งว่าให้ฟังคำสั่งเพียงแค่แม่ทัพน้อยเท่านั้น แต่ในสถานการณ์นี้ เขาเองก็ต้องทำตามที่พ่อบ้านอู่ส่งสัญญาณ ดูๆไป ความสัมพันธ์ของแม่ทัพน้อยกับรัชทายาทก็เหมือนคู่รักทั่วไป เขาเองก็ไม่เข้าใจว่านางจะปฎิเสธตำแหน่งชายารัชทายาทไปเพื่อสิ่งใด ฟู่หรงซินสนใจเพียงอี้หยางเซินจึงไม่ทันรู้ตัวว่าในห้องโถงเหลือเพียงนางกับเขาเท่านั้น แม่ทัพหญิงออกกระบวนท่าแต่อี้