All Chapters of นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง: Chapter 11 - Chapter 17

วันเวลาล่วงเลยไปกว่าหกเดือน เธอก็ยังไม่ได้รับการติดต่อกลับมา แต่บทจะเจอก็เจอแบบไม่คาดคิด วันนี้เธอมีนัดกับไฮโซสาวท่านหนึ่ง เธอคนนี้เป็นคนรวยที่แสนจะเรื่องมากและต้องการให้เธอที่เป็นผู้บริหารระดับสูงเข้ามาพูดคุยด้วยตัวเอง แน่นอนว่าน้ำหนาวคนนี้มาได้อยู่แล้ว เธอไม่ใช่คนเรื่องมาก แล้วถ้าเงินมันมากพอ เธอก็ยิ่งต้องมาใหญ่ อัสเป็นชื่อของหญิงสาว เธอนัดให้น้ำหนาวมาพบที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่นี่มีร้านอาหารที่เสิร์ฟ afternoon tea แบบที่คนรวยชอบมานั่งทานกัน การมาของเธอครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามากเพราะถึงแม้ว่าสาวไฮโซท่านนี้จะเรื่องมาก แต่เธอก็ชื้อเครื่องเพชรไปหลายชุดเลยละ ความจริงจะพูดว่าเธอเรื่องมากก็พูดไม่ได้เต็มปาก ต้องพูดว่าเธอช่างเลือกเสียมากกว่า “ขอบคุณมากนะคะกับการอุดหนุนของคุณอัสในครั้งนี้” น้ำหนาวยิ้มการค้าให้กับลูกค้าสาวสวย “ยินดีค่ะ ชุดเพชรแบรนด์คุณหนาวสวยๆทั้งนั้น” “งั้นถ้าคุณอัสสะดวกรับของวันไหนก็ติดต่อหนาวได้ทุกเมื่อเลยนะคะ” “ค่ะ” น้ำหนาวลุกขึ้นเต็มความสูงกำลังจะเดินออกไปแล้ว เพราะงานของเธอเสร็จสิ้น แต่ก่อนที่เธอจะได้เดินออกไปด้วยรอยยิ้มเพราะวันนี้ทำยอดได้หลายล้าน เธอก็ต้องชะงั

วันต่อมาน้ำหนาวต้องเข้าประชุมแต่เช้า ส่วนคุณหญิงต้องเดินทางไปงานที่ฝรั่งเศส เธอเลยต้องเข้าร่วมในฐานะตัวแทนของท่านประธาน แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องวุ่นวายจะเกิดขึ้นมากมายในวันนี้ จู่ๆก่อนเข้าประชุมเพียงไม่กี่นาที เธอก็ได้รับสายจากรุ่นน้องว่าเธอถูกแผนกไล่ออก เพราะทำผิดกฎบริษัท เรื่องนี้ทำให้รุ่นน้องกังวลมาก ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเล่นใหญ่กระทั่งโดนสอบปากคำหรือเปล่า แต่แล้วนี่มันอะไรกัน พวกนั้นต่างหากไม่ใช่เหรอที่เป็นคนโกงบริษัทน่ะ น้ำหนาวทั้งโกรธทั้งโมโห พวกนั้นไหวตัวได้ไวกว่าที่เธอจะจัดการได้ และนี่เป็นการประกาศสงครามกับเธอแบบกลายๆแล้ว แม้ว่าภายในใจเธอจะกังวลมาก แล้วตอนนี้คุณแม่ก็ยังไม่อยู่อีก แต่เธอก็พยายามคุมสติตัวเองไว้แล้วก็นิ่งให้ได้มากที่สุด และเธอก็ได้รู้ในเวลาต่อมาว่าพวกมันไม่ได้มาเล่นๆ แล้วก็กะเอาตายกันไปข้าง “ไม่คิดว่าหลักฐานเท็จแบบนี้ก็ยังมีคนกล้าทำขึ้นมา” เธอแสยะยิ้ม เมื่อพวกบอร์ดถือหุ้นพวกนี้เล่นสกปรก “เรื่องนี้เอาไว้ให้กองบังคับคดีเป็นผู้ตรวจสอบจะดีกว่า” คุณทรงพลผู้ถือหุ้นคนหนึ่งกล่าวขึ้น เธอกำหมัดแน่น ถ้าหากเธอจัดการไม่ได้แล้วเป็นข่าวใหญ่ขึ้นมาบริษัทคงหุ้นร่วงแน่ และเธอคงไม่สาม

ในที่สุดสองพี่น้องก็ได้พบกันสักที หลังจากที่ต้องโกหกคนน้องมานาน แต่ดูเหมือนว่าอาหลิงไม่ได้สนใจพี่ชายขนาดนั้น กลับกันอาหลิงดูจะติดน้ำหนาวเสียมากกว่า “พี่หาข้อมูลมาแล้วนะเราต้องไปรักษาที่ญี่ปุ่น คุณหมอที่เชี่ยวชาญโรคนี้อยู่ที่นั่น” “พี่หนาวไปด้วยหรือเปล่าคะ” อาหมิงเลยหันมามองน้ำหนาวเป็นเชิงว่าไปด้วยกันได้มั้ย แล้วอาหมิงก็เห็นถึงความกังวลจากแววตาเธอ “เรื่องงานไม่ต้องห่วง พี่หาคนมาจัดการให้ได้” เอาเว่ย การมีแฟนเป็นขาทองคำนี่มันดีอย่างนี้ “อย่างนั้นก็ได้ค่ะ จะได้ดูแลน้องด้วย” เธอไปด้วยก็น่าจะดีกว่ายังไงก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน ผู้ชายก็ดูจะไม่สะดวกนักเมื่อตกลงกันเสร็จอาหมิงก็ไม่ยอมกลับ แต่ขอนอนอยู่ที่บ้านใหญ่ด้วย แน่นอนว่าเขาขอนอนกับน้ำหนาว ซึ่งเธอไม่ค่อยจะสบายใจนัก “พี่หมิงคะ แบบนี้มันเรียกว่าผิดผีเปล่า” “แต่เราก็ผิดกันไปแล้วนะ” เขาเลิกคิ้ว ส่วนน้ำหนาวก็ขำ เธอไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่เธอเกรงใจคุณแม่ต่างหาก ในวันที่ท่านไม่อยู่บ้าน พวกเธอก็จะทำตัวเป็นเด็กไม่ได้ “ถ้างั้นพี่นอนห้องรับแขกนะ” “พี่นอนไหนก็ได้แต่หนาวต้องไปนอนกับพี่ด้วย” บทจะเอาแต่ใจเขาก็เอาแต่ใจมากเลยนะผู้ชายคนนี้ สรุปคื

ไปญี่ปุ่นครั้งนี้เหมือนพวกเขามาเที่ยวจริงๆ กระทั้งอาหลิงรักษาตัวเสร็จแล้ว พวกเขาก็พาน้องอยู่เที่ยวต่ออีกสองวันจึงกลับ เมื่อกลับมาก็ได้รับข่าวดีว่าพี่มิรินกำลังจะแต่งงานแล้ว กับตากล้องชื่อดังท่านหนึ่ง ซึ่งตอนนี้พระเอกก็ไม่ใช่วาสนาของนางเอกอีกต่อไปแล้ว น้ำหนาวเองก็คิดว่าจะเลิกสนใจเนื้อหาในนิยายนี่แล้ว เพราะเนื้อเรื่องได้เปลี่ยนแปลงมาตั้งนานแล้ว กระทั่งพระเอกยังไม่ตรงปกเลย วันนั้นพวกเขานั่งทานอาหารค่ำด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน “แล้วเมื่อไหร่อาหมิงจะขอน้องแต่งงานสักทีละ” คุณหญิงอรทิราเปรยขึ้นอย่างสบายๆ แต่คนที่กระอักกระอ่วนที่สุดคือน้ำหนาว แล้วคนที่นั่งคอตั้งหูตั้งที่สุดคงเป็นอาหลิง “ผมไม่ติดอะไรครับ แต่ไม่รู้ว่าน้องเขาจะพร้อมเมื่อไหร่” ตอนนี้กลายเป็นว่าความกดดันมาตกอยู่ที่เธอ ให้ตายสิ เธอก็เลยพูดไปแบบกวนๆ “ความจริงหนูพร้อมตั้งนานแล้วนะคะ พี่เหอะเมื่อไหร่จะขอ” เธอหยักคิ้วใส่เขา “งั้นเราแต่งงานกันนะครับ” “ฮะ?” ง่ายแบบนี้เลย? เป็นคุณแม่กับอาหลิงที่หัวเราะกันยกใหญ่ กล่องกำมะหยี่สีแดงถูกเปิดอยู่ตรงหน้าเธอในนั้นมีแหวนเพชรน้ำงามอยู่วงหนึ่ง “แต่งงานกับพี่นะครับ” บอกตามตรงว่าเธอไม่คิดไม่ฝันว่