All Chapters of นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง: Chapter 1 - Chapter 10

คนอื่นทะลุเข้ามาในนิยายต้องมาหนักใจเรื่องความรัก เพราะถ้าดันทะลุมาเป็นนางร้ายของเรื่องก็ต้องคอยมาแก่งแย่งกับนางเอก ไม่ก็ไม่สนตัวเอกไปเลยจนพวกเขาเป็นฝ่ายที่มาสนใจเธอแทน แต่สำหรับน้ำหนาวแล้วไม่ใช่ เพราะปัญหาหลักในนิยายเรื่องที่เธอทะลุเข้ามา เรื่องความรักกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับเธอ เพราะเรื่องที่เธอต้องจัดการคือเรื่องของบริษัทที่เธอต้องมานั่งแท่นผู้บริหารต่อจากนี้ต่างหาก แต่จะว่าก็ว่าเถอะ เธอน่ะไม่ได้อยากแย่งพระเอกจากนางเอกหรอกนะ แต่พระรองของเรื่องนี้เธอขอได้มั้ยคะ สเปคสุดๆ หน้าคมหุ่นล่ำผิวสีน้ำผึ้งดูสุขภาพดีดูก็รู้ว่าน่าจะต่อยคนเก่ง แต่พระเอกจะออกแนวคุณช้ายคุณชายผิวขาวเป็นยองใย เขาก็หล่อค่ะ ดูดีมากด้วย แต่คนเราชอบไม่เหมือนกันนี่น่า ก็เธอดันชอบแบบพระรองน่ะสิ ส่วนพระรองแน่นอนชื่อก็บอกอยู่แล้ว เป็นพระรองก็คือชอบนางเอกมาก แต่ก็นะ คุณไม่สมหวังหรอกค่ะ มารักกับนางร้ายอย่างพี่เถอะ แต่ก็อย่างว่าละนะ เรื่องนี้มันก็แล้วแต่วาสนา เพราะงั้นเธอขอโฟกัสที่ตัวเองก่อน “คุณแม่คะ เข้าบริษัทบ้างเถอะค่ะ มีแต่คนถามหาคุณแม่กันใหญ่” “เห็นหนูก็เท่ากับเห็นแม่แล้วมั้ยคะ” คุณหญิงอรทิรามองหน้าลูกสาวสุดที

ตอนแรกเขาเอาแต่นั่งตัวตรงแน่วไม่ขยับเขยื่อน ชำเลืองมองเธอเป็นบางครั้ง ทำหน้าที่บอดี้การ์ดทุกวินาที เธอเลยหยุดปากกาที่จรดลงกระดาษครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความให้เลขาสาวคนสวยบทสนทนาทางไลน์ระหว่าง น้ำหนาว - ริสาน้ำหนาว: คุณริสาคะ รบกวนคุณริสาสั่งอาเมกาโน่มาให้สักสองแก้วนะคะริสา: ได้ค่ะคุณหนาว รอสักครู่นะคะ เธอกลัวว่าเขาจะเบื่อเกินไปก็เลยเอ่ยขึ้น “พี่จะเล่นโทรศัพท์หรือทำอะไรอย่างอื่นก็ได้นะคะ” “ครับ” เขาตอบเธอมาแค่นั้น ประหยัดคำพูดเสียจริงเมนฉัน ไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง อาหมิงเลยรีบเดินไปเปิดประตู ก็พบว่าเป็นเลขาหน้าห้องของเจ้านาย “ผมถือให้ครับ” “ค่ะ” การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของน้ำหนาวทั้งหมด ดูเอาเถอะขนาดกับคุณริสาเขายังพูดคุยเยอะกว่าเธอที่อยู่ด้วยกันมาเป็นชั่วโมงแล้วซะอีก นางร้ายเนี่ยเป็นพวกไร้วาสนาหรือไงกัน เขานำแก้วกาแฟมาวางให้เธอด้วยท่าทางสบายๆ เป็นตัวเธอเองมากกว่าที่เกร็งขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “ขอบคุณสำหรับกาแฟครับ” “ค่ะ” เธอยิ้มให้เขาน้อยๆ แต่ใบหน้าของเขากับเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา อย่างน้อยก็น่าจะยิ้มให้เธอสักนิดพอให้มีกำลังใจในก

การดิลงานกับมิรินถือว่าดำเนินไปได้ด้วยดี ทางฝั่งนั้นก็ทำงานเป็นมืออาชีพมาก เธอนำหลายคอเลคชั่นที่มีอยู่ในสต๊อกอยู่แล้วไปให้มิรินได้เลือกดูด้วย แล้วก็ตกลงเซ็นสัญญากันเรียบร้อยดีทุกอย่าง “นี่ค่ะ” เธอยื่นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มให้กับมิริน “อะไรอะหนาว” “ของขวัน ที่ร่วมงานกันค่ะ” มิรินยิ้มบางๆอย่างเอ็นดู เด็กคนนี้ทำตัวน่ารักแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังไงเสียมิรินก็ถือว่าเป็นพี่สาว ถ้าไม่มีเรื่องผู้ชายเข้ามาเกี่ยวข้องพวกเธอก็ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน “ไว้วันงานพี่จะส่งชุดไปให้นะ” “ขอสวยที่สุดในงานเลยนะคะ” ตอนนี้ทุกอย่างยังดำเนินไปด้วยดี เธอจะเลิกมีอคติกับนางเอกก็ได้ แค่ห้ามมายุ่งกับพี่อาหมิงของเธอก็พอ แต่ถ้าอาหมิงของเธอจะเข้าไปยุ่งกับมิรินเองก็อีกเรื่อง เพราะพวกเขาเคยชอบกันมาก่อนนี่นา เธอน่ะมาทีหลังจะทำอะไรได้ แต่ต่อให้มาก่อนก็ใช่ว่าเขาจะรักเหมือนกัน คิดเเล้วก็หันไปมองคนที่ใส่ชุดสูทเข้ารูปยืนตัวตรงเฝ้ามองเธออยู่ที่หน้าประตู ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาก็ยังเป็นเป้าสายตาของทั้งผู้หญิงผู้ชาย เธอก็เหนื่อยแล้วที่จะต้องมาคอยหวงเขา ก็เลยปล่อยเลยตามเลย ถึงน้ำจะไม่ค่อยได้มีโอกาสหยดลงหินเท่าไหร

ทีมใหม่ของเธอเริ่มทำงานมาได้สักพักแล้ว ตอนแรกก็ยังต้องได้ปรับตัวกันอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มคล่องแล้ว ทำงานเข้ากันได้ดีทีเดียว ทีมงานใหม่ถูกเรียกเข้ามาทำงานในห้องเธอทั้งหมด ห้องทำงานของเธอตอนนี้จึงดูเล็กลงไปมาก โต๊ะถูกนำเข้ามาใหม่ และเธอไม่รับแขกที่นี่ แต่จะเชิญไปยังที่รับรองแขกแทน เพราะเธอไม่ต้องการให้งานใหม่ของเธอถูกก็อปจากผู้ไม่หวังดี แล้วเธอก็จัดการข่มขู่พวกเด็กใหม่เอาไว้แล้ว “หากใครกล้าหักหลังหนาว ให้ดูหน้าบอดี้การ์ดหล่อๆที่ยืนอยู่ตรงนั้นเอาไว้นะคะ เขาฆ่าคนเก่งมาก” “...” ทุกคนได้แต่อึ้งกับคำพูดของหัวหน้าคนใหม่ แต่จะว่ายังไงดีละ เธอให้เงินดีมากเลยนี่นา พวกเขาเลยได้แต่ก้มหน้าทำงานไป แต่เมื่อได้ทำงานร่วมกันจริงๆก็พบว่าหัวหน้าเป็นคนที่นิสัยดีคนหนึ่ง ถึงจะชอบเร่งงานพวกเขามากก็ตาม เธอแพลนคอนเช็ปงานเอาไว้หมดแล้ว ก่อนจะบรีฟทีมทั้งหมด “ตรงนี้ดีไชน์เนอร์ต้องเหนื่อยหน่อยนะคะ หนาวอยากได้ชุดที่ผู้ชายรวยๆคนหนึ่งจะชื้อมันให้เป็นของขวันกับคนรักที่อยู่ในวัยมหาลัยจนถึงวัยทำงานค่ะ” “โห.. คุณหนาว ทำไมถึงคิดเจาะลูกค้ากลุ่มนี้ละคะ” พนักงานสาวคนหนึ่งถามขึ้น “ก็เพราะว่าพวกเขารวยมากยังไงละ

คืนนั้นเมื่อน้ำหนาวกลับขึ้นห้องตัวเองไป อาหมิงก็โทรหาคุณหญิงอรทิรา ท่านจึงอนุญาตให้เข้าพบที่ห้องทำงาน อาหมิงตัดสินใจแล้วว่าจะลาออกจากการเป็นการ์ดของน้ำหนาว และยังขอร้องให้คุณหญิงอรทิรารับดูแลน้องสาวในช่วงที่เขาไม่อยู่ เขาวางสมุดบัญชีของเขาทุกเล่มให้กับคุณหญิง บอกว่านี่คือค่าเลี้ยงดูน้องสาวของเขา คุณหญิงไม่ได้พูดอะไรเพียงรับไว้เท่านั้น ถึงคุณหญิงจะไม่รับเพราะยังไงอาหลิงก็เป็นลูกของพี่หลง คนที่มีพระคุณกับเธอ แต่ผู้ชายก็มีศักดิ์ศรีเป็นของตัวเอง ถ้าคนแก่อย่างเธอยังทำตัวเป็นไม้ขวางลำก็กลัวว่าเด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างอาหมิงจะพาน้องสาวออกไปเสี่ยงอันตรายด้วยแล้ว ซึ่งนั่นมันจะทำให้เรื่องยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่ ชีวิตคนน่ะพอสูญเสียไปแล้ว ไม่สามารถนำกลับมาได้แล้วนะ บทเรียนก็มีให้เห็นอยู่มากมาย ทั้งหนูอาหลิงยังไม่สบายอยู่ด้วย เธอไม่อยากให้หลานสาวต้องออกไปลำบากข้างนอก อาหมิงตัดสินใจแบบนี้ก็ดีกับน้องสาวมากแล้ว “อาหมิงคงตัดสินใจมาดีแล้ว ถึงน้าจะห้ามอาหมิงก็คงไม่ฟัง” “ฝากอาหลิงด้วยนะครับคุณน้า” ท่าทางของอาหมิงดูนิ่งขรึมเหมือนผู้เป็นพ่อมาก “จะไปคืนนี้เลยเหรอ” “ครับ” “บอกน้ำหนาวหรือยัง” “...” คว