นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง

คนอื่นทะลุเข้ามาในนิยายต้องมาหนักใจเรื่องความรัก เพราะถ้าดันทะลุมาเป็นนางร้ายของเรื่องก็ต้องคอยมาแก่งแย่งกับนางเอก ไม่ก็ไม่สนตัวเอกไปเลยจนพวกเขาเป็นฝ่ายที่มาสนใจเธอแทน แต่สำหรับน้ำหนาวแล้วไม่ใช่ เพราะปัญหาหลักในนิยายเรื่องที่เธอทะลุเข้ามา เรื่องความรักกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับเธอ เพราะเรื่องที่เธอต้องจัดการคือเรื่องของบริษัทที่เธอต้องมานั่งแท่นผู้บริหารต่อจากนี้ต่างหาก 

แต่จะว่าก็ว่าเถอะ เธอน่ะไม่ได้อยากแย่งพระเอกจากนางเอกหรอกนะ แต่พระรองของเรื่องนี้เธอขอได้มั้ยคะ สเปคสุดๆ หน้าคมหุ่นล่ำผิวสีน้ำผึ้งดูสุขภาพดีดูก็รู้ว่าน่าจะต่อยคนเก่ง แต่พระเอกจะออกแนวคุณช้ายคุณชายผิวขาวเป็นยองใย เขาก็หล่อค่ะ ดูดีมากด้วย แต่คนเราชอบไม่เหมือนกันนี่น่า 

ก็เธอดันชอบแบบพระรองน่ะสิ ส่วนพระรองแน่นอนชื่อก็บอกอยู่แล้ว เป็นพระรองก็คือชอบนางเอกมาก แต่ก็นะ คุณไม่สมหวังหรอกค่ะ มารักกับนางร้ายอย่างพี่เถอะ แต่ก็อย่างว่าละนะ เรื่องนี้มันก็แล้วแต่วาสนา เพราะงั้นเธอขอโฟกัสที่ตัวเองก่อน 

 “คุณแม่คะ เข้าบริษัทบ้างเถอะค่ะ มีแต่คนถามหาคุณแม่กันใหญ่” 

 “เห็นหนูก็เท่ากับเห็นแม่แล้วมั้ยคะ” คุณหญิงอรทิรามองหน้าลูกสาวสุดที่รักด้วยรอยยิ้มบางๆ

 “ไม่เหมือนกันสักหน่อย” 

ตอนนี้สองแม่ลูกเจ้าของแบรนด์เครื่องเพชรชั้นนำ นั่งทานข้าวเช้ากันอยู่ที่โต๊ะยาวในบ้านหลังใหญ่ 

 “แม่หาบอดี้การ์ดให้หนูได้แล้วนะลูก” แม่ของเธอพูดขึ้นหลังจากหาการ์ดมาดูแลเธอเมื่อหลายวันก่อนแต่พึ่งจะได้ก็วันนี้ มาแล้วสินะพระรองของเรื่อง เธอยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเพื่อปกปิดรอยยิ้ม

 “จำเป็นต้องมีบอดี้การ์ดด้วยเหรอคะคุณแม่” เธอก็พูดไปงั้น รู้ดีว่ายังไงคุณแม่ก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนมาไหนโดยไม่มีคนคอยดูแล ก็เธอน่ะราวกับเป็นตู้เครื่องเพชรเคลื่อนที่เลยนะสิ

 “จำเป็นที่สุด โดยเฉพาะตอนที่หนูไปออกงานน่ะ” 

 “แล้วเขาจะเริ่มงานวันไหนคะ” 

 “พรุ่งนี้ทางบริษัทการ์ดจะส่งเขามาตอนเช้าจ่ะ” เธอพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ปกติที่บ้านเธอก็มีการ์ดคอยดูแลอยู่แล้ว แต่มีเขามาเพิ่มและดูแลเธอเป็นการส่วนตัวก็ยิ่งดีมากๆ

 “งั้นวันนี้คุณแม่เข้าบริษัทกับหนูนะคะ” 

 “วันนี้แม่มีนัดแล้ว” คุณหญิงรีบปฎิเสธทันที

 “โถ่.. คุณแม่อะ” 

 “ไม่ต้องโอดครวญแล้ว ถึงเวลาที่ต้องรับใช้แม่ได้แล้ว โตแล้วนะลูก” คุณหญิงอรทิราพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 “เข้าใจแล้วค่า” เธอหน้ายู่พูดเสียงครางยาว

มาถึงตอนนี้เธอก็ยังสงสัยอยู่ว่าผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยคุณหญิงอรทิรา ทำไมถึงได้กลายเป็นนางร้ายของนิยายเรื่องนี้ได้ แต่ไม่รู้ว่าการที่เธอได้เข้ามาอยู่ในร่างของน้ำหนาวแล้ว จะสามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องราวในนิยายได้หรือเปล่า หรือไม่ว่ายังไง ก็จะมีเหตุการณ์หรืออะไรสักอย่าง มาทำให้เธอกลายเป็นนางร้ายจนได้ 

ตอนแรกที่ได้ทะลุมาบอกตามตรงว่าโคตรตื่นเต้น เพราะเธอกลายเป็นนางร้ายที่ทั้งสวยและร่ำรวย แต่พอปรับตัวได้เท่านั้นแหละ ก็ได้รับรู้ว่าเบื้องหลังของความร่ำรวยไม่ได้ ได้มาง่ายๆ เพราะเธอตต้องทำงานในตำแหน่งรักษาการผู้บริหารแทนแม่ของเธอที่เป็นเจ้าของบริษัท ซึ่งเธอต้องรับทั้งความคาดหวังและความกดดันจากทุกรอบด้าน

แต่กระนั้นเธอก็ได้รับกำลังใจจากคุณหญิงอรทิราอยู่เสมอ ทั้งท่านยังให้คำแนะนำและให้คำปรึกษาในหลายๆเรื่องอีกด้วย เพราะดูทรงแล้วท่านก็เตรียมจะวางมือแล้วละ จึงเริ่มคายตะขาบให้เธอขนาดนี้ สู้สิวะหญิง ได้มีโอกาสรวยขนาดนี้โดยที่ไม่ต้องชื้อหวยน่ะ 

แต่ถ้าพระเจ้าจะให้เธอทั้งรวยและสวยมาก โดยที่ไม่ส่งอุปสรรคมาให้เลยก็ดูจะเพอร์เฟคเกินไปหน่อย ท่านเลยส่งมนุษย์ป้ามาป่วนงานเธอไม่หยุด ทั้งคุณอาของเธอด้วย ตอนแรกก็เหมือนจะดี แต่ไปๆ มาๆ กลับกลายเป็นเหน็บเธอทุกดอกที่มีโอกาส แถมเอาเรื่องเธอไปฟ้องคุณหญิงด้วย 

แต่คิดว่าคุณหญิงจะเข้าข้างใครละคะ แน่นอนว่าต้องเป็นลูกสาวสุดสวยคนนี้อยู่แล้ว เธอก็เลยตีตัวออกห่างจากคุณอาท่านนี้ เลือดข้นคนจางมีให้เห็นเยอะแยะ ถ้าไม่มีความจริงใจให้กันเธอก็ไม่จำเป็นต้องให้ใจใครเหมือนกัน เพราะนี่นางร้ายค่ะ ไม่ใช่นางเอกเนอะ 

เธอมาทำงานได้ระยะหนึ่งก็สังเกตเห็นอะไรแปลกๆ พนักงานบางคนดูไม่ชอบเธอเอามากๆ แต่บางคนก็อยู่เป็นคอยประจบเก่ง ส่วนคนที่ทำงานเก่งกลับไม่ค่อยพูด เธอละหัวจะปวดกับที่ทำงาน และเธอก็ตัดสินใจแล้วว่ายังไงเธอก็ต้องฟอร์มทีมขึ้นมาใหม่ ถึงในนี้จะมีคนเก่าคนแก่ที่เป็นคนของแม่เธออยู่ แต่พวกเขาก็งานรัดตัว ไม่มีเวลามาช่วยเธอนัก 

ซึ่งเรื่องนี้เธอก็เข้าใจได้ เธอก็ยังถือว่าใหม่กับโลกนิยายนี้มาก เธอเลยไม่อยากกดดันตัวเองมากมายอะไร แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ เธอจึงเรียกหัวหน้าแผนก HR เข้าพบ เพื่อที่จะรับสมัครพนักงานอีกหลายตำแหน่ง 

 “เรื่องนี้ต้องปรึกษาทีมบริหารก่อนหรือเปล่าคะ” คุณอัมพาหัวหน้าแผนกเอ่ยถามเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เอาละเจอมนุษย์ป้าอีกคนจนได้

 “แน่นอนค่ะ เรื่องนี้หนาวปรึกษาผู้บริหารระดับสูงมาแล้ว ดังนั้น ช่วยออกประกาศตามที่หนาวได้เสนอไปด้วยค่ะ” เอาสิ คนอย่างคุณต้องเจอคนอย่างฉันค่ะคุณน้า ให้มันรู้ซะบ้างว่าหนูน่ะลูกสาวเจ้าของบริษัท 

คุณน้ายังทำหน้าอึกอักและไม่ยอมออกไปจัดการเอกสารให้งานมันเดินได้เร็วๆ เธอก็เลยจะช่วยให้คุณน้าตัดสินใจได้เร็วขึ้นหน่อย

 “หรือจะให้หนาวต่อสายท่านประธานคะ คุณอัมพาจะได้เชื่อ ว่าเรื่องนี้ผ่านการอนุมัติแล้ว” 

 “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณน้ำหนาว ดิฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ” ทำงานกันดีๆไม่ได้ ต้องให้มีขู่ถึงจะยอมทำ มันยังไงกันนัก

 “ขอบคุณ คุณอัมพาค่ะ ได้เรื่องยังไงกรุณาแจ้งคุณริสาเลขาหนาวด้วยนะคะ” 

 “ทราบแล้วค่ะ” คุณอัมพาออกจากห้องไปด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยเต็มใจจะทำงานที่เธอบอกนัก เธอต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย นี่คือเรื่องที่เวลาทำงานบริษัทใหญ่จะต้องเจอ คนเรามันร้อยพ่อพันแม่ จะให้คิดตรงกันทุกอย่างไม่ได้หรอก นี่ถ้าเป็นบริษัทเล็กๆ เธอก็ยังพอจะเลย์ออฟคนที่ไม่เข้ากับระบบออกไปได้บ้าง 

แต่นี่คุณแม่ก็เล่นโยนงานยากมาให้เธอเลย แถมไม่มีฝากฝังเธอให้ใครด้วยนะ เรียกว่าถีบเธอให้ลงแม่น้ำและให้เธอได้เรียนรู้วิธีว่ายน้ำเองแบบนี้เลย นี่มันคุณแม่สายฮาร์ดคอร์สุดๆ แต่เธอก็ชอบนะรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตจริงๆอย่างไรอย่างนั้น ต่อจากนี้คงต้องพยายามให้มากขึ้นกว่าเดิม 

จะทำให้คุณแม่ผิดหวังไม่ได้ และใช่ เธอเองก็อยากกลายเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ เป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลจนได้ลงนิตยสาร forbes อะไรแบบนั้น ต้องดูเท่มากแน่ๆ เธอนั่งจินตนาการไปไกลจนได้ยินเสียงเคาะประตู จึงได้กลับเข้ามาสู่โลกแห่งความเป็นจริงในโลกของนิยายอีกทีหนึ่ง และก็พบว่าคุณเลขาหอบกองเอกสารมากมายเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าปนรอยยิ้มนิดๆ

 “วันนี้ต้องทำหมดนี่เลยเหรอคะคุณริสา” เธอถามเลขาคนสวยออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน งานก็ยังไม่ได้ทำ แต่เห็นแล้วก็เหนื่อยไว้ก่อนแล้ว

 “เปล่าค่ะ” ได้ยินแบบนี้เธอก็พอจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง “นี่เป็นของช่วงเช้าค่ะ ช่วงบ่ายเดี๋ยวริสาจะเอามาให้อีกทีนะคะ” 

 “...” เธอถึงกับอึ้ง และไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่า “ค่ะ” เธอจะเสียมาดผู้บริหารไม่ได้ “รบกวนคุณริสาแล้ว” 

 “เป็นหน้าที่อยู่แล้วค่ะบอส” 

และวันนั้นทั้งวันเธอก็ต้องทำงานจนหัวหมุน การจะเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวยไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ถามว่าท้อมั้ย บอกเลยว่าไม่ เพราะพรุ่งนี้ก็จะได้เจอพระรองแล้ว เนื้อคู่ที่เธอใฝ่ฝันน่ะ อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆแล้วสิ

.

.

.